IOANNA'S WORLD

Neverland ! ! ! ! . . . . . . . . . .

2012-01-09T18:53:00.001+02:00

Ζω σίγουρα στη Χώρα των Θαυμάτων. Όπου κυριαρχούν μάγοι που βγάζουν δντ μέσα απο καπέλα, φλυτζάνια μεγάλα που δεν έχουν πάτο στη φτώχεια, φύλλα τράπουλας που δείχνουν ομόλογα αδόμητα ή δομημένα, ανάλογα ποιος και πώς κόβει τα χαρτιά και δημοψηφίσματα και ένας μεγάλος κακός λαγός να με κυνηγάει και να με κοροϊδεύει και να θέλει να με πιάσει και να με κρατήσει αιχμάλωτη στη χώρα που βασιλεύει η λογική του παραλόγου και εκεί που οι "άδειοι" κάνουν πολύ θόρυβο και οι λογικοί σιωπούν. Γιατί απελπίστηκαν πια... Γιατί κουράστηκαν και ακόμα και η αναπνοή τους είναι ένα ξόδεμα γι' αυτούς. Πονάνε, ανησυχούν, αγωνιούν όπως η Αλίκη. Ξέρουν ... Αλλά μπορεί και να βγουν νικητές ... Μπορεί ...

Τρέχω έντρομη και προσπαθώ να βρω τη τρύπα που θα με επαναφέρει στον κανονικό κόσμο ... Να προλάβω τα δέκα χρόνια που κλείνουν ... Στη σωστή εποχή ... Στον δικό μου κόσμο.

Μία μετακόμιση...

2011-10-19T00:43:00.003+03:00

πολλές ιστορίες...

Αρχή της φοιτητικής μου πορείας... Μεγάλης πορείας. Με φόβο στην αρχή για το άγνωστο. Εγώ να φαίνομαι τόσο μικρή μέσα, έξω, κάτω - πάνω (!) δεν επιχείρησα να ανέβω ποτέ - από τα μεγάλα κτίρια. Τόσο αθώα σε συμπεριφορά, αντίδραση, βλέμμα - αυτό το κράτησα και τώρα -, που δεν τα ήξερα όλα στην αρχή. Και ποιος τα ξέρει όμως;. Δεν μας έδωσε κανείς εγχειρίδιο επιβίωσης κατά τη διάρκεια των φοιτητικών χρόνων. Ήταν το μόνο απαραίτητο εφόδιο που θα έπρεπε να έχουμε μαζί μας. Σε κάθε μας βήμα, σε κάθε μας συναναστροφή, σε κάθε μας επαφή με γραμματείες, υπεύθυνους - ανεύθυνους - που εκείνοι είναι που δεν τα ξέρουν όλα τελικά -, σε κάθε μας ερώτηση ακόμα και στο περίπτερο για το αν πουλάει φοιτητικά εισιτήρια και που είναι η στάση για το πανεπιστήμιο... Και ο περιπτεράς κλασσικά, να σου απαντάει στην καλύτερη των περιπτώσεων βαριεστημένα του τύπου - τι ήρθες και εσύ τώρα, καλά κοιμόμουν όρθιος ανάμεσα στις τσίχλες και τα γαριδάκια μου και στο νίτρο περιοδικό μου- με λόγια που μασάει μέσα από τα δόντια του και άντε τώρα εσύ να καταλάβεις που σου είπε ακριβώς ότι βρίσκεται η στάση και αισθάνεσαι εμφανώς άβολα να ρωτήσεις και δεύτερη φορά μην θέλοντας να προκαλέσεις αντιπάθειες και εκνευρισμούς άθελα σου ακόμη δεν ήρθες σε ξένο τόπο στον ήδη αντιπαθέστατο, αγενέστατο περιπτερά. Και συνεχίζεις... Ελπίζοντας στην ευγένεια των περαστικών αγνώστων. Λάθος!. Εκεί είναι το πρώτο λάθος!. Μην επενδύεις ποτέ την καλή σου καρδιά σε ξένους. Δεν είναι ευγενικοί. Δεν είναι και κακοί. Αλλά μην πιστέψεις ούτε για μια στιγμή ότι είναι καλοί, αγαθοί, καλοσυνάτοι, όπως εσύ. Εσύ απλώς έχεις την δικαιολογία - σε προσωπικό επίπεδο λογική την θεωρώ - του να μην ξέρεις!. Να είσαι απλώς άπειρος/η στις συναναστροφές. Οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, οι άγνωστοι - άλλοι, οι φαινομενικά καλοί - άλλοι δεν είναι ίδιοι με εσένα. Έχουν φθείρει την ψυχή τους στην κουτοπόνηρη νοοτροπία, έχουν κάνει τη ζωή τους μία ξένη φορτική. Και δεν θα ηρεμήσουν αν δεν φθείρουν και εσένα. Και αυτό πρέπει να το καταλάβεις από την αρχή και γρήγορα καλό μου παιδί... Να τους απομονώσεις πρώτος και να τους κόψεις κάθε διάθεση για συναναστροφή. Και μετά θα αρχίσει ο προσανατολισμός...

Και ο αποπροσανατολισμός. Σε αυτό το σημείο μπαίνει η εύρεση φοιτητικής στέγης. Εγώ δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχω καταπληκτικές εμπειρίες να αναφέρω.. Αλλά και από τους γνωστούς μου ούτε εκείνοι έχουν. Τελικά τα υπέροχα, ευήλια, ευάερα σπίτια πρέπει να είναι αστικός μύθος. Διαφορετικά θα είχαμε βρει όλοι από ένα τέτοιο και θα μπορούσαμε να διαλέγουμε κιόλας ποιο είναι το καλύτερο... Και οι αρχιτέκτονες θα έκαναν πάρτυ από την χαρά τους που κατασκεύασαν τόσο όμορφα σπίτια και όχι μίζερες πολυκατοικίες, με μηδέν αντισεισμική προστασία, σκοτεινά, γεμάτα υγρασία, με ακανόνιστο μέγεθος διαμερίσματα. Και εκεί πραγματικά έχεις το πρώτο ύφος απορίας προς τον εκάστοτε ιδιοκτήτη όταν του λες "μα το νοικιάζετε αυτό;. Δεν έχει ούτε μπάνιο (!)....". Και ο ιδιοκτήτης σου απαντά με περισσή ευγένεια, "κοπελιά, αυτό έχω... ". Εκεί πραγματικά επαναστατείς. Κοπελιά ;;;;;;;;. Ε, όχι. Έχεις εκραγεί με την αναισθησία του και φεύγεις βιαστικά όσο πιο γρήγορα μπορείς για να πάρεις καθαρό αέρα γιατί ο τύπος σε έκανε μπουρλότο της Σαπφούς Νοταρά!. Βέβαια, αυτό ισχύει στην περίπτωση που κάποιος έχει την πολυτέλεια να ενοικιάσει ένα σπίτι.

Υπάρχουν όμως παιδιά, που έχουν μάθει την φοιτητική ζωή με τον σκληρό τρόπο της απολύτως πεζής πραγματικότητας. Που δεν έχουν την πολυτέλεια να επιλέξουν που θα μείνουν και που θα υπολογίζονται ως, απλώς τυχερά ακόμα αν τα δεχθούν σε κάποια φοιτητική εστία. Εκεί όπου δεν διαγράφονται τόσο λαμπερές οι προδιαγραφές... Εκεί που θα σε σοκάρει η αναισθησία των υπαλλήλων όταν σου λένε ότι το μπάνιο είναι κοινό (!), ότι δεν υπάρχει μπαλκόνι (! !), ότι θα κοιμηθείς στο δωμάτιο μαζί με άλλον, άγνωστο φυσικά που δεν ξέρεις καν ποιος είναι, αν είναι λογικός, τρελός, κλεπτομανής, διεστραμμένος, αν θα έρχεται πιωμένος το βράδυ και θα σε τρομάζει η συμπεριφορά του, αν θα είναι απολύτως φυσιολογικός και δεν θα σου δημιουργήσει κανένα πρόβλημα, αν αν αν... αν.

Και τότε θα νοιώσεις πραγματικά να κλονίζεσαι. Δεν θα πιστεύεις ότι ζεις κάτι τέτοιο. Παρακαλάς να είναι ψέματα, ή έστω μία κακή φάρσα που σου έκαναν οι φίλοι σου για να σε τρομάξουν ως αντίποινα για τα πειράγματα που τους έκανες. Σε εκείνη την περίπτωση απλώς θα τους θύμωνες για το ακραίο τους χιούμορ και μετά θα το θυμόσουν σε κάποια έξοδο με την παρέα και θα γελούσες δυνατά. 'Ομως δεν είναι αστείο, οι φίλοι σου σε βοηθάνε στη μετακόμιση και η έξοδος θα αργήσει να γίνει μέχρι να μαζευτεί η παρέα που έχει απλωθεί στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα - κυριολεκτικά -. Εσύ πρέπει να βρεις σπίτι με ένα συμβατό ενοίκιο, που να πληροί τις ανθρώπινες προϋποθέσεις όπως αυτόνομη θέρμανση, χωρίς κοινόχρηστα και ό,τι άλλο θελήσει να σου προσθέσει στον λογαριασμό ο ιδιοκτήτης. Αλλά μάλλον είναι σπάνια περίπτωση να πέσεις σε κάποιον νορμάλ που δεν έχει μόνο τα ευρώ και τα σεντς στο μυαλό του. Και να αγωνιάς για την εργασία που έχει μείνει στη μέση ελέω συνθηκών, για τα βιβλία που πρέπει να επιστρέψεις στη βιβλιοθήκη και εύχεσαι να μην σε στεναχωρήσουν με αδικαιολόγητα αυστηρές παρατηρήσεις ωραρίου και ωρών επιστροφής... Μάλλον θα τη γλυτώσεις όμως, γιατί ακόμα και τώρα είσαι συνεπής!. Τώρα που ο χρόνος τρέχει και δεν λέει να σταματήσει... που έχεις καταργήσει το ξυπνητήρι γιατί δεν το έχεις ανάγκη και σε νευριάζει αυτός ο ενοχλητικός του ήχος. Που παντού υπάρχει πίεση και όλοι τρέχουν σαν τρελοί. Κάπου εκεί, θα σκεφτείς λογικά και θα διαγράψεις διορίες, ενοχλήσεις ρολόγια τοίχου και χειρός. Κάπου εκεί θα διαμορφώσεις το δικό σου πρόγραμμα μελέτης, καθημερινότητας, ζωής...

Εκεί χωράς μόνο εσύ και όσοι είναι ακριβώς σαν εσένα. Υποχωρήσεις τέλος. No more sales!. Αυτές φταίνε και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Δεν χωράνε όλοι λυπάμαι. Και μπορεί όλοι να είναι καλοί, αλλά τέρμα τα καλά παιδιά!. Εγώ έχω να ασχοληθώ με τον εαυτό μου, που μου κάνει παράπονα γιατί με την πεζή πραγματικότητα τον έχω παραμελήσει είναι η αλήθεια και με το νέο μου σπίτι. Είμαι ακόμα αισιόδοξη και νομίζω ότι τελικά θα τα καταφέρω!. Δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα. Μπορεί κάθε αλλαγή να είναι για κάτι καλύτερο!.... και ακόμα λένε ότι όλα γίνονται για κάποιον λόγο. Μόνο που βρε παιδιά, συγχωρήστε με αλλά πολύ θα ξέρω γιατί γίνονται όλα αυτά!.... Δεν μου αρέσουν οι εκπλήξεις. Α - ρνού - μαι! :P. Αλλά όπως και να έχει η μετακόμιση είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί να αποφευχθεί δυστυχώς. Και εγώ βρήκα σπίτι με λογική τιμή ευτυχώς.

Μάζεψα φωτογραφίες, έκλεισα κουτιά, συγκέντρωσα - όσα μπορούσα να μαζέψω - περιοδικά, καθάρισα τον χώρο, για να τον παραδώσω πιο καθαρό από ότι τον βρήκα, άνοιξα βιβλία και διάβασα ποίηση Κ. Π. Καβάφη. Που πάντα θα είναι σύγχρονος, πάντα επίκαιρος, πάντα αληθινός, αισθαντικός, παρατηρητής της ζωής, της ιστορίας, της φιλοσοφίας, του έρωτα... Που "σνομπάρεται" ακόμα από τους κριτικούς λογοτεχνίας, επειδή μιλάει απλά, κατανοητά, αληθινά. Έτσι πρέπει να μιλούν οι ποιητές.... Να επικοινωνούν κατευθείαν με την καρδιά. Αυτό θεωρώ εγώ επιτυχία. Όλα τα υπόλοιπα είναι άδειες σελίδες γεμάτων βιβλίων. Γύρισα τη σελίδα... έβαλα τον σελιδοδείκτη ανάμεσα... και απόλαυσα σιωπηλά την κάθε λέξη του ποιητή...

(Σας αφήνω με ένα ποίημα που είναι τροφή για σκέψη. Και με την καληνύχτα μου....:)...)

. . . " Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον " . . .

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης σε αχρονολόγητο σχέδιο από τον Γιάννη Κεφαλληνό

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά,
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων, να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο
κι άκουσε με συγκίνησιν, άλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Δικτυακός τόπος www.kavafis.gr/poems/

Παιίζουμε ; !

2011-10-15T01:49:00.002+03:00

Εχθές ο καλός μου φίλος JKSkroutzakos μου έκανε τη χαρά και την τιμή να συμμετάσχω και εγώ στο παιχνίδι των 7... τί είναι αυτό;. Είναι ένα πολύ ωραίο παιχνίδι!.

Ξεκινάμε!

1. Αγαπώ το διάβασμα. Και εμπιστεύομαι τους ανθρώπους που διαβάζουν. Η γνώση είναι δύναμη είπε ο sir. Francis Bacon. Σίγουρα ήταν πολύ σοφός άνθρωπος!.

2. Αγαπώ την εικονογράφηση βιβλίων. Είναι τέχνη!. Αγαπώ τους φίλους μου. Και εκείνοι εμένα. Και πιστεύω πολύ στη φιλία.

3. Μου αρέσει το περπάτημα και το τρέξιμο στο πάρκο. Αγαπώ πολύ τη φύση. Και τα ζωάκια. Άσχετο αν ποτέ δεν πήρα χρυσόψαρα που τόσο ήθελα, γιατί η μαμά λέει ότι δεν θα εγκλιματίζονταν και εγώ μετά θα στεναχωριόμουν. Κάτι ξέρει!.

4. Μου αρέσει η ασπρόμαυρη φωτογραφία κτιρίων, πορτραίτου, πόλεων. Και να ακούω μουσική τζαζ, και εναλλακτική ροκ. Λατρεύω τους Smiths!!!.

5. Μου αρέσει να ακούω ιστορίες από μεγαλύτερους γιατί μας κάνουν σοφότερους. Μερικές φορές κάθομαι μαζί τους. Και μετά φεύγω συγκινημένη.

6. Μου αρέσει η μόδα και να διαβάζω περιοδικά και να κάνω συλλογή από αυτά. Νομίζω δεν θα σταματήσω ποτέ να το κάνω. Ακόμα και εν καιρώ κρίσης!.

7. Μου αρέσει το κέικ σοκολάτας, τα μπισκότα σοκολάτας και η σοκολάτα υγείας Παυλίδη με γέμιση κακάο. Όλο σοκολάτα!.

Τέλος, μου άρεσε πολύ αυτό το παιχνίδι και ο φίλος μου με έκανε πολύ πολύ χαρούμενη!!!. :)) Σας αφήνω με μία φωτογραφία που είναι από τις αγαπημένες μου. Κάθε φορά την παρατηρώ...

Καλό σκ φίλοι μου...

... Η υπέροχη ιστορία ενός βιβλίου ...

2011-10-03T01:27:00.002+03:00

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου διάβαζα, και ζούσα παράλληλα. Ζούσα όμως και σε κόσμους φανταστικούς που μου άνοιγαν οι πόρτες των βιβλίων. Και ζούσα μαζί τους και μετά μόνη μου, και ύστερα πάλι κάπου συναντιόμασταν. Πλέον είναι κομμάτι της ζωής μου. Και αν και λόγω μελέτης ακαδημαϊκών πια βιβλίων - περάσαμε σε άλλο στάδιο, αλλά τα βιβλία δεν έπαψαν να μας βρίσκουν σε κάθε σταθμό της ζωής μας - δεν έχω όσο χρόνο θα ήθελα για να διαβάσω ένα λογοτεχνικό βιβλίο, πάντα κουβαλάω ένα μέσα στη τσάντα μου. Για να ξεχνιέμαι από τις πιέσεις των καθηγητών με διορίες σε εργασίες. Για να υπενθυμίζω στον εαυτό μου τι αγαπάω αληθινά. Και πάντα θα έχω αφήσει ένα κομμάτι μου σε αυτά και εκείνα θα μου δίνουν ως αντάλλαγμα κάτι δικό τους, κάτι καινούριο, κάτι ξένο, κάτι παλιό και κάτι διασκεδαστικό.

Τελευταία κουβαλάω πάντα μαζί μου το βιβλίο "Οι υπέροχη ιστορία του Henry Sougar", του συγγραφέα Ρόαλντ Νταλ. Ένα σπουδαίο βιβλίο από τον μαιτρ του απίθανου και του αναπάντεχου. Τα πράγματα δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται, κι αυτό που φαίνεται δεν είναι η πραγματικότητα. Ο αγαπημένος συγγραφέας με καρδιά παιδιού μας οδηγεί τους μεγάλους σε μονοπάτια καινούρια. Όπου το ψέμα και η αλήθεια, η πραγματικότητα και η φαντασία, η αίσθηση και η παραίσθηση αλλάζουν διαρκώς θέσεις. Ανακατεύω τα κομμάτια του πάζλ, παίζω άφοβα με κάθε χαρά και με αυτό το θέμα, καλωσορίζω τον Οκτώβριο. Τέλος, σας αφήνω με ένα πανέμορφο κείμενο που γράφηκε ποτέ για όσους αγαπάνε το διάβασμα. Το κείμενο έχει τίτλο "Dat a girl who reads", του/της Rosemary Urquico. Είναι πανέμορφο..

... " Φλέρταρε με ένα κορίτσι που διαβάζει. Αγάπησε ένα κορίτσι που ξοδεύει τα λεφτά του σε βιβλία αντί για ρούχα. Που έχει πρόβλημα χώρου στη ντουλάπα της επειδή έχει πολλά βιβλία. Φλέρταρε με ένα κορίτσι που έχει λίστες με βιβλία που θέλει να διαβάσει, που έχει κάρτα δανειστικής βιβλιοθήκης από όταν ήταν 12 χρονών.

Βρες ένα κορίτσι που διαβάζει. Θα το καταλάβεις από το ότι πάντα έχει ένα αδιάβαστο βιβλίο μέσα στην τσάντα της. Είναι αυτή που κοιτάζει γλυκά ανάμεσα στα ράφια του βιβλιοπωλείου, αυτή που ξεφωνίζει χαμηλόφωνα όταν βρει το βιβλίο που έψαχνε. Βλέπεις την παράξενη κοπέλα που μυρίζει τις σελίδες ενός παλιού βιβλίου σε ένα βιβλιοπωλείο, "από δεύτερο χέρι";, αυτή είναι που διαβάζει. Δεν μπορεί ποτέ να αντισταθεί στη μυρωδιά των σελίδων, ιδίως όταν είναι κιτρινισμένες.

Είναι το κορίτσι που διαβάζει, ενώ κάθεται περιμένοντας στο γωνιακό καφέ. Αν ρίξεις μία ματιά στην κούπα της, το γάλα ξεχειλίζει, γιατί είναι ήδη πολύ απορροφημένη. Χαμένη στον κόσμο που φτιάχνει ο συγγραφέας.

Κάθισε δίπλα της. Μπορεί να σου ρίξει ένα βλέμμα, σαν όλα εκείνα τα κορίτσια που δεν τους αρέσει να τα διακόπτουν. Ρώτησε την αν της αρέσει το βιβλίο.

Κέρασε την μία κούπα καφέ.

Πες της τη γνώμη σου για τον Μουρακάμι. Μάθε αν διάβασε το πρώτο κεφάλαιο από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Να ξέρεις ότι αν πει ότι κατάλαβε τον Οδυσσέα του Joys, θα είναι απλά για να σου φανεί έξυπνη. Ρώτησε την αν της αρέσει η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, ή αν θα ήθελε να είναι η Αλίκη.

Είναι εύκολο να βγαίνεις με ένα κορίτσι που διαβάζει. Χάριζε της βιβλία για τα γενέθλια της, για τα Χριστούγεννα, για τις επετείους σας. Χάριζε της το δώρο των λέξεων, στην ποίηση, στα τραγούδια. Χάρισε της Neruda, Pound, Sexton, Cummings. Δώσε της να καταλάβει ότι ξέρεις πως οι λέξεις είναι αγάπη. Να ξέρεις ότι κι αυτή ξέρει τη διαφορά ανάμεσα στα βιβλία και στην πραγματικότητα αλλά - για το όνομα του Θεού -, θα προσπαθήσει να κάνει τη ζωή της λιγάκι σαν το αγαπημένο της βιβλίο. Δεν θα είναι δικό σου το φταίξιμο αν το κάνει. Πρέπει να κάνει μία προσπάθεια, κατά κάποιον τρόπο.

Πες της ψέματα. Αν ξέρει από συντακτικό, θα καταλάβει ότι ήταν ανάγκη να πεις ψέματα. Πίσω από τις λέξεις έχει άλλα πράγματα: κίνητρα, αξίες, αποχρώσεις, διαλόγους. Δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου.

Χώρισε μαζί της. Γιατί ένα κορίτσι που διαβάζει, ξέρει ότι η αποτυχία οδηγεί στην κλιμάκωση. Καταλαβαίνει ότι όλα τα πράγματα έχουν ένα τέλος. Ότι σε κάθε περίπτωση, μπορεί πάντα, μετά να υπάρχει μία συνέχεια. Ότι μπορείς να αρχίσεις ξανά και ξανά, και να παραμείνεις ήρωας. Ότι η ζωή είναι πολύ πιθανό να έχει ένα παλιάνθρωπο, ή μπορεί και δύο.

Γιατί να φοβάσαι όλα όσα δεν είσαι;, Τα κορίτσια που διαβάζουν, καταλαβαίνουν ότι οι άνθρωποι, σαν τους χαρακτήρες, αναπτύσσονται. Εκτός από αυτούς στις σειρές Twillight.

Αν βρεις ένα κορίτσι που διαβάζει, κράτα το από κοντά. Όταν τη βρεις ξύπνια στις δύο τη νύχτα, να σφίγγει ένα βιβλίο στο στήθος της και να κλαψουρίζει, φτιάξε της ένα φλιτζάνι τσάι και κράτα την στην αγκαλιά σου. Μπορεί να τη χάσεις για κάνα δυο ώρες, αλλά πάντα θα έρχεται πίσω σε 'σένα. Θα μιλάει για τους χαρακτήρες του βιβλίου σαν να είναι αληθινοί, και η αλήθεια είναι ότι για λίγο, πάντα είναι.

Θα της κάνεις πρόταση μέσα σε ένα αερόστατο, ή σε μια ροκ συναυλία. Ή, πολύ απλά, την επόμενη φορά που θα είναι άρρωστη, από το τηλέφωνο.

Θα χαμογελάς τόσο δυνατά που θα απορείς γιατί η καρδιά σου δεν έχει σπάσει και γεμίσει με αίματα όλο τον κόσμο, ακόμη. Θα γράψεις την ιστορία της ζωής σας, θα κάνετε παιδιά με περίεργα ονόματα και ακόμη πιο περίεργες συνήθειες. Θα συστήνει τα παιδιά σας στον Παπουτσωμένο Γάτο και στον Ασλάν και όλα αυτά μέσα στην ίδια μέρα. Θα περπατάτε στα γεράματα, τους χειμώνες μαζί και θα απαγγέλει Κιτς με κομμένη την ανάσα, ενώ εσύ θα τινάζεις το χιόνι από τις μπότες της.

Φτιάξ'τα με ένα κορίτσι που διαβάζει γιατί σου αξίζει. Αξίζεις ένα κορίτσι που μπορεί να σου δώσει την πιο χρωματιστή ζωή που μπορείς να φανταστείς. Αν το μόνο που έχεις να της δώσεις είναι μονοτονία, μπαγιάτικες ώρες και μισοψημένες προτάσεις, τότε καλύτερα μείνε μόνος. Αν θέλεις τον κόσμο, και τους κόσμους πέρα από αυτόν, τότε βρες ένα κορίτσι που διαβάζει.

΄Η ακόμα καλύτερα, βρες ένα κορίτσι που γράφει" ...

"Σπουδή για τον οδηγό γαστρονομίας"

2011-09-18T02:51:00.007+03:00

Οι περισσότεροι από παιδιά, έχουμε κάποιες αναμνήσεις που μας δένουν για την υπόλοιπη ζωή μας. Καταγωγή, αντικείμενα, φωτογραφίες, άνθρωποι, γεύσεις... Το τελευταίο είναι μία πολύ ισχυρή ανάμνηση. Γιατί περιέχει σε έντονο βαθμό και τις πέντε αισθήσεις. Να μυρίζεις τις μυρωδιές...να δοκιμάζεις τι γεύσεις...να αγγίζεις τα υλικά μαγειρέματος (εμένα μου άρεσε πάντα να αγγίζω και να κόβω τις πιπεριές και τα ζαρζαβατικά. Μου άρεσε η υφή τους, τόσο τέλεια!)...να ακούς τον ήχο που κάνουν τα υλικά όταν μαγειρεύονται - και νομίζω στην κρητική διάλεκτο το "ακούω" σημαίνει μυρίζω-...και τέλος να βλέπεις το αποτέλεσμα έτοιμο, μαγειρεμένο, ολοκληρωμένο!. Σαν ένας πίνακας ζωγραφικής. Η μαγειρική σαν διαδικασία πάντα μου άρεσε!. Με γοήτευε!. Να μαγειρεύω για να ικανοποιήσω κυρίως τους άλλους. Ε, και τον εαυτό μου εντάξει!. Πιο πολύ να μαγειρεύω παρά να τρώω!. Να πειραματίζομαι με γεύσεις. Με συνδυασμούς. Με αγαπημένα πρόσωπα που με άφηναν, μικρή ακόμα, να κοιτάζω κρυφά στην κουζίνα, να μου γελάνε συνωμοτικά για να ενισχύσουν την απόπειρα μου στο να μάθω τι κάνουν και ύστερα όταν μεγαλώσω να το κάνω κι εγώ... Αυτό το χρωστάω...

Βέβαια κάποιοι αναγνώστες θα με κοιτάξουν λίγο στραβά για αυτά που περιγράφω. Όχι, δεν ξέχασα!. Ούτε έπαθα αμνησία!. Ξέρω ακριβώς τι συμβαίνει γύρω μου. Είμαι πλήρως ενημερωμένη, τόσο που θα γκώσω όμως!. Ξέρω ότι το φαγητό, το όποιο δεν έχει σημασία, είναι πλέον πολυτέλεια. Για πολλούς είναι απλά είδος επιβίωσης. Να αντέξουν μέχρι και την επόμενη μέρα. Για όλους όμως η διαδικασία που περιγράφω είναι μια πραγματικότητα. Το έχουμε βιώσει όλοι λίγο- πολύ σε μεγάλο ή μικρό βαθμό, και δυστυχώς κάποιοι ίσως στον απόλυτο. Κάποιοι, και αναφέρομαι σε σας του αρσενικού γένους (!) ως φαντάροι εκπληρώνοντας τα στρατιωτικά σας καθήκοντα. Εκεί δεν έχω να πω κάτι γιατί εγώ δεν έχω πάει φαντάρος. Περιμένω τις δικές σας εμπειρίες(!!!). Και κάποιοι άλλοι ως φοιτητές και φοιτήτριες. Σε μία μεγάλη αίθουσα, "Λέσχη" λέγεται, με ένα ξεβαμμένο μπεζ χρώμα και με πολλές φθορές στους τοίχους, με πλαστικά καθίσματα και άλλες ομορφιές... Εκεί θα δεις πολύ κόσμο μαζεμένο να μιλάνε ταυτόχρονα και να κοιτάζονται αμήχανα. Κάτι περίεργοι τύποι με άσπρα ρούχα και με ένα μονίμως ξινισμένο ύφος. Λες και τους έχεις κάνει το μεγαλύτερο έγκλημα. Και κάτι περίεργα πιάτα με αμφιβόλου ποιότητας περιεχόμενο. Εκεί θα επαναστατήσει μέσα σου το ατομικό ένστικτο. Θα θυμηθείς αυτομάτως σχεδόν ότι είσαι καλομαθημένος/η και εκεί θα πάρεις τη λογική απόφαση ότι δεν υπάρχει λόγος να πας ξανά σε αυτό το αντιπαθητικό και αντιαισθητικό κτίριο, αν θέλεις να μην καταλήξεις με γαστρίτιδα σε κάποιο νοσοκομείο.

Ειλικρινά όμως είναι μία μοναδική εμπειρία που αξίζει να τη δοκιμάσεις. Σε αυτές ακριβώς τις συνθήκες η μαγειρική αποκτά άλλη έννοια. Όχι της απόλαυσης, αλλά της αναγκαιότητας. Ναι...ήρθε η ώρα της. Εκεί που για πρώτη φορά, αν δεν έχεις μαγειρέψει ποτέ μα ΠΟΤΕ στη ζωή σου - μα πώς γίνεται αυτό;...τέλοσπάντων...- παίρνεις τηλέφωνο πανικόβλητος/η τη μαμά και την βομβαρδίζεις με άσχετες μεταξύ τους ερωτήσεις, γεμάτος/η από πανικό, σχεδόν φρικαρισμένος/η και η μητέρα από την άλλη άκρη του τηλεφώνου σίγουρα θα απορεί αν έχεις πυρετό, αν έχεις τίποτα, αν πρέπει να έρθει εκεί που είσαι, (και ας είσαι χιλιόμετρα μακρυά) για να δει τι ακριβώς συμβαίνει. Και με έκδηλη την ανησυχία πάντα αν θα τα καταφέρεις...Γιαυτό λατρεύουμε την μητέρα μας!. Γιατί είναι μοναδική...

Όμως εσύ πρέπει να σταθείς δυνατός/ή. Θα την καθησυχάσεις όπως όπως, ελπίζοντας πειστικά. Θα πάρεις μια βαθιά ανάσα ή και καθόλου και θα είσαι αποφασισμένος/η ότι θα τα καταφέρεις. Θα κάψεις το αυγό για πρώτη φορά, ίσως και την κουζίνα αν δεν το 'χεις καθόλου!. Θα πας στο σούπερ-μάρκετ και θα αγοράσεις όλα τα προϊόντα που δεν θα ξέρεις τι να τα κάνεις και μετά θα καταλήξεις σε έναν τρόπο να μαγειρεύεις μόνο όσα μπορείς να φας. Τέλος θα αρκεστείς στα μακαρόνια αφήνοντας τα δύσκολα και τα γκουρμέ - αν έχεις τέτοιες προσδοκίες- για άλλη φορά...Θα φτάσεις να παραγγέλνεις συνεχώς delivery και εκεί θα έρθεις σε επαφή με το σουβλάκι. Καλαμάκι, με πίτα, γύρο όλες τις μορφές..Θα κοιτάς περίεργος/η το περιεχόμενο του και θα σου φαίνεται τόσο ξένο, που αν είχες απέναντι σου εξωγήινο θα ήταν πιο φυσιολογικό, μιας και τους έχεις ξαναδεί σε ταινίες τόσες φορές που δεν σε ξαφνιάζουν τόσο όσο ο γύρος με πίτα και απ'όλα και έξτρα τζατζίκι!. Θα κοιτάς τους άλλους που το τρώνε και θα σε πιάσει η συνηθισμένη σου υπερβολή. Να αναρωτιέσαι "τώρα αυτός κάνει καλά που τρώει αυτό το πράγμα;". Μετά θα γνωρίσεις και την κρέπα και εκεί θα πεις παραδίνομαι. Δεν αντέχω άλλο!. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο θα εκτιμήσεις όλα σχεδόν τα φαγητά της μαμάς που δεν έτρωγες ενώ σου άρεσαν, (το έκανες έτσι για σπάσιμο!), ακόμη και εκείνα που και αλυσοδεμένο/η να σε είχαν δεν θα τα δοκίμαζες με τίποτα. Και μετά θα ηρεμήσεις. Θα συμβιβαστείς ίσως...Όσο μπορείς και αντέχεις. Και επιτέλους θα ξεκινήσεις ξανά τη σχέση σου με την κουζίνα. Θα αγοράσεις ίσως, αν σε εμπνέει πολύ, και βιβλία μαγειρικής, θα γράφεις συνταγές, Θα πίνεις χυμούς, θα τρως φρούτα που δεν το έκανες ποτέ πριν και εν πολλοίς θα μεταλλαχτείς. Θα μάθεις να τρέφεσαι σωστά επιτέλους.

Ακούγεται ίσως άσχημο, αλλά δεν είναι. Πρέπει να αγαπήσεις την κουζίνα. Να συμφιλιωθείς αν θέλεις. Να μπεις μέσα και να γνωριστείτε καλύτερα. Σχέση ζωής είναι και αυτή. Απλά έχει και τα μυστικά της... Ό,τι κάνεις στη μαγειρική αλλά και στη ζωή, να το κάνεις με αγάπη. Να δοθείς ολοκληρωτικά!. Να μην κρατάς συναισθήματα πίσω. Να τα δείχνεις όλα. Να τα δώσεις όλα. Έτσι παίζεται το παιχνίδι!. Και είναι συναρπαστικό. Πάω στοίχημα θα σ'αρέσει...

Υ.Γ Από καιρό, -πολύ καιρό...- ήθελα να γράψω ένα θέμα πάνω στην μαγειρική. Αλλά όλο κάτι άλλο είχε προτεραιότητα. Τώρα το έγραψα, γιατί ερχόμενη πίσω στα φοιτητικά μου καθήκοντα, ήρθε αμέσως το συναίσθημα της προσαρμογής. Και έκαναν και επισκευές στην κουζίνα του κτηρίου. Και μου λείπει ήδη η αίσθηση η μαγειρική στις κουζίνες.

* Ο πίνακας ζωγραφικής είναι έργο τέχνης του ζωγράφου Pieter de Ring, Still Life with a Golden Goblet, Oil in Camvas, (100x85cm), Riijksmuseum, Amsterdam *

Καλή σας νύχτα

"Οι νύχτες στην πλατεία....."

2011-08-31T17:37:00.000+03:00

Τελευταία μέρα του Αυγούστου και από αύριο επισήμως και με το ημερολόγιο μπαίνει το Φθινόπωρο... Πλέον το καλοκαίρι θεωρείται ως "last summer"!. Όλα μαρτυρούν ότι το καλοκαίρι έλαβε τέλος. Τα ρίγη που προκαλεί ο αέρας που αλλάζει.Το ότι δεν μπορώ να πιω απευθείας παγωμένο νερό από το ψυγείο χωρίς να νοιώσω ένα ακαριαίο μούδιασμα στη γλώσσα. ... Η κουβέρτα που εναγωνίως αναζητώ τα βράδυα των τελευταίων ημερών του μήνα .... Μένουν όμως (και ευτυχώς πάντα) οι αναμνήσεις. Οι φωτογραφίες ανάμεσα σε ντάκιρι και παγωμένο τσάι. Παλιές αγαπημένες ασπρόμαυρες ταινίες σε μη - κοσμικές ταράτσες. Τα καλοκαιρινά δέντρα με τους απολαυστικούς καρπούς. Σύντομες μπόρες που κάνουν τις νύχτες μου λατρεμένες. Πεζοπορία σε ξεχασμένα μέρη και παλιά μονοπάτια που είχα να τα συναντήσω ξανά από παιδί. Ο αιωνόβιος πλάτανος και οι μέρες, τα απομεσήμερα και τα βράδια στην πλατεία. Πάντα στη πλατεία!. Το αλάτι στα μαγιό και τα σεντόνια στην άκρη του κρεβατιού.... Λευκές κολόνες στο ημίφως. Γεμάτα νησιά και άδειες πόλεις. Αν και εκεί επιμένουν να βρίσκονται οι πιο "ψαγμένοι". Οι ιππότες του κέντρου.

Ανυπομονώ και θέλω πολύ να μπει ο Σεπτέμβρης. Με ό,τι καλό φέρει και ας ξεκινήσει το Φθινόπωρο. Η πιο φυλλοβόλα εποχή του χρόνου!. Το πιο γλυκό και διακριτικό ξύπνημα από τη ραστώνη που μας έπιασε. Να ζήσω στο ρυθμό του. Χαλαρώνω και σκέφτομαι. Έχω ακόμα αυτή την πολυτέλεια. Χαμογελάω ακόμη. Επειδή θυμάμαι. Οι δεύτερες σκέψεις μου φέρνουν μελαγχολία. Κι όμως ακόμη χαμογελάω. Ανοίγω το cd και αφήνω το τραγούδι να τα πεί όλα ...

... Καλή μας συνάντηση και να περάσουμε όλοι καλά εδώ στη μπλογκόσφαιρα!!!!!

...Το καλοκαίρι θα ρθεί......

2011-06-17T20:58:00.003+03:00

και ύστερα πιο χαμηλά η μουσική....

Το καλοκαίρι είναι υπόθεση καθαρά ελληνική. Έχουμε το καλύτερο κλίμα, τις καθαρότερες θάλασσες που μια βουτιά στα νερά τους σε κάνουν να νοιώθεις ότι μόλις ξαναγεννήθηκες ... To βάρος σου είναι τόσο ελάχιστο που νομίζεις ότι ίπτασαι στο μυστικό βυθό της θάλασσας. Έχουμε τα καλύτερα εποχιακά φρούτα, που με την εμφάνισή τους και το δυνατό άρωμα που δίνουν σημαίνουν την έναρξη της πιο γρήγορης εποχής ίσως. Δεν προλαβαίνουμε να την αισθανθούμε και αμέσως φεύγει όπως τόσο ξαφνικά ήρθε. Πόσα καλοκαίρια θα μείνουν στις μνήμες μας ως όμορφα, ανεπανάληπτα, αλησμόνητα ή ακόμα και ως βαρετά, βασανιστικά ή δύσκολα. Aνάλογα με την συνθήκη ζωής που μας πετυχαίνουν. Όμως οι εποχές δεν ρωτάνε και το timing είναι διαφορετικό για τον κάθε ένα. Έχουμε ακόμη τον πιο γενναιόδωρο ήλιο, που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει επικίνδυνος και που κάποτε μας χάριζε απλόχερα το πιο ωραίο μαύρισμα χωρίς τα πρόσφατα εγκαύματα. Που όσο και να θέλαμε ποτέ δεν τα αποφεύγαμε και ας φώναζαν οι γονείς να φοράμε καπέλο, και ας μύριζε η καλοκαιρινή ατμόσφαιρα άρωμα καρύδας που τόσο αντιπαθούσα!. Έχουμε τις πλατείες, τα πελώρια δέντρα να μας προφυλάσσουν από την εξαντλητική ζέστη και να μας δροσίζουν. Έχουμε καλοκαιρινούς χυμούς που φέρνουν κάτι από την παιδική μας ηλικία και έχουν συνδυαστεί με το καλοκαίρι, όπως παγωμένη βυσσινάδα και σπιτική λεμονάδα που τέτοια εποχή είναι must!. Έχουμε ανθρώπους να μοιραστούμε όλη αυτή - την έστω και προσωρινή - ομορφιά του καλοκαιριού με βραδιές στην βεράντα και στους κήπους και να παίρνουμε όλοι αργά και απολαυστικά τις καθαρές ανάσες που δικαιούμαστε για να επιβεβαιώσουμε τον εαυτό μας ότι είμαστε ζωντανοί ...

Αλήθεια τα έχουμε όλα αυτά;;;;; μήπως τα χάσαμε στην πορεία και τη θέση τους πήραν κάτι απομεσήμερα πνιγμένα στο άγχος, την αβεβαιότητα και την αμφισβήτηση. Φρόντισαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις να μην κοιμάται κανείς ήσυχος πια, να νομίζει ότι δεν είναι ελεύθερος πια και ότι δεν είναι άμοιρος ευθυνών πια ... Σίγουρα είναι ένα καλοκαίρι που δεν έχει καμία σχέση με τα υπόλοιπα που πέρασαν. Η χώρα που ζούμε έγινε αγνώριστη και ξένη πια, το κλίμα άλλαξε ραγδαία και τώρα ζούμε τις συνέπειες. Μία ακόμη σκέψη που επιτρέψτε μου να την κρατήσω για μένα γιατί ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσουν και δεν είναι καιρός για άλλον έναν εμφύλιο. Αρκετά. Μάλλον το πολιτικό σκηνικό θυμίζει μία δύσκολη και αινιγματική παρτίδα σκάκι για δυνατούς σκακιστές. Όμως το φινάλε θεωρώ ότι θα είναι αναπόφευκτο και μοιραίο. Ζούμε πολλά από αυτά που δεν μας αξίζουν. Μάλλον προσποιούμαστε ότι ζούμε απλώς κινούμαστε μηχανικά προσπαθώντας να αποφύγουμε τις νάρκες και το ρουά ματ και να ελπίσουμε έστω σε μία ικανοποιητική ισοπαλία όπου κανείς δεν χάνει. Αλλά δεν κερδίζει όμως ...

Αυτό το καλοκαίρι προσωπικά θα το ζήσω όσο μπορώ πιο όμορφα, όσο... Θα γυρίσω με αυθόρμητη αδιαφορία το κεφάλι στην κρίση και θα το στρέψω στον ήλιο. Γιατί όσο είναι λαμπερός τον εμπιστεύομαι. Θα μου λείπει όμως πάντα μία παιδική γεύση που δεν ξέρω τι νόημα έχει να την δοκιμάσω αφού δεν θα είναι ίδια ξανά. Θα θυμηθώ την αιώνια διαφήμιση με τον πελεκάνο που τόσο συμπαθήσαμε. Θα αρνηθώ για μία ακόμη φορά να φάω καρπούζι όσο και αν με πιέζουν οι γύρω μου. Γιατί απλώς έχω το δικαίωμα να μην μου αρέσει το συγκεκριμένο πράσινο-κόκκινο φρούτο γίγαντας!. Θα μου λείψει - όπως πάντα κάθε χρόνο τέτοια εποχή - η φωνή του Μ. Χατζιδάκι που είναι από τους ανθρώπους που θα ήθελα να έχω γνωρίσει και ακόμα αναρωτιέμαι τι θα έλεγαν σήμερα αν ζούσαν για το ένα, το άλλο, την τέχνη, τη μουσική, την πολιτική ... Θα προσπαθήσω να μαζέψω κοχύλια και θα τα βάλω σε γυάλα για να θυμάμαι ένα βήμα τη φορά πιο σταθερά.

Σας αφήνω προς το παρόν ευελπιστώ με ένα μοναδικό τραγούδι για το καλοκαίρι που περικλείει την ουσία του σε λίγους μόνο στίχους. Θα ευχηθώ σε όλους να έχετε ένα όμορφο καλοκαίρι και να περάσετε όλοι καλά!

Σας φιλώ

Κάθε χρόνο το Μάη

2011-05-16T21:39:00.004+03:00

Ξύπνησα μουδιασμένη με ένα κρύο αεράκι να προκαλεί ρίγη σε όλο μου το σώμα. Η εποχή έχει ήδη αλλάξει σηματοδοτώντας ότι έχουμε αφήσει πίσω μας τον βαρύ, κρύο και εσωστρεφή χειμώνα. Οι βροχές αλλάζουν και από επιθετικές και ξαφνικές γίνονται γλυκές, αναμενόμενες και εναρμονίζονται όμορφα με το ανοιξιάτικο τοπίο. Οι πολύ πρωινές ώρες έχουν δώσει τη θέση τους στις μεταμεσονύκτιες. Εκεί που αρχίζουν να συμβαίνουν όλα!. Τα πάρτι σε ταράτσες, (μία σπάνια εικόνα πια), οι συναυλίες σε ανοιχτούς χώρους, τα παιδιά που παίζουν μπάσκετ τη νύχτα κάτω από το δυνατό φως της λάμπας. Τα ανοιχτά παράθυρα που αφήνουν ελεύθερη τη μουσική να ακούγεται στα διπλανά διαμερίσματα. Μία γνώριμη υπέροχη φωνή να βγαίνει από το cd μου θυμίζει την ίδια φωνή που ακουγόταν από το πικ απ, ένα απόγευμα πίσω στο χρόνο με λεμονάδα στη βεράντα εγώ και η γιαγιά μου. Να μοιραζόμαστε την αγαπημένη μας ιεροτελεστία ... Συζητήσεις και χαμόγελα άδολης αγάπης και αληθινής χαράς με ένα μοναδικό γλυκό του κουταλιού που έχει τη δική του θέση στη γεύση των αναμνήσεων μου και που ακόμα και μετά από τόσα χρόνια αρνούμαι στωικά να δοκιμάσω ξανά το ίδιο γλυκό από άλλα χέρια. Γιατί ξέρω ότι δεν θα είναι το ίδιο και θέλω να κρατήσω την ιδανική εικόνα του στο μυαλό μου ...

Η φωνή πάντα η ίδια κάθε φορά σε διαφορετικά μουσικά κομμάτια. Όταν ρωτούσα ποια ήταν αυτή η μυστηριώδης φωνή που αποτελούσε το μουσική συνοδεία στος συναντήσεις μας, μου είχε απαντήσει γεμάτη θαυμασμό ότι ήταν ένας μεγάλος καλλιτέχνης που άφησε εποχή και ήταν η φωνή που είχε συνοδεύσει τους χορούς της γενιάς της στις εξόδους διασκέδασης και σε κοινωνικές επισημότητες. Αυτή τη φωνή μαζί με όλα όσα μου θυμίζει την κράτησα και σημάδεψε τις μουσικές μου προτιμήσεις σε ένα είδος μάλλον άδικα παρεξηγημένο για πολλούς όμως γνωστό σε όλους. Μία φωνή που σίγησε έναν Μάιο. Και ένας καλλιτέχνης που όντως άφησε εποχή και έμαθε στο κοινό πώς να διασκεδάζει και τα έκανε ολα με τον δικό του τρόπο ,αφήνοντας παρακαταθήκη τα αριστουργήματά του να λάμπουν μέσα στο χρόνο. Στο όνομά του χρωστάω αυτή την ανάρτηση και τον ευχαριστώ για όλες τις αναμνήσεις μιας εποχής που δεν έζησα, αλλά σιγουρα ήταν η καλύτερη που έζησε εκείνος και η γιαγιά μου ...

Σας αφήνω με ένα υπέροχο τραγούδι του και μία ευχή που θα κρατήσω μυστική για να βγεί αληθινή...:)
Καληνύχτα...!

...Αγάπην δε μη έχω...

2011-04-14T04:28:00.002+03:00

Όλοι γύρω μου μιλάνε για το "Πάσχα" σαν να μην υπάρχει αύριο. Γνωστοί και άγνωστοι, πολλοί άγνωστοι σε τρελό παροξυσμό κατανάλωσης και άγχους να τρέχουν χωρίς να ξέρουν τι θέλουν να προλάβουν. Αν τους ρωτήσεις δεν θα πάρεις λογική απάντηση. Όλοι να κάνουν αρειμανίως αγορές άνευ ουσίας. Να φωνάζουν στους δρόμους, στο αυτοκίνητο, στο τηλέφωνο, στο πάρκο γιατί απλώς όλοι βιάζονται. Ειδικά η εικόνα στα σούπερ-μάρκετ είναι απελπιστική. Δεν καταλαβαίνω με τι λογική κάποιος ψωνίζει σωρεία νηστίσιμων ειδών και παράλληλα τόνους κιλά κρέατος.!!!. Ίσως να ακούγομαι υπερβολική, αλλά εμένα όλα αυτά που συμβαίνουν μου φαίνονται υπέρ-βολικά. Σχεδόν όλοι είναι πρωταγωνιστές σε μία παρωδία. Να τρέχουν να προλάβουν όπως επιτάσσει ο μοντέρνος τρόπος ζωής. Όλοι να τρέχουν σαν απελπισμένοι να προλάβουν - να ζήσουν ίσως; - να αρπάξουν ό,τι μπορούν να πάρουν και να πείθουν τον εαυτό τους ότι τα κατάφεραν και σήμερα και αύριο και πάντα... Οι τρόποι έχουν αρχίσει να καταργούνται για αυτούς προ πολλού ...

Ακόμη, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι νονοί θυμούνται τα λατρεμένα τους βαπτιστικά τέκνα μόνο τέτοιες ημέρες!. Δλδ τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου ο νονός/ά που είναι; Είναι σούπερ-ήρωας και εμφανίζεται ειδικά μόνο την πασχαλινή περίοδο;. Γιατί τον υπόλοιπο χρόνο κρύβεται και περιμένει αυτή την γιορτή για να εμφανιστεί στον κόσμο;. Αλήθεια το μόνο του καθήκον είναι να προμηθεύσει το βαπτιστικό του παιδάκι με λαμπάδες με ζωάκια, κούκλες, πεταλούδες και ότι άλλο βάλει το μυαλό του κατασκευαστή που θέλει ειδικά αυτές τις ημέρες να θησαυρίσει και αυτός ... Όλα αυτά είναι ανούσια και περιττά και το μόνο που θέλει ένα παιδάκι αν το ρωτήσεις, είναι σίγουρο ότι θα ξαφνιαστείς με την απάντησή του. Τα παιδιά δεν τα ξεγελάς με λούτρινα κουκλάκια, θηριώδη αυτοκίνητα και πλαστικούς σούπερ τερατώδεις ήρωες. Όλα αυτά είναι υποκατάστατα της αγάπης ... Αυτό είναι το μόνο που πρέπει να ψάξει πολύ κάποιος για να το βρει.

Δεν θα γράψω άλλα. Θα σας αφήσω με τον πιο όμορφο ύμνο στην αγάπη που ίσως γράφτηκε ποτέ. Δεν θα ήθελα να το δείτε αυστηρά θρησκευτικά, αλλά πιο ελεύθερα. Σας παρακαλώ ... Το κείμενο είναι σε καθαρεύουσα μορφή και στη συνέχεια ακολουθεί η μετάφραση.

Να ευχηθώ σε όλους σας πραγματικά Καλή Ανάσταση :)

Υ.Γ και σε όσους είναι καθολικοί προλαβαίνω να ευχηθώ :)

Α’ επιστολή Παύλου πρὸς Κορίνθιους (ιβ’ 27 - ιγ’ 13)

Αδελφοί, υμείς είστε σώμα Χριστού καὶ μέλη ἐκ μέρους. Καὶ οὔς μὲν ὁ Θεός ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρώτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτες, τρίτον διδασκάλους, έπειτα δυνάμεις, είτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσών. μὴ πάντες ἀπόστολοι; μὴ πάντες προφήτες; μὴ πάντες διδάσκαλοι; μὴ πάντες δυνάμεις; μὴ πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων; μὴ πάντες γλώσσες λαλοῦσι; μὴ πάντες διερμηνεύουσι;ζηλώστε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα· καὶ έτι καθ᾿ υπερβολήν οδόν ὑμῖν δείκνυμι.

Εάν τις γλώσσες τῶν ἀνθρώπων λαλώ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ έχω, γέγονα χαλκός ήχον ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. καὶ εάν έχω προφητείας καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πάσαν τὴν γνώσιν, καὶ εάν έχω πάσαν τὴν πίστη, ώστε όρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ έχω, οὐδέν ειμί. καὶ εάν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ εάν παραδώ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ έχω, ουδέν ωφελούμαι. Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ασχημονεί, οὐ ζητεί τὰ εαυτής, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει επί τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· είτε γλώσσες, παύσονται· είτε γνώσις, καταργηθήσεται. ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· όταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι' ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην. νυν δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Εσείς όμως είστε σώμα Χριστού και μέλη του ο καθένας σας χωριστά. Και αυτούς βέβαια έθεσε ο Θεός μέσα στην εκκλησία: πρώτα αποστόλους, δεύτερο προφήτες, τρίτο δασκάλους, έπειτα θαυματουργικές δυνάμεις, έπειτα χαρίσματα ιαμάτων, παροχές βοηθειών, κυβερνήσεις, γένη γλωσσών. Μήπως είναι όλοι απόστολοι; Μήπως όλοι προφήτες; Μήπως όλοι δάσκαλοι; Μήπως όλοι κάνουν θαυματουργικές δυνάμεις; Μήπως όλοι έχουν χαρίσματα ιαμάτων; Μήπως όλοι λαλούν γλώσσες; Μήπως όλοι διερμηνεύουν; Ποθείτε όμως με ζήλο τα χαρίσματα τα μεγαλύτερα. Και ακόμα σας δείχνω μια οδό υπερβολικά έξοχη:

Αν τις γλώσσες των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αλλά αγάπη δεν έχω, έχω γίνει χαλκός που ηχεί ή κύμβαλο που αλαλάζει. Και αν έχω προφητεία και ξέρω τα μυστήρια όλα και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε όρη να μετακινώ, αλλά αγάπη δεν έχω, τίποτα δεν είμαι. Και αν δώσω για τροφή όλα τα υπάρχοντά μου και αν παραδώσω το σώμα μου, για να καώ, αλλά αγάπη δεν έχω, τίποτα δεν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, συμπεριφέρεται με χρηστότητα, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δε μεγαλοκαυχιέται, δε φουσκώνει από υπερηφάνεια, δε συμπεριφέρεται άσχημα, δε ζητά τα δικά της, δεν παροξύνεται, δε λογίζεται το κακό, δε χαίρει για την αδικία, συγχαίρει όμως στην αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν πέφτει.

Είτε όμως προφητείες, θα καταργηθούν. είτε γλώσσες, θα πάψουν. είτε γνώση, θα καταργηθεί. Γιατί μερικώς γνωρίζουμε και μερικώς προφητεύουμε. Όταν όμως έρθει το τέλειο, το μερικό θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, λαλούσα σαν νήπιο, φρονούσα σαν νήπιο, λογιζόμουν σαν νήπιο. όταν έγινα άντρας, κατάργησα τα νηπιακά πράγματα. Γιατί βλέπουμε τώρα μέσα από κάτοπτρο αινιγματικά, τότε όμως πρόσωπο με πρόσωπο. τώρα γνωρίζω μερικώς, τότε όμως θα γνωρίσω καλά καθώς και γνωρίστηκα καλά. Τώρα λοιπόν μένουν: πίστη, ελπίδα, αγάπη. τα τρία αυτά. Μεγαλύτερη όμως από αυτά είναι η αγάπη.

Let's take a walk...

2011-03-20T01:11:00.005+02:00

..on the wild side of the moon !!!.

Πολλά τα δεδομένα του μήνα Μάρτη. Τα περισσότερα δυστυχώς δεν ήταν ευχάριστα. Όσα συμβαίνουν στη ζωή μας και περνάνε με έναν απίστευτα μη πολιτικά ορθό τρόπο στη θηριώδη επικαιρότητα μας ξεπερνάνε και μας αφήνουν απλούς θεατές ανήμπορους να αντιδράσουμε ... Λέει ένα ρητό ότι ζούμε την εποχή που μας αξίζει. Άλλοι την ζούνε, άλλοι προσπαθούν να την καταλάβουν και άλλοι την ανέχονται. Άραγε ποιοί όμως την καθορίζουν; Ποιοί σκηνοθετούν το έργο της ζωής που εμείς θα παίξουμε; Ειλικρινά δεν θα 'θελα να ξέρω!. Ξέρω όμως ότι εγώ απλώς την ανέχομαι γιατί δεν θέλω να την καταλάβω. Δεν νομίζω ότι έχει κάποιο νόημα εκτός από την υπερσπατάληση φαιάς ουσίας. Απλώς κάνω υπομονή.

Αυτός ο μήνας είχε μία γεύση από πικραμύγδαλο ... Δύο νέοι στην Ελλάδα έχασαν τόσο άδικα τη ζωή τους πάνω στην ώρα του καθήκοντος. Η ΕΛ.ΑΣ. ανακοίνωσε ότι οι δράστες πρέπει να βρεθούν γιατί είναι ζήτημα τιμής. Εγώ κρατάω ότι δύο άνθρωποι χάθηκαν και δεν γυρίζουν πίσω. Η σύλληψη δεν είναι θέμα τιμής. Η ζωή είναι θέμα τιμής. Γιατί είναι μοναδική και αυτό από μόνο του αρκεί. Απαιτεί σεβασμό. Οι εγκληματικές ενέργειες έχουν αυξηθεί ανησυχητικά και αποτελούν μέρος της καθημέρινότητας μας. Η εναλλακτική εγκληματικότητα λοιπόν σημείο αυτής της εποχής. Από την άλλη μεριά του φεγγαριού η Ιαπωνία μετράει τις πληγές της. Ο σεισμός των 8,9 ρίχτερ και ένα μεγάλο τσουνάμι εξαφάνισαν μία ολόκρηρη πόλη, τη Φουκουσίμα. Η μακρινή και ήσυχη Ιαπωνία έκανε τόσο θόρυβο όσο ποτέ και όλα τα βλέμματα του πλανήτη είναι στραμμένα πάνω της. Δεν είναι μόνο αυτό, η ανθρώπινη πλεονεξία και ένα εγροστάσιο πυρηνικής ενέργειας απείλησαν με καταστροφή τους κατοίκους της και τη φύση της. Και τα δύο είναι το ίδιο πολύτιμα ... Στην Αμερική πάλι αυτό που είναι πολύτιμο ειδικά αυτές τις μέρες είναι το λαμπερό κόκκινο χαλί - εγώ θα το έλεγα magenda - και τα εντυπωσιακά Oscar χρυσά αγαλματίδια. Τα βραβεία που άλλοτε πηγαίνουν σε εκείνους που πραγματικά τα αξίζουν και άλλοτε όχι. Πολλά τα παραδείγματα όπως του Φεντερίκο Φελίνι που παρά τις πολλές του υποψηφιότητες δεν του δόθηκε ποτέ το βραβείο που του άξιζε. Αγαπημένο trivia είναι και ο Άλφρεντ Χίτσκοκ που δυστυχώς δεν βραβεύτηκε ποτέ. Όπως και ο αγαπημένος "Taxi Driver" του συμπαθητικού ιταλού Σκορτσέζε με την αμίμητη ατάκα σε όλη την ιστορία του σινεμά.

Νικητής της σημερινής βραδιάς είναι η νυχτερινή πανσέληνος. Η πιο ορατή πανσέληνος από τη γη ... Της αποδίδουν μαγικές ιδιότητες και επιρροές. Αφήνω στην άκρη όλα αυτά τα παγανιστικά και πάω να απολαύσω το τοπίο. Αυτό αξίζει την προσοχή μου. Σας αφήνω με ένα ατμοσφαιρικό τραγούδι και την καληνύχτα μου :)

Η τέχνη της φυγής...

2011-02-25T23:19:00.004+02:00

Βρίσκω πολύ γοητευτικό το να μπορεί κάποιος να δραπετεύει! ... Μικρή όταν ήμουν συνόδευαν πάντα τις κουβέντες μας στο σπίτι, στο σχολείο και στις βόλτες οι ήρωες των κόμικ και η υπόλοιπη γνωστή συνομοταξία και παίζαμε το ερώτημα "Τι θα ήθελες να είσαι; αόρατος ή να μπορείς να πετάς;" Σε αυτή την ερώτηση εγώ πάντα διάλεγα να γινόμουν αόρατη. Όλα τα παιδιά σε συντριπτική πλειοψηφία κυρίως τα αγόρια προτιμούσαν το να μπορούν να έχουν την ιδιότητα να πετάξουν. Μαζί με όλες τις υπόλοιπες ικανότητες του δημοφιλή ήρωα Superman φυσικά. Ίσως να πίστευαν ότι φαινόταν πιο ισχυρό το να μπορείς να πετάς, να είσαι υπέρ - δυνατός και να τιμωρείς τους κακούς από το να γίνεσαι απλώς αόρατος. Όμως δεν είναι τόσο απλό. Το να έχεις την ικανότητα να είσαι μη ορατός εκεί που δεν θέλεις και να είσαι αόρατος εκεί που θέλεις είναι κάτι μαγικό!.. Να είσαι εκεί ακριβώς που θέλεις να είσαι και απλά να γίνεσαι αόρατος όταν δεν σου αρέσει εκεί που βρίσκεσαι και να μεταφέρεσαι απευθείας κάπου αλλού είναι μία μοναδική αίσθηση...!.

Όμως επειδή δεν έχει βρεθεί ακόμη το μυστικό αυτό που θα μας κάνει αόρατους θα αρκεστώ στο εξίσου μοναδικό και συναρπαστικό Parkur! Το Parkur είναι μία πνευματική τέχνη που έχει την καταγωγή της στην Γαλλία. Γενέτειρα του θεωρείται η Lisses, ένα προάστιο του Παρισιού στη Γαλλία. Στόχος είναι η μετακίνηση του ανθρώπου από ένα μέρος σε ένα άλλο με τις λιγότερες δυνατές κινήσεις. Τα άτομα που επιλέγουν να ενταχθούν στη λογική του Parkur χρησιμοποιούν εναλλακτικούς τρόπους μετακίνησης και υπερπήδησης φυσικών και τεχνιτών εμποδίων. Έχει μεγάλο βαθμό δυσκολίας αυτή η επιλογή για αυτό και κάποιοι το θεωρούν άθλημα ενώ κάποιοι άλλοι πολεμική τέχνη.Οι κίνδυνοι να τραυματιστεί κάποιος είναι πολλοί και συχνοί. Όποιος θελήσει να ακολουθήσει αυτό το άθλημα πρέπει πρώτα να γνωρίζει τι είναι και αν μπορεί να το κάνει διαφορετικά ας μην το επιχειρήσει και να μην παρασυρθεί σε αυτό μόνο από αυθορμητισμό.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή! Γι αυτό σας αφήνω με ένα video που δείχνει ένα θρύλο όπως λένε του Parkur σε ριψοκίνδυνα άλματα υψηλής τεχνικής και τέχνης. Όσο το βλέπετε εγώ θα σκέφτομαι τρόπους απόδρασης!.

Καληνύχτα σας ...

"Λευκή Συμφωνία"...

2011-01-27T17:11:00.002+02:00

Λευκές νύχτες ονομάζεται το φαινόμενο κατά το οποίο ο ήλιος είναι ορατός επί 24 συνεχόμενες ώρες, σχεδόν μία ολόκληρη μέρα. Είναι ατμοσφαιρικό φαινόμενο που οφείλεται στην μεταβολή της ατμόσφαιρας και είναι ορατό στις περιοχές που βρίσκονται μέσα στον Βόρειο και Νότιο Αρκτικό Κύκλο. Ευνοημένες περιοχές είναι αυτές της Ρωσίας και Σκανδιναβίας. Περίφημες είναι οι "λευκές νύχτες" της Αγίας Πετρούπολης που όμως εμφανίζονται την καλοκαιρινή εποχή και διαρκεί για έναν ολόκληρο μήνα από τις 11 Ιουνίου εώς τις 11 Ιουλίου. Είναι ένα φαινόμενο σπάνιας ομορφιάς και πραγματικά είναι πολύ τυχεροί όσοι μπορούν να το ζήσουν.

Στα Ιωάννινα το χιόνι μας επισέφθηκε νωρίς περίπου τον Νοέμβριο όμως τώρα ήρθε αναδρομικά τέλη Ιανουαρίου. Χαρήκαμε για μία μέρα που σαφώς δεν μπορούμε να την εντάξουμε στις πανέμορφες λευκές νύχτες. Νέα χρονιά έχουμε λοιπόν και ευχόμαστε όλοι να είναι όντως πολύ καλή για εμάς και όσους αγαπάμε αλλά και σε εχθρούς και άγνωστους. Επέστρεψα ξανά γιατί αρχικώς θεώρησα ότι το οφείλω σε όσους με επισκέπτονται και έχουν την καλή διάθεση να με διαβάζουν. Και μερικές φορές μου αφήνουν όμορφα και διασκεδαστικά σχόλια !!!. Μιλώντας με έναν φίλο μου την Πρωτοχρονιά τον ρώτησα τί εύχεται για το νέο έτος και έχοντας πάντα στην πανοπλία του το πλούσιο σαρκαστικό του χιούμορ μου είπε ότι αρχικά εύχεται "Καλή χρονιά στον Σαρκοζί, την Μέρκελ και σε όλους τους πολιτικούς και από μακριά". Ειλκρινά αιφνιδιάστηκα και γέλασα, αλλά δεν μπορούσα πραγματικά να το σχολιάσω. Ελπίζω αυτό το πρώτο γέλιο της νέας χρονιάς να είναι με καλή διάθεση. Να πώ ότι απέκτησα και μία νέα συνήθεια, τη ζαχαροπλαστική! Ω ναι!!! Αποφάσισα να φτιάχνω κέικ, cookies και σοκολατάκια και έτσι το έριξα στην παραγωγή! Για να γλυκάνω και να γλυκαθώ!

Τέλος σας αποχαιρετώ με μία υπέροχη εικόνα λευκής ρωσσικής νύχτας που βρήκα στο google. Καλώς σας βρήκα ξανά και καλό απόγευμα :)

Ανάκτορα της Αγ. Πετρούπολης όπως φαίνονται τις Λευκές Νύχτες

Sorry...

2010-12-06T01:42:00.004+02:00

we are CLOSED.

Αυτή την περίοδο βρέχει καταρρακτωδώς και φυσάει ένας αέρας που παίρνει κεφάλια. Η γιαννιώτικη ατμόσφαιρα δεν βοηθάει καθόλου στο να μου ανέβει η διάθεση. Μία από αυτές τις μέρες λοιπόν το pc μου υπέστη σοβαρή ζημιά. Anyway το αφήνω πίσω μου και πάω παρακάτω. Πέρασε ο καιρός και φτάνουν σιγά -σιγά τα Χριστούγεννα !!!. Μπορεί να μας έχουν πήξει στις διαφημίσεις και όλοι έχουν τρελαθεί να μετράνε τις μέρες ανάποδα μέχρι τα Χριστούγεννα και τους έχει πιάσει όλους ένας τρελός παροξυσμός χωρίς και οι ίδιοι να ξέρουν το γιατί. Όμως οφείλω να ομολογήσω ότι μερικές διαφημίσεις έχουν πετυχημένα concepts ειδικά εκείνες που έχουν ως θέμα τον αγαπητό Santa Clauss.

Όμως κάτι λείπει ... πώς η απουσία κάνει αισθητή την παρουσία της. Πώς αφήνει μία στεναχώρια στο χώρο. Ίσως ότι ακόμα δύο καλοί μου φίλοι καλούνται επιτακτικά να κάνουν τη θητεία τους. Ήθελα να 'ξερα πλάκα μου κάνει η μαμά - πατρίδα και όλοι οι υπεύθυνοι;. Δεν υπάρχει ,πλέον έχω πειστεί ότι το κάνουν επίτηδες!!!. Βέβαια οι δύσκολες συνθήκες μας ωθούν για να πάρουμε γενναίες αποφάσεις που μας πάνε ένα βήμα πιο μπροστά. Θα βρω το καταφύγιο μου στα επιτραπέζια παιχνίδια με παρέα. Στον ζεστό καφέ με φίλους και τέλος στις αγαπημένες μου κόκκινες vinil γόβες που μου φτιάχνουν πάρα πολύ τη διάθεση. (Εντάξει μη διαμαρτύρεστε δεν τις φοράω κάθε μέρα!!!). Θα ασχοληθώ ξανά με το blogaki όταν ανέβει ξανά - και ελπίζω σύντομα - η διάθεση μου. Σας αφήνω με μία υπέροχη μελωδία που μου κάνει παρέα τον τελευταίο καιρό.

http://www.youtube.com/watch?v=cZUy8-zX67c

Σας ευχαριστώ καλό βράδυ σε όλους :)

Υ.Γ Το pc μου δεν λειτουργεί και για λίγο καιρό τσεκάρω το blog μου από τους υπολογιστές του πανεπιστημίου και είδα ότι δεν φαίνεται ολόκληρη η εικόνα του blog και λείπουν οι αναρτήσεις μου. Για κάποιο λόγο δεν μου τις εμφανίζει. Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν συμβαίνει και σε όσους διαβάζουν το blog μου. Ο φίλος Dimos μου επεσήμανε ότι συμβαίνει και σε εκείνον κάθε φορά που προσπαθεί να ανοίξει το blog μου. Θα ήθελα να μου πείτε αν συμβαίνει γενικά και σε εσάς - αναγνώστες - ή αν είναι κάποιο θέμα που έχειι να κάνει αποκλειστικά με το ιστολόγιο έτσι ώστε να ξέρω που θα επικεντρωθώ για να λύσω το ζήτημα που προέκυψε.
Σας ευχαριστώ προκαταβολικά!

Ακριβό μου στιλό...!

2010-10-24T22:43:00.005+03:00

Εν αρχή: *στιλό το [stiló] Ο (άκλ.) προφ. πληθ. και στιλά : α. όργανο γραφής, είδος κονδυλοφόρου εφοδιασμένου στο εσωτερικό του με ένα σωλήνα όπου μπαίνει το μελάνι που τροφοδοτεί την πένα. β. ~ διαρκείας, με συμπυκνωμένο μελάνι και με ακίδα αντί για πένα, που έχει μεγάλη διάρκεια χρήσης· (πρβ. μπικ).

[λόγγαλλ. stylo σύντμ. του stylographe = στιλογράφος]

στιλογράφος ([λόγ. < γαλλ. stylographe < αγγλ. stylograph < λατ. stilus μακρόστενο μυτερό αντικείμενο (η γραφή με -y- από επίδρ. του αρχ. στῦλος) (-graph = -γράφος)].

'Εχει περάσει αρκετό διάστημα από την τελευταία ανάρτηση στο blog. Το ιστολόγιο έκλεισε αισίως έναν χρόνο παρουσίας στο διαδίκτυο, αλλά δεν του κάναμε τα γενέθλια. Ο λόγος είναι ότι το blog ξεκίνησε με παρότρυνση άλλων που στη συνέχεια έγιναν αποστάτες και έφεραν μία σχετική τρικυμία στα κύματα του διαδικτύου. Και έναν υπέροχο αποπροσανατολισμό σε εμένα. Έτσι η αρχή ήταν άγνωστη και λίγο περιπετειώδης για 'μένα. Μέχρι να ξεπεράσω την αρχική μου έκπληξη και να αρχίσω να συνηθίζω στην εικόνα και λειτουργία του blog μου πήρε λίγο χρόνο. Οπότε το μετράμε και αυτό.

Ίσως η εισαγωγή θα σας ξενίζει, όμως δεν είναι ασύνδετη με το θέμα. Το blog στηρίζεται στην γραφή και χαρτί - εν προκειμένω blog - χωρίς κονδυλοφόρο δεν γίνεται να υπάρξει. Ερχόμενη λοιπόν στην βάση μου ξανά η προσαρμογή ήταν λίγο περίεργη. Καθώς ήρθα αντιμέτωπη με νέα δεδομένα στη ζωή μου, όπως η αρχή της στρατιωτικής θητείας του αδερφού μου, αλλά και οι αλλαγές που ακολούθησαν στη σχολή. Μιλώντας με τον αδερφό μου λοιπόν και λέγαμε αρκετά περιληπτικά τα νέα μας, σχολιάσαμε τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων. Έπεσε από τα σύννεφα όταν του είπα ότι οι βάσεις έπιασαν κυριολεκτικά πάτο. Στην αρχή γελούσαμε αμήχανα αλλά μετά και οι δύο αφήσαμε τα αστεία μας και περάσαμε στο θέμα. Δεν χρειάστηκε να το αναλύσουμε πολύ καθώς και οι δύο έχουμε βιώσει την ελληνική πραγματικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος και έχουμε βγάλει συμπέρασμα για το πώς - και αν - λειτουργεί η εκπαίδευση.

Κλείνοντας το τηλέφωνο με γέλια, συνωμοτικά αστεία και χαλαρή διάθεση αποφάσισα να προμηθευτώ την απαραίτητη και αναγκαία ύλη για το νέο εκπαιδευτικό έτος. Αυτό που έπρεπε να προμηθευτώ απαραιτήτως ήταν αρχικά στιλό. Έψαξα λοιπόν να βρω το αγαπημένο μου στιλό και κατέληξα σε αυτό μετά από πολλές άλλες δοκιμές σε διαφόρων τύπου στιλό. Ξεκίνησα λοιπόν για την πόλη και πέρασα από τα περισσότερα καταστήματα με γραφική ύλη. Φωτοτυπικά γραφεία και κεντρικά και συνοικειακά βιβλιοπωλεία αλλά αυτό που έψαχνα δεν το βρήκα. Όπου και αν ρώτησα αυτό που μου έδειχναν ήταν μία κακή απομίμηση του αυθεντικού στιλό. Την αρχική μου έκπληξη την αντικατέστησε ο εκνευρισμός καθώς ο κάθε πωλητής και υπάλληλος προσπαθούσαν να με πείσουν να χρησιμοποιήσω τις κάκιστες απομιμήσεις, λέγοντας μου διάφορες αστείες δικαιολογίες του τύπου ότι το στιλό που ζητάω δεν υπάρχει πια. Ότι δεν το προμηθεύονται γιατί δεν προτιμάται από τους καταναλωτές ή ότι ακόμα δεν το έχουν ακούσει. Έμεινα άφωνη ... Άνθρωποι που υποτίθεται ότι ξέρουν το αντικείμενό τους ήταν ανενημέρωτοι για τα βασικά. Φυσικά και δεν με έπιασαν ανυποψίαστη καθώς ως φρόνιμο παιδί - κατά την λαϊκή παροιμία - είχα μαζί μου το στιλό ως δείγμα για να τους πείσω ότι και υπάρχει και είναι και αυθεντικό και κυκλοφορεί στο εμπόριο. Ειλικρινά εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι αν τους ζητούσα ράβδο χρυσού θα ήταν πιο εύκολο να τον βρω (αν και με την πρόσφατη κρίση δεν είμαι και σίγουρη ). Το στιλό αυτό που εγώ είχα βρει σε μία μικρο πωλήτρια σε έναν πάγκο του Α.Π.Θ και μάλιστα το είχα αγοράσει έναντι ενός τελείως συμβολικού ποσού και που είχα προμηθευτεί σε επαρκείς ποσότητες, δεν το ήξεραν καν εδώ. Ακόμα και το ταπεινό και κλασικό πλέον bic υπήρχε. Πώς γινόταν λοιπόν να μην υπάρχει το συγκεκριμένο στιλό που και πιο καινούριο και πιο μοντέρνο στην εμφάνιση είναι ας πούμε!!.

Τελικά κατάλαβα ότι όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν ... Ευτυχώς όμως για καλή μου τύχη έχω ακόμα δύο στιλό από τα αγαπημένα μου. Μέχρι να μου τελειώσουν και αυτά θα πρέπει να σκεφτώ από τώρα τι να κάνω. Βέβαια θα με ρωτήσει κάποιος "Μα τι κόλλημα είναι αυτό με το ριμαδοστιλό αφού χρησιμοποιείς pc;". Λάθος! Το στιλό είναι βασικό για τις σημειώσεις σε κάθε τι. Για τους πιο ρετρό τύπους υπάρχει ακόμα και το μολύβι! Που εξίσου το συμπαθώ και το προτιμώ σε χρήση. Ένα μάθημα που πήρα είναι ότι ποτέ μα ποτέ δεν πρέπει να χάνεις το θάρρος σου ακόμα και όταν όλα συνηγορούν εναντίον σου. Στο χέρι σου είναι να γυρίσεις το παιχνίδι ακόμα και όταν πρόκειται για ένα απλό στιλό!. Και κάτι ακόμα. Αποφάσισα να βάζω εγώ τους δικούς μου κανόνες σε ό,τι αφορά τη ζωή μου και την καθημερινότητά μου και ακόμα καλύτερα να μην βάζω καθόλου όπως μου έχει πει μία καλή φίλη. Πολύ περίεργα έκανε την παρουσία του αυτό το ακαδημαϊκό έτος. Για να δω πώς θα συνεχιστεί ;;;.

Υ.Γ1: Την μάρκα του στιλό δεν την ανέφερα για να μην παρεξηγηθώ και νομίσουν κάποιοι ότι κάνω διαφήμιση. Όμως για να συνεννοηθούμε σας λέω ότι είναι το STAEDTLER stick 430 m. Gt. Britain.

Υ.Γ2: Όπως ανέφερα και στο κείμενο το στιλό το είχα προμηθευτεί από μία μικρο πωλήτρια που είχε ένα πάγκο στην είσοδο ακριβώς του Α.Π.Θ. Παρακαλώ όσοι με διαβάζουν και είναι από Θεσσαλονίκη και είναι φοιτητές εκεί, ας μου πουν αν είναι ακόμα εκεί η συμπαθέστατη κυριούλα που μου έσωσε τον γραφικό μου χαρακτήρα. Έτσι ώστε όταν ανέβω όπως κανονίζω σύντομα για ταξιδάκι να τη βρω και να δώσω επιτέλους τέλος στην ταλαιπωρία μου. Ευχαριστώ εκ των προτέρων :)

Ιδού και η φωτογραφία με το εν λόγω στιλό!.

Το Δέκα

2010-09-14T21:34:00.002+03:00

Αυτές τις ημέρες γενικότερα είμαι λίγο "πεσμένη". Θέλεις ότι μου λείπουν οι διακοπές που έκανα, θέλεις ότι μου λείπει ο αδερφούλης μου που πολύ πρόσφατα πήγε να υπηρετήσει μαμά πατρίδα ... Το αποτέλεσμα είναι ότι νοιώθω λίγο παράξενα. Την διάθεση μου ανέβασε μία πρόσκληση που είχα για παιχνίδι. Έχει γίνει ανάρπαστο στη blogoσφαιρα! Εγώ με χαρά δέχτηκα τη πρόσκληση και είμαι έτοιμη να παίξω ;))

Οι κανόνες είναι σαφείς: 1) Να πω δημοσίως ποιος με κάλεσε. 2) Να γράψω δέκα πράγματα που αγαπώ. 3) Να προσκαλέσω με τη σειρά μου 10 άτομα να παίξουν.

Ξεκινάω! Την πρόσκληση έλαβα από τον φίλο Maki ιστολόγιο makdel82.blogspot.com

Τα δέκα πράγματα που αγαπώ ανάποδα!

10)Τον γαλλικό καφέ με γεύση βανίλια

9) Το κινέζικο φαγητό
8) Τον δίσκο "Το χαμόγελο της Τζοκόντα" Μ. Χατζιδάκι που έχω πάντα μαζί μου
7) Το ζευγάρι μαύρες σατέν peep - toe γόβες μου
6) Τις ραδιοφωνικές εκπομπές του Γιώργου Χατζηστεφάνου...
5) Να τρώω παγωτό μες το χειμώνα
4) Το πλεκτό κασκόλ τη γιαγιάς μου
3) Μία φωτογραφία...
2) Τους φίλους μου
1) Την οικογένειά μου

Οι δέκα φίλοι που θα πάρουν την πρόσκληση είναι:

Ο Kolaz Guy, kolazgr.blogspot.com
Ο Χρήστος, ghostnotesproduxion.blogspot.com
H Estella, estellasoneirologio.blogspot.com
Η Medousa gomedousa.blogspot.com
O Skroutzakos JKOK scroodgejkok.blogspot.com
Tο ιστολόγιο nnaaggnnyyaaww.blogspot.com
Η Annidifranco bubblegumculture.blogspot.com
O Velvet2 stavento-velvet2.blog
Ο Νίκος Χείλαρης, nicoschilaris.blogspot.comspot.com
Η ΑΦ!

Παιχνίδι τέλος :) Καλό βράδυ!

"The Issue"

2010-09-10T23:25:00.001+03:00

Στην αρχή ως ξύπνημα από τον καλοκαιρινό λήθαργο ήταν τα διακριτικά σχόλια των φίλων αναγνωστών που είχαν την καλή διάθεση να περάσουν από το ιστολόγιο μου και να πουν ένα "γεια". Μετά ήρθε η δική μου ανταπόκριση σε όσους επέστρεψαν από τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Σειρά είχε το ιστολόγιο μου λοιπόν. Καθάρισα τη σκόνη που είχε πιάσει. Έβγαλα την άμμο της θάλασσας από πάνω μου. Έβαλα το μαγιό μου στην ντουλάπα και για 'μένα κράτησα το ελαφρύ μου μαύρισμα να μου κάνει συντροφιά το χειμώνα. Ο Σεπτέμβρης όμως των ονείρων μου μάλλον είχε άλλα σχέδια και με επισκέφτηκε λίγο νωρίτερα από ότι περίμενα. Για την ακρίβεια δεν τον περίμενα!. Είδα πρωτοβρόχια. Κατάλαβα την αλλαγή της θερμοκρασίας. Είδα ακόμα και τα φύλλα του πελώριου πλάτανου να αλλάζουν ... Αυτή η εικόνα είναι πολύτιμη. Δεν νομίζω να είμαι ξανά τόσο τυχερή για να ζήσω ξανά κάτι παρόμοιο.

Δεν θα πω περισσότερα. Το φθινόπωρο είναι μία εποχή μαγική. Μου αρέσει!. Είναι μία εποχή που έχει μία ασύγκριτη χάρη. Κλείνει μέσα του κάτι μαγικό, κάτι ξεχωριστό και κάτι σπάνιο. Ίσως γιαυτό τα τελευταία χρόνια δεν μας επισκέπτεται και τόσο συχνά. Ας ελπίσω για το αντίθετο. Στην Αγγλία και ακόμη περισσότερο στην Αμερική δίνουν μεγάλη προσοχή στο Φθινόπωρο. Του δίνουν δύο ονομασίες, στην Αγγλία προφέρεται ως "Autumn" (παραπέμπει σε μία πιο λόγια προσέγγιση) και στην Αμερική αναφέρεται ως "Fall" (πιο πρακτική σκοπιά στο θέμα). Ίσως και εμείς για όσο διαρκεί στην Ελλάδα καλό θα ήταν να δίναμε λίγο περισσότερη σημασία σε αυτό το ξεχωριστό εποχιακό φαινόμενο. Τέλος, σας αφήνω με μία μικρή εικόνα ενός ιδιαίτερου και πολύ ταλαντούχου κινέζου φωτογράφου που θα σας - και εμένα μαζί - βάλει στο κλίμα της εποχής.

Καλό Φθινόπωρο* :)

Καλό καλοκαίρι!

2010-07-02T23:59:00.007+03:00

Και από το μικρό μου αλλά χαριτωμένο μου ιστολόγιο σας αποχαιρετώ για το καλοκαίρι που έρχεται. ΄Ηρθε δηλαδή και μας χτυπά δειλά - δειλά την πόρτα. Αν και ο καιρός είναι λίγο τρελός το καλοκαίρι είναι εδώ!. Για την καλοκαιρινή περίοδο, το παρόν ιστολόγιο θα κάνει διακοπές - κοινώς θα διακοπάρει! :P - μαζί και η ιδιοκτήτρια αυτού! :) Να ευχηθώ σε όλους σας να έχετε ένα όμορφο καλοκαίρι και να περνάτε καλά! Ραντεβού το Σεπτέμβρη...!

Σας αφήνω με μία όμορφη καλοκαιρινή εικόνα που "μυρίζει" θάλασσα! Ο συμβολισμός της είναι εμφανής! Να είστε όλοι καλά

Και ξαφνικά χιόνισε χρόνια...!

2010-05-21T03:16:00.007+03:00

Μεγάλωσα και εγώ! Κατά έναν ολόκληρο χρόνο ... και μία μέρα! Αυτός ο χρόνος είχε αρκετές ανατροπές. Γέλια, πίεση, χαρά, εκπατρισμός και επαναπατρισμός. Μετά από τόσες και τόσες διαδρομές νομίζω ότι έχω πάρει master στο να φτιάχνω βαλίτσες!. Είμαι μεγάλη για να φοβηθώ και μικρή για να αντέξω έναν τρελό κόσμο, κατά το άσμα. Σκέφτομαι ότι κάποιοι άνθρωποι μεγαλώνουν βεβιασμένα και κάποιοι άλλοι αβίαστα. Όμως οι νέοι αργούν να μεγαλώσουν. Δεν ξέρω αν γινόμαστε πιο σοφοί όπως λένε, αλλά σίγουρα πιο ώριμοι. Η αποκάλυψη συντελείται πάντα εντός μας. Είναι αόρατη. Ό,τι γίνεται μία φορά μόνο ... μια φορά και μετά ποτέ ξανά. Για αυτή τη μοναδική στιγμή που θα έρθεις και εσύ στον κόσμο. Το κορίτσι που δεν θέλει να χάσει την επαφή του με το σύμπαν. Σίγουρα μεγαλώνοντας το κέρδος είναι να παραμείνεις για πάντα αυτός που είσαι και να βελτιώνεσαι. Να φτάσεις καθημερινά έστω λίγο πιο κοντά στον στόχο σου. Να είσαι, αν είναι δυνατόν, για πάντα παιδί ...

Δεν θέλω την πεζή αλήθεια. Αυτά τα ρητορικά ερωτήματα θα τα αφήσω για τους πολύ μεγάλους. Εγώ θέλω να παίξω στο παιχνίδι της γνώσης. Στο παιχνίδι της αγάπης. Στο παιχνίδι της ζωής. Αυτό θέλω. Με τους φίλους μου, την οικογένειά μου και τους δικούς μου ανθρώπους. Με τόσα διαφορετικά γενέθλια που πάντα με έβρισκαν να τα γιορτάζω με διαφορετικό τρόπο, σε διαφορετικό τόπο, όμως με τους ίδιους φίλους!. Έκοψα και εγώ την τούρτα μου, έσβησα τα κεράκια μου και ως είθισται αποφάσισα να μεγαλώσω. Για την ακρίβεια να μεγαλώσουμε, κατά έναν χρόνο. Μαζί με τον αδερφό μου!... Η ευχή των γενεθλίων μου είναι μυστική... Αλλά θέλω να ευχηθώ σε όλους σας να είστε καλά και να περνάτε ακόμα καλύτερα! Και αυτοί που προσπαθούν να με βλάψουν με άδικες κατηγορίες ας, είναι καλά.

Θα ήθελα να αφιερώσω ένα απόσπασμα από ένα πολύ ιδιαίτερο ποίημα σε εμένα και στον αγαπημένο μου αδερφό ...

"Two roads diverged in a yellow wood
And sorry I could not travell both
And be one traveller, long I stood
...
And I, I took the one less travelled by,
And that has made all the diferrence"

Robert Frost "The road not taken"

You Can't Handle The Truth - from 'A Few Good Men'

2010-05-16T21:40:00.006+03:00

Κάθε Κυριακή η αγαπημένη μου ασχολία είναι να βλέπω ταινίες. Ταινίες που τις έχω δει και ξαναδεί. Όμως κάθε φορά έχω να μάθω κάτι καινούριο. Σήμερα έψαξα τη συγκεκριμένη ταινία. Ήθελα πολύ να τη δω. Η υπόθεση της ταινίας είναι σχεδόν γνωστή σε όλους. Τη δημοσιεύω γιατί την βρίσκω αρκετά επίκαιρη. Γιατί θέλει θάρρος να αντιμετωπίσεις την αλήθεια. Να βρεθείς αντιμέτωπος με το κάθε κατεστημένο και να βγεις νικητής σε αυτή την άνιση αναμέτρηση. Ο μύθος του Δαυίδ και του Γολιάθ πιο αληθινός όσο ποτέ ... Για έναν νέο δικηγόρο που δεν έχει βρεθεί ποτέ ξανά σε αίθουσα δικαστηρίου εναντίον ενός ώριμου, διακεκριμένου βετεράνου του πολεμικού ναυτικού. Ποιος θα πιστέψει ποιόν ;;;. Ποιος είναι αληθινός και ποιος κρύβεται πίσω από παράσημα και επισημότητες ... Και όμως το πείσμα και η φλόγα για την αναζήτηση της αλήθειας θα κάνει τη διαφορά. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι είναι η τύχη του "πρωτάρη", αλλά εγώ νομίζω ότι δεν είναι θέμα τύχης αλλά ικανότητας.

Υ.Γ: Επί τη ευκαιρία, θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το χαρακτηριστικό απόσπασμα της ταινίας σε όλους όσους διατείνονται ότι είναι δίκαιοι και αιθεροβάμονες επιστήμονες ή ό,τι, ενώ στην πράξη το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να διαβάλουν τις υπολήψεις άλλων ανθρώπων και να ζουν μέσα από αυτούς. Να είναι όλοι τους καλά ...

...Ένας μύθος και μία ιστορία...

2010-05-09T01:59:00.012+03:00

Πολύ παλιά σε ένα μικρό, όμορφο και ορεινό χωριό του Παρνασσού, ζούσαν συνηθισμένοι αλλά και ασυνήθιστα παράξενοι άνθρωποι. Μαζί τους ζούσαν και νεράιδες ... O μύθος λέει ότι οι κάτοικοι του χωριού ήταν εξοικειωμένοι με τα στοιχεία της φύσης. Όλα τότε ήταν συνηθισμένα και τόσο αγνά. Ένας από αυτούς τους μη συνηθισμένους ανθρώπους ήταν και ένας νεαρός που του άρεσε να περπατάει μόνος του στο δάσος και να κάνει βόλτες στα ποτάμια. Ήταν αρκετά θαρραλέος και δεν φοβόταν το άγνωστο. Ένα πρωί καθώς πήγαινε στο ποτάμι για να κάνει μπάνιο, είδε πολλές νέες κοπέλες μαζεμένες στο ποτάμι να γελάνε και να πλένουν τα μαντήλια τους. Δίχως αμφιβολία ήταν νεράιδες!!!. Ο νέος κρύφτηκε για να μην τον δουν και παρατηρούσε για ώρα αυτό το σπάνιο θέαμα που λίγοι ή σχεδόν κανένας δεν είχε την τύχη να το δει στη ζωή του. Παρατηρούσε επί ώρες μία νεαρή μικρόσωμη νεράιδα με μακρυά μαλλιά που είχε απλώσει το μαντήλι της και περίμενε να στεγνώσει για να το πάρει.

Εκείνη τη στιγμή ακριβώς πετάχτηκε μπροστά της ο νεαρός και άρπαξε το μαντήλι της. Ο μύθος λέει ότι αν κάποιος κλέψει το μαντήλι μιας νεράιδας, τότε εκείνη είναι αναγκασμένη να τον ακολουθήσει ... Όταν την πήρε μαζί του και την εμφάνισε στην κοινωνία του χωριού όλοι σάστισαν. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που έβλεπαν. Μία νεράιδα και ένας θνητός μαζί. Απίστευτο!. Πράγματι η νεράιδα έζησε μαζί με τον νεαρό πέντε ολόκληρα χρόνια σαν ζευγάρι. Κάποιοι ακόμη και σήμερα υποστηρίζουν ότι παντρεύτηκαν με εκκλησιαστικό γάμο και ότι ήταν κανονικό ζευγάρι.

Ακόμα το πιο γοητευτικό στοιχείο είναι ότι έκαναν και ένα παιδί μαζί που ήταν αγόρι. Όμως όλα τα παραμύθια κάποτε τελειώνουν. Η νεράιδα δεν ήταν μία κοινή θνητή γυναίκα. Αναγκάστηκε να συμπεριφερθεί ως τέτοια γιατί είχε χάσει την ελευθερία της. Το πολύτιμο μαντήλι της. Ο νεαρός το είχε κρύψει σε μία παράξενη κρυψώνα. Κάπου που δεν θα μπορούσε ποτέ να σκεφτεί να ψάξει η νεράιδα. Όχι σε μπαούλα, ούτε σε σεντούκια, αλλά στην κάννη ενός όπλου ... Όμως λένε ότι οι νεράιδες όλα τα καταλαβαίνουν και έχουν διαφορετικό ένστικτο από τους ανθρώπους, ως στοιχεία της φύσης. Το ένστικτό της λοιπόν, την οδήγησε σε αυτή τη μυστική κρυψώνα και αφού είχε βρει το μαντήλι της, ευτυχισμένη που ξαναβρήκε την πραγματική της φύση, έφυγε από αυτό το μέρος και επέστρεψε πάλι στον αόρατο κόσμο της. Ακόμη ο μύθος λέει ότι ο νεαρός δεν παντρεύθηκε ποτέ ξανά γιατί δεν μπορούσε να την ξεχάσει. Όσες φορές και αν πήγε στο ποτάμι περιμένοντας να δει τη νεράιδα του να πλένεται, τελικά δεν κατάφερε να την βρει.

Εν κατακλείδι, ο μύθος λέει ακόμη ότι ο νεαρός ήταν ένας πολύ όμορφος άντρας, ψηλός και γεροδεμένος και ότι ακόμη το παιδί που μεγάλωσε και συνέχισε το γένος ήταν ο νεραϊδογέννητος. Το στοιχείο της νεράιδας πέρασε από γενιά σε γενιά μέχρι και σήμερα λένε μέχρι ο χρόνος να το σβήσει εντελώς ...

How did it found us?

2010-05-05T23:37:00.007+03:00

Σήμερα είναι μία΄"μαύρη" μέρα για την Ελλάδα. Κάναμε το γύρω του κόσμου στα ευρωπαϊκά κανάλια που παρουσίασαν εκείνοι πρώτοι - η Ε.ΣΥ.Ε.Α απεργούσε - τις εικόνες ντροπής. Μία απεργία στην οποία συμμετείχε ο απλός πολίτης για να αντιδράσει για την οικονομική κρίση της χώρας, μετατράπηκε σε ανεξέλεγκτη πορεία ατόμων που δεν είχαν να διεκδικήσουν απολύτως τίποτα. Αντιθέτως πήγαν εκεί για να καπηλευτούν την διαμαρτυρία του κόσμου, να παρεισφρύσουν στην πορεία και να κάψουν μία τράπεζα και 4 - η μία νέα κοπέλα ήταν έγκυος - αθώους. Αυτό είναι εγκληματική πράξη. Τυφλή βία και δεν έχει καμία σχέση ούτε με την θεωρία που υπερασπίζονται οι αναρχικοί, ούτε με τις διαδηλώσεις των πολιτών στα πλαίσια της υποτιθέμενης δημοκρατίας που έχουμε και έχει καταντήσει σε αναρχοδημοκρατία.

Τρεις αθώοι άνθρωποι έχασαν άδικα τη ζωή τους και δεν γυρίζουν πίσω. Αυτό δεν αλλάζει δυστυχώς.

Δεν είμαι αφελής. Κάποιους θα τους συλλάβουν και μετά θα τους αφήσουν για να κάνουν τα ίδια. Ανεγκέφαλοι που νομίζουν ότι επαναστατούν και παρασύρουν και άλλους αφελείς που νομίζουν ότι αυτοί οι ανεγκέφαλοι έχουν δίκιο και τους ακολουθούν. Έλεος! ... Αναρωτιέμαι αν έχει νόημα να κατέβει κανείς σε πορείες. Γιατί ξέρω τι ακριβώς θα γίνει κάθε φορά. Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν κι άλλοι - πιο έξυπνοι ίσως και πιο αποτελεσματικοί - τρόποι δράσης και αντίδρασης.Θέλω να πιστεύω ότι οι γενιές που θα ακολουθήσουν θα είναι πιο υποψιασμένοι για τον κόσμο και θα βρουν έναν κόσμο ίσως καλύτερο αλλά σίγουρα διαφορετικό. Πιστεύω σε αυτό και προσδοκώ ανάσταση ζωντανών.

Τελειώνω με ένα ποίημα που όμως δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ τον ποιητή αυτή τη στιγμή, να με συγχωρείτε για αυτή τη βασική παράλειψη αλλά θα το διορθώσω !!!.

Does this darkness have a name?

This cruelty, this hatred
How did it find us?
Did it steal into our lives or did we seak it out and embrace it
What happened to us?
That we know sending our children into the world like we send young men to war Hoping for their safe return but knowing that some will be lost along the way
When did we lose our way?
Consumed by the shadows shwalloed whole by the darkness
Does this darkness have a name?
Is it your name?
...

Καλό μήνα!

2010-02-04T01:45:00.004+02:00

Και επειδή τον νέο μήνα θέλω να τον υποδεχθώ με θετική διάθεση, μακρυά από θλίψη και ό,τι στενάχωρο να ευχηθώ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ :)

Καλό μήνα σε όλους εύχομαι!!!

1 και 2010 σκέψεις για το 2010********************

2009-12-30T22:59:00.005+02:00

New Year’s Reflections

Looking back on the months gone by,

As a new year starts and an old one ends,
We contemplate what brought us joy,
And we think of our loved ones and our friends.

Recalling all the happy times,

Remembering how they enriched our lives,
We reflect upon who really counts,
As the fresh and bright new year arrives.

And when I/we ponder those who do,

I/we immediately think of you.

Thanks for being one of the reasonsI'll/We'll have a Happy New Year!

By Joanna Fuchs

Μα ποιά είναι επιτέλους αυτή η Mary Christmas??

2009-12-13T14:01:00.013+02:00

Το διάβασα σε ένα post φίλου και ομολογώ ότι το βρήκα αρκετά εύστοχο και χιουμοριστικό!. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ από αυτή την οπτική. Για να απαντήσω στην εύγλωττη απορία του φίλου μου, θα πω κατ' αρχάς ότι η Mary Christmas είναι φίλη μας!. Λόγω της φύσης του ονόματος, με προδιαθέτει να την κατατάξω σε γένους θυληκού. Αν μπορούσα να την περιγράψω, θα την φανταζόμουν ως έναν θηλυκό Άγιο Βασίλη!. Ως μία άλλη Mary Poppins!.. Με το έλκηθρο της. Τον πιστό της τάρανδο, τον αγαπημένο σε όλους μας Roudolf, και την μαγική βαλίτσα της θα προσγειωνόταν στις καμινάδες μας για να φέρει μία ξεχωριστή μαγεία στην κοινή καθημερινότητα που ζούμε. Θα ερχόταν σε εμάς. Θα μας έριχνε λίγη μαγική αστερόσκονη για να ζήσουμε το όνειρο, έστω και για λίγο και θα μας μετέφερε σε μία μαγική ατμόσφαιρα. Πολύ γλυκιά, πολύ γιορτινή, που θα ξεχειλίζει η αγάπη και η ευτυχία, σαν ένα γλυκό πέπλο ονείρου ... Ο ερχομός της σηματοδοτεί την γιορτινή περίοδο που όλοι περιμένουμε με αγωνία να ζήσουμε!. Γιατί χωρίς αυτήν δεν θα είχε ενδιαφέρον η ζωή μας!. Πολύ λυπάμαι που θα αποχωριστώ τα Γιάννενα αυτές τις μέρες ... Όμως χρειαζόμαστε αυτές τις γιορτές για να ζήσουμε αυτή την μαγεία. Να γελάσουμε. Να κάνουμε πράγματα που μας ευχαριστούν. Να έρθουμε πιο κοντά σε αυτούς που αγαπάμε, ακόμα και σε αυτούς που πληγώσαμε ή μας πλήγωσαν. Είναι μία ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά γιατί επιβάλλεται να "αγαπάτε αλλήλους". Αυτό είναι το ρητό που θα μας διδάξει η αγαπητή μας φίλη Mary Christmas!. Γιατί με αυτή την μαγική γιορτινή περίοδο, όλοι έχουμε την μοναδική - ίσως - ευκαιρία να νοιώσουμε και πάλι παιδιά και να πιστέψουμε ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα...

Γι αυτούς και πάρα πολλούς ακόμη λόγους μου αρέσουν τα Χριστούγεννα!. Και γι αυτό αγαπώ ιδιαίτερα την καλή μας φίλη Mary. Που όπου να 'ναι έρχεται και γι αυτό πρέπει όλοι να την υποδεχθούμε με χαμόγελο. Με αισιοδοξία. Φορώντας τα καλά μας ρούχα και με καλή διάθεση κοντά στους αγαπημένους μας!

Καλές γιορτές σε όλους, λοιπόν!

p.s Η Mary (Christmas) έχει και μία κολλητή φίλη την Happy (New Year)!. Αλλά γι αυτήν θα μιλήσουμε άλλη φορά! :PP

Να 'χαμε να λέγαμε...

2009-12-09T21:28:00.013+02:00

Χειμώνας πια ... Μπήκε και φέρνει μαζί του γιορτές, στολίδια, λαμπάκια, γλυκά, χαρούμενη ατμόσφαιρα σε όλα.

Και όμως κάτι λείπει ... Ίσως είναι ο δεκαπεντάχρονος που έχασε τόσο άδικα τη ζωή του. Ίσως είναι που ο Δεκέμβρης δεν θυμίζει πια την γιορτινή ατμόσφαιρα που είχε. Ίσως είναι που το σκοτάδι του κάθε ενός και όλων μαζί βγήκαν στην επιφάνεια και κάλυψαν κάθε τι όμορφο και λαμπερό. Ειλικρινά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έγινε όλο αυτό το ξέσπασμα. Βέβαια κάποτε θα γινόταν. Αλλά το θέμα είναι να μην φτάνουν τα πράγματα στο απροχώρητο. Αλλά στην πράξη κολλάει πολύ το πράγμα.

Αυτό που με απασχολεί τελευταία είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Πως έχουν γίνει όλοι έτσι;. Τόσο διάφοροι, ψυχροί και πάνω από όλα τρομερά υστερόβουλοι. Οι σχέσεις είναι πλέον ένα "δούναι και λαβείν". Έλεος. Έχει χαθεί η κάθε ανθρωπιά μεταξύ μας. Μα είμαστε άνθρωποι εμείς;. Δεν μπορεί. Να, αυτά σκέφτομαι κάτι τέτοιες στιγμές, όταν βλέπω παντού γύρω μου να υπερισχύει η πονηριά και το ψέμα. Όλοι έγιναν αριβίστες. Δεν ξέρω τι να πω ... Άτομα που έχω περάσει μια ζωή μαζί τους και πλέον δεν τα αναγνωρίζω ... Και μετά κάνω δεύτερες και τρίτες σκέψεις. Μήπως ήταν πάντα έτσι και εγώ άργησα να το καταλάβω;. Μήπως έχουν φλιπάρει από το γενικότερο κλίμα και δεν αντέχουν άλλο;. Ίσως πέτυχα άσχημη περίοδο και πρέπει να περιμένω να έρθει και η δική μου σειρά για να δω μια "άσπρη μέρα". Αλλά το νούμερο μου αργεί λίγο ...

Δεν δέχομαι ότι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσεις είναι να πατήσεις επί πτωμάτων. Δεν το δέχομαι αυτό. Βέβαια θα μου πει κάποιος "επειδή εσύ είσαι έτσι, μην νομίζεις ότι και οι άλλοι είναι το ίδιο". Σωστό φανταστικέ συνομιλητή. ΑΛΛΆ, και άλλοι έχουν ανάγκες αλλά δεν τις διεκδικούν με ύπουλο και μοχθηρό τρόπο. Δεν "σκότωσαν και κανέναν" στην τελική!. Μετά πάλι τους δικαιολογώ όλους αυτούς. Τι να κάνω;. Είμαι φιλότιμη ρε γα μώ το. Αλλά μετά σκέφτομαι ότι δεν αξίζει να δικαιολογώ άτομα και συγκεκριμένες συμπεριφορές τη στιγμή που αυτοί οι ίδιοι ποτέ δεν προσπάθησαν να διορθωθούν στο παραμικρό. Ούτε μπήκαν στον κόπο να κάνουν τη δική τους αυτοκριτική. Συνεπώς τι μας μένει;... το delete. Μία λέξη που ποτέ δεν μου άρεσε. Αυτή η ολική διαγραφή με τρομάζει. Πάντα με τρόμαζε. Αλλά και από την άλλη μήπως χρειάζεται μερικές φορές; Για να ξεκαθαρίσει το τοπίο...

Ουφ... εκεί που καταλήγω είναι το εξής δόγμα που εγώ προσωπικά το τηρώ στην ζωή μου. Προσπαθώ τουλάχιστον. "Τα όμοια έλκονται". Τέλος. Γιατί η ζωή δεν είναι φυσική. Δεν κάνουμε πειράματα με διπολικά στοιχεία. Αν έχεις κοντά σου αυτούς που ταιριάζεις και σε καταλαβαίνουν έστω και στα βασικά είσαι οκ. Δεν χρειάζεται να υποχωρείς, να δικαιολογείς, να εξηγείς ανεξήγητες συμπεριφορές. Να ασχολείσαι με αυτούς που δεν προσπαθούν και που στην τελική δεν σε εκτίμησαν καθόλου .. Γιατί εσύ μπορεί να έχεις όλη την καλή διάθεση να δώσεις, να μοιραστείς, να ασχοληθείς αλλά αν ο άλλος σε βλέπει υστερόβουλα και κοιτάζει μόνο πώς να ωφεληθεί η πάρτη του από 'σένα και μόνο να παίρνει, να παίρνει, να παίρνει, ε τότε θα πέσει delete. Βέβαια κάπου ίσως κάνουμε κι εμείς λάθος. Κάπου δεν κρίνουμε τον άλλον και πέφτουμε στην παγίδα που πολύ μελετημένα έχει στήσει. Όσο φαιδρό και αν ακουστεί αυτό ίσως είμαι πολύ αθώα τελικά για αυτόν το κόσμο. Αλλά εγώ τουλάχιστον μπορώ να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να τον αναγνωρίσω. ΕΣΎ ;;;;;;;;.

Για όλα αυτά λοιπόν δεν θα πενθήσω πουθενά. E, πόσο μάλλον στον Παράδεισο ...

New moon στο cinema...!

2009-11-15T22:58:00.012+02:00

Η ταινία New Moon είναι γεγονός...! Το δεύτερο μέρος του sequel έφτασε και προβάλλεται αυτή τη περίοδο στους κινηματογράφους. Ειλικρινά αν και όλη αυτή η διεθνή υστερία δεν μπορεί να εξηγηθεί λογικά παρά μόνο με όρους οικονομικούς όρους και όρους "του συρμού". Ωστόσο η συγγραφέας Steffanie Mayer έδωσε στο κοινό ένα πολύ καλό βιβλίο που πραγματεύεται ένα φαινόμενο που λίγοι έχουν εντρυφήσει σε αυτό. Μας παρουσιάζει έναν κόσμο, άγνωστο σε εμάς με ανθρώπινες όμως διαστάσεις. Οι ήρωες του βιβλίου διατηρούν την ιδιαίτερη φύση τους έχοντας όμως ανθρώπινη μορφή. Με την εξαίρεση ίσως ότι μπορούν να μεταμορφώνονται, λόγω της σκοτεινής τους φύσης. Κι όμως, αν και στο βιβλίο - και στην ταινία - δείχνουν ότι αυτοί οι δύο κόσμοι μπορούν να συνυπάρξουν, στην πραγματικότητα αυτό δεν είναι εφικτό. Μπορεί να γίνει εφικτό μόνο μέσα από ορισμένες - και πολύ ιδιαίτερες - κοινωνικές συνθήκες. Τα vampire και οι λυκάνθρωποι ... οι άνθρωποι και οι λυκάνθρωποι ... Είναι διαφορετικά όντα εξ αρχής. Όμως όλα γίνονται εφικτά μόνο με τη δύναμη της αγάπης. Για την αγάπη θυσιάζουν την ύπαρξή τους και τη φύση τους οι ήρωες της ταινίας.

Η αλήθεια είναι ότι αν και δεν μου αρέσουν αυτού του είδους οι ταινίες, όταν είδα για πρώτη φορά το "Underworld", ομολογώ ότι μου άρεσε πάρα πολύ. Με εξαίρεση το "Interview with a Vampire" που με κέρδισε αμέσως!. Συγκλονίστηκα από την υπόθεση της ταινίας και τους χαρακτήρες της. Ένας άλλος κόσμος που διέπεται από τους δικούς του κανόνες και "θανάσιμους" νόμους. Ένα διαφορετικό είδος που ζει μόνο στο αιώνιο σκοτάδι ... Αλήθεια όμως γιατί τον τελευταίο καιρό αυτό το είδος των ταινιών με τη συγκεκριμένη θεματολογία περί vampire και βρικολάκων έχει τόση μεγάλη αύξηση;. Γιατί επηρεάζεται τόσο πολύ ο κόσμος;. Πώς είναι δυνατόν να ταυτίζονται οι νέοι με "φανταστικούς" χαρακτήρες;. Και κυρίως γιατί επιλέγουν αυτό το συγκεκριμένο είδος ταινιών από κάποιο άλλο;. Σίγουρα δεν έχω απαντήσεις για όλα αυτά, αλλά μερικά εξηγούνται.! Ίσως στην εποχή μας επικρατεί μία "σκοτεινή" διάθεση από τους περισσότερους ανθρώπους. Σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, τις δύσκολες κοινωνικές συνθήκες, την όποια καθημερινότητα του κάθε ενός και το γενικότερο κλίμα που επικρατεί ... έχει σαν αποτέλεσμα οι άνθρωποι να στραφούν πιο πολύ προς τον εαυτό τους και να προσπαθήσουν να βρουν κάτι με το οποίο θα ταυτίσουν την συναισθηματική τους κατάσταση. Είτε είναι ένα βιβλίο, είτε μία ταινία. Και συνήθως επιλέγουν ταινίες με "σκοτεινές" καταστάσεις.

Με την έξαρση του φαινομένου "Twillight" αρκετοί έχουν επηρεαστεί και στην εξωτερική εμφάνιση. Από τη μία οι "μικρές κυρίες", από την άλλη το "glamour gothic style". Το φως και το σκοτάδι. Το συνεσταλμένο και το προκλητικό. Παντοκρατορία του μαύρου και accessorize με καρφιά, στρας, braiseles. Σχεδόν έχει νομιμοποιηθεί το "περιθωριακό" στυλ και εμφανίζεται πιο εκλεπτυσμένο, συνοδευόμενο με μία comme il faut κομψότητα. Μέσα από αυτή τη σύγχυση, διαμορφώθηκε η "κομψή περιθωριοποίηση". Γιατί είναι διαφορετικό να είσαι (emo)tional από θέση και άλλο από "φύσει".

Η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος βγαίνει κερδισμένος από όλη αυτή τη μείξη, είναι το εμπόριο της μόδας και οι εκδοτικοί οίκοι φυσικά!.

Πάντως όλο αυτό το φαινόμενο του "goth style" είναι αν μή τι άλλο γοητευτικό. Το σκοτάδι πάντα είχε μία ιδιαίτερα ελκυστική λάμψη ...

P.S εγώ πάντως λέω να τη δω την ταινία... και να βγάλω μόνη μου τα συμπεράσματά μου, ανεπηρέαστη από το "look" της εποχής...!

Το τρίτο μέρος της τετρα - λογίας -"Eclipse"

2009-11-05T16:51:00.011+02:00

Το τρίτο μέρος της τετραλογίας Twillight - New moon έφτασε!. Είναι γεγονός. Το βιβλίο που έγινε διεθνής ψύχωση φτάνει στο τέλος του ... Το τέταρτο βιβλίο που έχει τίτλο "Χαραυγή" θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες στα βιβλιοπωλεία. Έχει προηγηθεί η αγγλική του γραφή που όμως κυκλοφόρησε μόνο στην Αγγλία. Το ελληνικό κοινό θα πρέπει να περιμένει λίγο ακόμη, αλλά το αποτέλεσμα δικαιώνει κάθε αναμονή!

Καλή ανάγνωση σε όλους τους ενδιαφερόμενους και εύχομαι τα αγαπημένα μας βιβλία να κρατήσουν σε όλους μας την καλύτερη συντροφιά αυτό τον κρύο χειμώνα ...

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο...

2009-11-04T23:08:00.012+02:00

Η ομορφιά θα σώσει το κόσμο. Αυτό το απόφθεγμα αποτελεί θεμελιώδες αξίωμα. Είναι η ομορφιά που θα κερδίσει στο τέλος όλες τις μάχες ... Κάποιοι μπορεί να δώσουν πολλές ερμηνείες σε αυτή την έννοια. Ξεκινούν από την ομορφιά του προσώπου, από την ομορφιά που δείχνουν κάποιοι και καταλήγουν στην εσωτερική ομορφιά. Στην ομορφιά που αποπνέει ο κάθε άνθρωπος. Θα ξεκινήσω με μια μικρή ανάμνηση από τα μικρά χρόνια της εφηβείας μου. Ήμουν έφηβη όταν καθόμουν στην πολυθρόνα του σαλονιου και ξεφύλλιζα ένα γυναικείο περιοδικό με γυαλιστερές φωτογραφίες γυναικών να ποζάρουν με στυλ και άνεση στο φακό. Σχεδόν με ανεπιτήδευτη στάση, με τέλειο μακιγιάζ και elegant ρούχα.

Αλλά αυτό που τράβηξε την προσοχή μου δεν ήταν οι φωτογραφίες και τα εξώφυλλα, αλλά το editorial του περιοδικού που ακόμα το θυμάμαι. Ήταν ένα αφιέρωμα στο υπέροχο εκθαμβωτικό και πάντα all time classic κραγιόν της Coco Channel!!!. Η αρθρογράφος του περιέγραφε τις δικές της αναμνήσεις που της γέννησε ένα κόκκινο κραγιόν ξεχασμένο στο μπάνιο ενός υπερπολυτελούς ξενοδοχείου στο Παρίσι... Και τότε αναπόλησα τις δικές μου αναμνήσεις, που μικρή φορούσα το κραγιόν της μαμάς μου κρυφά και μετά μουτζουρωνόμουν και όταν εκείνη το ανακάλυπτε στην αρχή θύμωνε για την καταστροφή που είχα προκαλέσει άθελά μου αλλά μετά γελούσε γλυκά. Ειλικρινά μαγεύτηκα. Μπήκα σε έναν κόσμο που μέχρι πρότινος μου ήταν άγνωστος. Στον κόσμο της γυναικείας ομορφιάς. Σαν να έπεσε από τον ουρανό το περιοδικό χάθηκα μέσα στην μαγεία του. Το περιοδικό αυτό ήταν - και είναι - πολύ διαφορετικό από τα άλλα.

Το περιεχόμενό του δεν εξαντλούνταν μόνο σε iloustration εξώφυλλα και κοσμικά γεγονότα. Είχε περιεχόμενο, με θέματα για τη σύγχρονη ζωή, ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις από τον χώρο της τέχνης, της μόδας, της αρχιτεκτονικής και ιστορίες που δεν γύριζαν στα κοσμικά παρά γύριζαν τον κόσμο. Οι φωτογραφίες του ήταν πολύ καλλιτεχνικές και πολύ ατμοσφαιρικές. Ωωωω...! ήταν απλά υπέροχο. Και εγώ μπορούσα ανενόχλητη να ταξιδεύω στις σελίδες του και να φαντάζομαι τον εαυτό μου να ποζάρει σαν μυστηριώδη πριγκίπισσα του σύγχρονου καιρού, που το γοβάκι το είχε αντικαταστήσει το αγαπημένο μου peep - toe και τον πρίγκηπα τον άφησα στο παραμύθι μέχρι να έρθει η σωστή στιγμή που θα τον συναντήσω και στην πραγματικότητα ... Τώρα δεσποινίδα πλέον, απλά κρατάω την παλιά και αγαπημένη συνήθεια να αγοράζω το περιοδικό μου κάθε αρχή του μήνα. Και εύχομαι απλά όσο υπάρχω εγώ να υπάρχει και αυτό και να με συντροφεύει δίπλα μου. .. Γα όλους αυτούς τους λόγους αγαπώ το BHMADONNA. Γιατί είναι ένα περιοδικό που σέβεται τη γυναίκα, έχει ειλικρινή γραφή.

Τελικά η ομορφιά είναι κάτι άπιαστο... Είναι ένα δώρο από το Θεό που κάνει τους ανθρώπους να ξεχωρίζουν μέσα στο πλήθος. Και αν νομίζουμε ότι κάποιοι δεν το έχουν, μάλλον δεν έχουν ψάξει καλά τον εαυτό τους!... Γιατί αν αγαπάς τον εαυτό σου, είναι σίγουρο ότι μετά θα σε αγαπήσουν και οι υπόλοιποι ;):)

ΕΓΤΑΤΑΛΕΛΕΙΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ

2009-10-25T20:20:00.033+02:00

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΘΕΜΑ

«ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ»

Πάντοτε με συνάρπαζαν τα εγκαταλελειμμένα σπίτια. Επέλεξα να φωτογραφίσω ερειπωμένα σπίτια, προσόψεις κτιρίων και μερικά λιτά στοιχεία από τον εσωτερικό τους χώρο. Τα καθημερινά αντικείμενα μαρτυρούν μία λιτότητα, είναι ρεαλιστικά αντικείμενα χωρίς καμία προσπάθεια ωραιοποίησης.Σκοπός είναι η καταγραφή αυτών των συνοικιών με απλές αρχιτεκτονικές γραμμές,λιτές φόρμες που είναι οικίες στον καθημερινό άνθρωπο. Επέλεξα αυτό το θέμα γιατί θεωρώ ότι πρόκειται για σπίτια που αντέχουν στον χρόνο και έχουν αυθεντικές φόρμες.Αυτά τα οικοδομήματα γεννούν το ενδιαφέρον να ασχοληθούμε μαζί τους και να προσπαθήσουμε να φανταστούμε την προηγούμενη εικόνα τους όταν ήταν κατοικημένα και είχαν μία άλλη ενέργεια και «ζωή». Ακόμη μας καλούν να μαντέψουμε την προηγούμενη χρήση τους ως σπίτια, παλιές πολυκατοικίες , γραφεία, παλιά παντοπωλεία ή ακόμα και πολιτείες ολόκληρες και οτιδήποτε άλλο υπήρξαν πριν μετατραπούν σε περιθωριακά ερείπια. Με την ανάδειξή τους ως καλλιτεχνικό θέμα μετατρέπονται από άχρωμα και αδιάφορα κτίρια σε γοητευτικές φωτογραφίες.

Η μελετημένη φωτοσκίαση και η γραμμική προοπτική ανέδειξε τις αρχιτεκτονικές τους φόρμες και έκανε πιο όμορφες κάποιες οικοδομικές ατέλειες. Επέλεξα διαφορετικές αποστάσεις λήψης για να δημιουργήσω την κατάλληλη φωτογραφική ατμόσφαιρα. Πρόκειται για περιοχές και οικοδομήματα που φθείρονται στον χρόνο. Με την φωτογράφηση αυτών των κτιρίων έγινε μία απόπειρα διάσωσης τους στο χρόνο και καταγραφή της φθοράς που γίνεται αισθητή σε προσόψεις , πόρτες , παράθυρα αλλά και στην ατμόσφαιρα που τα περιβάλλει. Στις φωτογραφίες υπάρχει μία ποικιλία χρωματικών τόνων που κυμαίνεται στο άσπρο – μαύρο. Ο σκοπός μου είναι να αποδοθεί η γενικότερη ρωπογραφική, ρεαλιστική, γοητευτική ατμόσφαιρα που δημιουργούν αυτά τα κτίρια στον θεατή.

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΟΥ ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ

2009-10-25T20:06:00.011+02:00

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΌ ΣΗΜΕΊΩΜΑ

Ξεκινώντας την γραφή αυτής εργασίας με κεντρικό σημείο μελέτης τον μύθο του Νάρκισσου και αρκετές παράπλευρες αναφορές στο στοιχείο του καθρέφτη, της σκιάς, στον τραγικό μύθο της Μέδουσας και στο γνωστό εικονογραφημένο παραμύθι για μεγάλους "Η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων του C. Lewis", επιλέγω να αναπτύξω το θέμα μέσα από τον μύθο των Διδύμων. Είναι μία ιδιαίτερη ένωση δύο ανθρώπων που θα την αναλύσουμε από μυθολογική, ζωδιακή, ψυχολογική και κοινωνική σκοπιά. Θα προσπαθήσω να αναλύσω εκτενώς και σε επιστημονική βάση το στοιχείο του καθρέφτη και τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει μέσα από τον μύθο των Διδύμων.

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η προσέγγιση που θα κάνουμε μέσα από το φαινόμενο των Διδύμων και τις αλληλεπιδράσεις που παρουσιάζονται μέσα από την συμπεριφορά τους . Καθώς οι δίδυμοι είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του φυσικού καθρέφτη . Την αναφορά του φυσικού καθρέφτη την συναντάμε στον Winckelman όπου αναφέρει σαν τον φυσικό καθρέφτη του Νάρκισσου, το νερό. Έτσι και οι δίδυμοι έχουν σαν φυσικό καθρέφτη τον εαυτό τους μέσα από ένα άλλο άτομο. Είναι δύο διαφορετικές οντότητες με πανομοιότυπη εικόνα. Αυτή η μοναδική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσά τους μου προκαλεί το ενδιαφέρον να την μελετήσω και με εμπνέει να αναπτύξω καλλιτεχνικές τάσεις .

Τέλος , όλη η μελέτη θα βασιστεί στην σχέση μεταξύ των διδύμων και στην επαφή τους με τον καθρέφτη και τους άλλους.

Θα ξεκινήσω την μελέτη από τον ζωδιακό αστερισμό των Διδύμων. Σύμφωνα με την αρχαιοελληνική αστρονομία οι Δίδυμοι ήταν αστερισμός του ζωδιακού κύκλου στο βόρειο ημισφαίριο. Κατέχει σ’ αυτόν θέση ανάμεσα στον αστερισμό του Ταύρου και του Καρκίνου. Έχει πάνω από εικοσιπέντε (25) αστέρια, ορατά με γυμνό μάτι που ξεχωρίζουν για την λάμψη τους μόνο δύο (2) και έχουν όνομα. Πρόκειται για τον αστερισμό του Κάστορα και του Πολυδεύκη . Κατά την αρχαιοελληνική μυθολογία ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης ήταν υπαρκτά πρόσωπα. Ακόμα, σύμφωνα με την μυθολογική παράδοση ήταν γιοι του Δία και της Λήδας. Σύμφωνα με την μυθολογία πάντα, γεννήθηκαν από ένα αυγό και οι δύο και γι’ αυτό είχαν ίδια μορφή. Είχαν άλλη μία αδερφή, την Ελένη η οποία γεννήθηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως εκείνοι. Επίσης, λεγόταν ότι ήταν αθάνατοι και ζούσαν τον μισό χρόνο κάτω από τη γη και τον άλλο μισό κοντά στον Δία, στον Όλυμπο. Ήταν σωτήρες αυτών που βρίσκονται σε δρόμο, σε πόλεμο και στην ξενιτιά. Κυρίως όμως ήταν προστάτες των ναυτικών. Λατρεύονταν ιδιαίτερα από τους Σπαρτιάτες αφού γεννήθηκαν στον Ταΰγετο. Ακόμη, σύμφωνα με τον μύθο, στο ταξίδι της επιστροφής από την Αργοναυτική εκστρατεία και μετά από μία τρικυμία, εμφανίστηκαν στα κεφάλια των Διοσκούρων δύο αστέρια. Για τον λόγο αυτό οι αρχαίοι Έλληνες έδωσαν τα ονόματα των Διοσκούρων στον αστερισμό των Διδύμων.

Είναι λοιπόν οι Διόσκουροι θεότητες του φωτός, που βρίσκονται όπως όλες οι σεληνιακές θεότητες ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι . Γι’ αυτό και τα άλογα τους παριστάνονται άλλοτε λευκά και άλλοτε μαύρα. Το έμβλημα των Διδύμων ήταν το φίδι, είναι ένα στοιχείο που είναι κοινό σε όλες τις σεληνιακές θεότητες. Στην αρχαιότητα επίσης, οι Δίδυμοι ήταν συνδεδεμένοι και με την λατρεία του θεού Απόλλωνα, που ήταν ολύμπιος θεός του Δωδεκαθεϊσμού. Ήταν γνωστός με την ονομασία Διδυμαίος. Πήρε αυτή την ονομασία λόγω της πόλης στην οποία λατρευόταν και ήταν τα Δίδυμα, αρχαία πόλη της Μιλήτου. Προς τιμήν του γιορτάζονταν τα Διδύμεια. Βλέπουμε λοιπόν ότι το φαινόμενο των Διδύμων απασχολούσε από την αρχαιότητα ακόμη τον κόσμο. Ίσως ήταν πρωτόγνωρο το γεγονός ότι δύο άτομα μοιράζονται την ίδια ψυχή σε διαφορετικά σώματα.

Εκτός από το μυθολογικό τμήμα, που αποτελεί την εισαγωγή στον κόσμο των Διδύμων, θα εστιάσω το ενδιαφέρον μου κυρίως στην συμπεριφορά των διδύμων ατόμων και στην αντιμετώπισή τους από τους άλλους, καθώς και πώς βλέπουν οι ίδιοι τον κόσμο. Τα δίδυμα αδέρφια , από πληροφορίες που αντλούμε από τον επιστημονικό κλάδο της Βιολογίας, προέρχονται από το ίδιο ωάριο, αναπτύσσονται στον ίδιο αμνιακό σάκο και είναι ομοζυγωτά. Αντιθέτως υπάρχει και η περίπτωση των διδύμων που είναι διαφορετικού φύλου, λόγω χρωμοσωμάτων και είναι ετεροζυγωτά. Αυτά τα παιδιά αν και δίδυμα δεν παρουσιάζουν καμία φαινομενική ομοιότητα , μοιράζονται κοινά στοιχεία της προσωπικότητάς τους. Παρατηρείται επίσης ότι αυτά τα παιδιά έχουν αναπτυγμένο ένστικτο, ίσως περισσότερο από άλλα άτομα. Ακόμη έχουν έναν ζωντανό καθρέφτη του εαυτού τους και συνεχώς καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής τους προσπαθούν να τον εξερευνήσουν. Δεν είναι εύκολο για ένα μικρό παιδί να καταλάβει ότι έχει έναν δίδυμο αδερφό με τον οποίο μοιάζει απόλυτα. Ξεκινά λοιπόν μία μεγάλη διαδικασία κατανόησης και ανακάλυψης του άλλου ατόμου. Είναι ένας τεράστιος καθρέφτης της ανθρώπινης συνείδησης και ένα περίεργο δίπολο.

Αναπτύσσεται μία σχέση ναρκισσιστική και έχει ως σημείο αναφοράς όχι τον καθρέφτη, αλλά το δίδυμο είδωλό του, τον ίδιο του τον εαυτό. Σε αυτή την περίπτωση δημιουργείται ένα κλειστό, εγωιστικό, αλαζονικό κύκλωμα. Το άτομο γίνεται θεατής του ίδιου του εαυτού μέσα από ένα άλλο σώμα. Παρατηρεί στο σώμα του και στην προσωπικότητά του αλλαγές που τον ξαφνιάζουν. Είναι ένα ψυχολογικό παιχνίδι του εαυτού του. Παρατηρείται ωστόσο μία αλληλοσυμπλήρωση χαρακτηριστικών. Οποιοδήποτε στοιχείο λείπει από τον ένα δίδυμο, το βρίσκουμε στον άλλο. Είναι λοιπόν αρκετά ενδιαφέρον το γεγονός ότι δύο άτομα με ξεχωριστή οντότητα, καταφέρνουν τελικά να επικοινωνήσουν και να αναπτύξουν έναν κρυφό κώδικα συνεννόησης.

Μιλώντας για την διπολική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στα δίδυμα παιδιά, βλέπουμε ότι δημιουργείται μία γιν-γιαν ενέργεια. Δηλαδή, στα δίδυμα παιδιά επικρατούν αντιθετικά στοιχεία. Όπως στο παράδειγμα των μυθολογικών διδύμων που προαναφέραμε, όπου ως χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είχαν τον ήλιο και το φεγγάρι, τον πάνω και κάτω κόσμο, το μαύρο και άσπρο άλογο. Πρόκειται για ισχυρά διπολικά συστήματα, όπου τα στοιχεία αλληλοσυγκρούονται και αλληλοσυμπληρώνονται. Έτσι και τα δίδυμα αδέρφια μπορεί να παρουσιάζουν διαφορετικούς χαρακτήρες, όπως νευρικότητα-ηρεμία, τάξη-αταξία, πειθαρχεία-επιπολαιότητα, σεβασμό-αναρχία, εκδήλωση-εσωστρέφεια. Αυτά είναι μερικά από τα χιλιάδες αντίθετα ζευγάρια. Όμως βασική προϋπόθεση για να υπάρχει το ένα από τα δύο είναι να βρίσκεται και το άλλο του μισό για να επιτευχθεί η ισορροπία. Έτσι και στην περίπτωση των διδύμων, το κάθε άτομο ψάχνει το άλλο του μισό στον αδερφό του. Γιατί η ύπαρξη του ενός προϋποθέτει την ύπαρξη του άλλου. Φαινομενικά λοιπόν, αν και διακρίνονται κάποιες αν ομοιότητες

Τα δίδυμα παιδιά , αντικατοπτρίζονται πλήρως. Είναι ένα φαινόμενο παρατήρησης του εαυτού μας μέσα από ένα άλλο άτομο. Ωστόσο δεν είναι ιδιαίτερα σαφές ποιος είναι ο Νάρκισσος και ποιος ο καθρέφτης. Ο δίδυμος θεατής ψάχνει τον δίδυμο-καθρέφτη. Ψάχνει για το κοινό ορατό σημείο επαφής και τον κοινό εσωτερικό κόσμο. Αντιθέτως , ο τρίτος θεατής ψάχνει να βρει όμοια φυσιογνωμικά και προσωπικά χαρακτηριστικά των Διδύμων. Σε αυτό το σημείο δημιουργείται μία άλλου είδους σχέση. Την εξωτερική παρατήρηση των διδύμων από άλλους ανθρώπους. Αυτό το κύκλωμα επικοινωνίας είναι διαπροσωπικό, καθώς συμμετέχουν και άλλοι άνθρωποι. Εδώ, την θέση του καθρέφτη την παίρνει ο κόσμος και οι δίδυμοι είναι στην θέση του Νάρκισσου. Έτσι, αρχίζει το παιχνίδι της παρατήρησης. Ο εξωτερικός θεατής αρχίζει να ανακαλύπτει παραμορφώσεις, αντανακλάσεις, πολλαπλασιασμούς ειδώλων, κατακερματισμός. Το είδωλο του δίδυμου αρχίζει να δέχεται ποικίλες ερμηνείες. Ο καθρέφτης κατακερματίζει, αλλοιώνει το είδωλο και διασπά την ενότητά του. Μέσα από τον καθρέφτη των άλλων, το άτομο δέχεται συγκεχυμένες επιδράσεις. Δεν είναι αποκρυσταλλωμένη η εικόνα των Διδύμων γιατί ο καθρέφτης του κόσμου στρεβλώνει το είδωλο τους. Είναι ένας παραμορφωτικός καθρέφτης . Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, φαίνονται έντονα οι διαφορές των Διδύμων.

Όμως, παρά την παραμορφωτική εικόνα του τρίτου-εξωτερικού παρατηρητή, υπάρχει και η θέαση της οικογένειας. Αυτού του είδους ο καθρέφτης αν και μπορεί να δώσει λανθασμένη ερμηνεία λόγω του προστατευτικού κλοιού και του συναισθηματικού δεσίματος, μας δίνει τελικά μία σωστά τοποθετημένη άποψη των διδύμων. Γιατί κυρίως από την μητρική πλευρά κυριαρχεί η λογική και η αυτογνωσία των παιδιών. Συνεπώς , τα συναισθήματα είναι σωστά τοποθετημένα χωρίς συγχύσεις, υπερβολές ή ημιμάθειες. Η οικογένεια λειτουργεί ως καθρέφτης και μας δίνει την αντικειμενική εικόνα των διδύμων. Χωρίς λάθη και επιπόλαιες κρίσεις. Βλέπει το είδωλο όπως αυτό είναι στην πραγματικότητα. Μπορεί να εντοπίσει ομοιότητες, διαφορές, ελλείψεις, ελαττώματα, υπερβολές, χαρισματικά στοιχεία. Ίσως αυτός ο καθρέφτης που προέρχεται από το στενό οικογενειακό περιβάλλον, να έχει την δυνατότητα να διορθώσει και τα όποια ελαττώματα παρουσιάζουν τα είδωλα των διδύμων. Έχουμε λοιπόν ένα δυνητικό διορθωτικό καθρέφτη.

Ακόμη, αυτού του είδους ο καθρέφτης χρειάζεται γιατί όπως υποστηρίζει ο Lacan το παιδί από την ηλικία των 6 μηνών μπορεί να αναγνωρίζει το είδωλό του στον καθρέφτη . Στην περίπτωση των διδύμων παιδιών, το άτομο έχει την πρώτη του προσωπική εικόνα στον τεχνητό καθρέφτη . Βλέπει το πιστό είδωλο του εαυτού του. Δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη την ύπαρξη του ανθρώπινου δίδυμου αδερφού του. Καταλαβαίνει μόνο αυτό που βλέπει μέσα από τον καθρέφτη. Αρχίζει να γνωρίζει την σκιά του και σιγά-σιγά και τον εαυτό του. Αυτή η διαδικασία της αναγνώρισης παρατείνεται μέχρι την νηπιακή ηλικία των 18 μηνών. Από εκείνο το χρονικό διάστημα και μετά παρατηρείται η πρώτη μεταβολή του παιδιού, όταν αρχίζει σιγά-σιγά να αναγνωρίζει τα μέλη του και έχει την πρώτη αίσθηση του σώματός του. Από αυτό το στάδιο και μετά το παιδί αρχίζει να μαθαίνει τον κόσμο, τον εαυτό του και το ζωντανό του ομοίωμα. Μέχρι και αυτό το στάδιο της ανάπτυξής του, που το δίδυμο παιδί δεν μπορεί να καταλάβει την ύπαρξη του δίδυμου αδερφού του, ούτε της ίδιας του της ύπαρξης, έρχεται ο αντικειμενικός καθρέφτης της οικογένειας και θέτει τις πρώτες βάσεις της αναγνώρισης. Το παιδί πρέπει να κατανοήσει ότι αυτό που βλέπει δεν είναι το είδωλό του, αλλά μία όμοια εικόνα του μέσα από ένα άλλο άτομο. Είναι ο καθρέφτης του εαυτού του, αλλά παράλληλα είναι και ένα διαφορετικό άτομο. Παρά την ομοιότητα των διδύμων, γνωρίζουμε ότι ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ξεχωριστός. Έτσι, προσπαθεί να ανακαλύψει τον καθρέφτη του εαυτού του. Έχουμε λοιπόν ένα περίεργο σύμπλεγμα καθρέφτη-ειδώλου.

Ο καθρέφτης ποικίλει ανάλογα την περίπτωση. Άλλοτε είναι ο κόσμος, άλλοτε η οικογένεια, άλλοτε ο τεχνητός καθρέφτης και τέλος ο ίδιος ο άνθρωπος. Τα δίδυμα παιδιά που σχηματίζουν το αυτοπορτρέτο τους. Είναι πάντα η ίδια εικόνα του θεατή και του ειδώλου. Είναι το ίδιο σημείο αναφοράς. Μία τεράστια ναρκισσιστική ματιά. Μία τεκμηριωμένη συνθήκη σε ένα σταθερό σύστημα δύο αναφορών, που το ένα περικλείει το άλλο. Μία αλυσίδα όψεων. Όπως αναφέρει και ο Φιλόστρατος «Είμαι εγώ αυτός που με βλέπω στον άλλον που παρατηρώ ,είμαι εγώ (όπως ο Νάρκισσος) πιστεύω ότι βλέπω άλλον, αλλά είναι πάντα μια εικόνα του εαυτού μου» . Είναι το ίδιο το πρόσωπο που βλέπουμε στο άλλο άτομο. Είναι η ίδια εικόνα του εαυτού μας . Νομίζουμε ότι βλέπουμε κάποιον άλλον, αλλά είναι πάντα η δική μας εικόνα που καθρεφτίζεται στα μάτια του άλλου. Τα δίδυμα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν την έννοια της διαφορετικότητας. Έχουν μάθει σε όλη τους την ζωή ότι μοιάζουν. Έχουν δημιουργήσει ένα δικό τους σύμπαν. Σε αυτό τα κλειστό κύκλωμα μπορούν να γίνουν συμμέτοχοι μόνο όσοι έχουν την ίδια δίδυμη ταυτότητα. Οι υπόλοιποι είναι απλώς observers αυτού του κλειστού κυκλώματος. Ωστόσο αν και είναι δύο διαφορετικά άτομα, που το κάθε ένα έχει αναπτύξει την δική του προσωπικότητα, μοιράζονται την ίδια εικόνα. Αυτό το γεγονός, ενέχει τον κίνδυνο της αυταρέσκειας, της αυτοαναφορικότητας, της αλαζονείας και κυρίως της ματαιοδοξίας. Υπάρχουν περιπτώσεις παιδιών που έχουν αναπτύξει αυτά τα σύνδρομα και τελικά σαν προσωπικότητες, δεν αυτονομήθηκαν. Αυτό είναι το πιο συνηθισμένο φαινόμενο που εμφανίζεται στα δίδυμα παιδιά, τα οποία δεν μπορούν να αποκολληθούν από τον άλλο μισό εαυτό τους. Είναι εξαρτημένα το ένα από το άλλο. Δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν μόνοι τους οποιεσδήποτε καταστάσεις της ζωής, αλλά χρειάζονται πάντα την παρουσία ενός στηρίγματος για να νοιώθουν ασφαλείς και κυρίως ότι δεν είναι μόνοι τους. Βέβαια, στα ετεροζυγωτικά δίδυμα αυτά τα συμπτώματα δεν παρουσιάζονται συχνά. Ειδικά όταν είναι και διαφορετικού φύλου. Αναπτύσσονται ξεχωριστά, είναι από πολύ μικρά αυτόνομα και έχουν τις δικές του διαπροσωπικές σχέσεις. Δεν επηρεάζονται μεταξύ τους και έτσι υπάρχει μία ισορροπημένη σχέση. Αυτή όμως η εξέλιξη μπορεί να δείξει μία γενικότερη χαλάρωση στην αδερφική σχέση αν και δεν εμφανίζεται πολύ συχνά.

Κάθε άλλη αναφορά, όπως αυτή της αυταρέσκειας του ατόμου, ή της αυτοπροβολής θα έμοιαζε ρηχή, γιατί τα δίδυμα παιδιά δεν έχουν την ανάγκη του καθρέφτη, αλλά έχουν μπροστά τους ένα ζωντανό ομοίωμά τους, που έχει πολύ μεγαλύτερο βάθος από την επίπεδη επιφάνεια του καθρέφτη. Έχουν μία ουσιαστική σχέση να αναπτύξουν και να ανακαλύψουν την δική τους πραγματικότητα βάση των δικών τους δεδομένων ζωής. Η μελέτη αυτή λοιπόν, έχει κυρίως ψυχολογικές προεκτάσεις. Θα επικεντρώσω το ενδιαφέρον μου στην συμπεριφορά, την ψυχολογία και τον συναισθηματικό κόσμο των διδύμων παιδιών. Προανέφερα ότι τα δίδυμα παιδιά που προέρχονται από διαφορετικό αμνιακό σάκο δεν παρουσιάζουν καμία ομοιότητα. Αυτό επιστημονικώς εξηγείται καθώς είναι διαφορετικά τα γονίδια που ενεργοποιούνται στο κάθε παιδί και ιδιαίτερα αν έχουν διαφορετικό φύλο, δεν παρουσιάζουν καμία απολύτως ομοιότητα. Ωστόσο, οι βιολόγοι με έρευνές τους υποστηρίζουν ότι σε αυτή την περίπτωση τα γονίδια μοιράζονται και το ένα παιδί παίρνει το μυαλό ενώ το άλλο την τέχνη .

Έτσι, ενώ φαίνεται ότι δεν έχουν τίποτα κοινό να μοιραστούν, συμπληρώνουν δύο βασικούς πνευματικούς τομείς, την εγκεφαλική (I.Q) και την συναισθηματική ( E.Q) νοημοσύνη. Όμως, στα παιδιά που έχουν το ίδιο φύλο και είναι ομοζυγωτά είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε τις κλίσεις και τις προτιμήσεις του κάθε ενός. Παρ’ όλα αυτά εικάζουμε ότι θα ήταν φυσικό αν και ταυτίζονται απόλυτα, να αναπτύξουν διαφορετικά ενδιαφέροντα. Αυτά τα παιδιά έχουν έντονους συναισθηματικούς δεσμούς και συχνά το ένστικτό τους, τους προειδοποιεί για σημαντικά γεγονότα. Έχουν αναπτύξει αρκετά την διαίσθησή τους και μπορούν να αντιληφθούν σημαντικά γεγονότα τα οποία οι άλλοι δεν έχουν την δυνατότητα να εντοπίσουν. Μοιράζονται κοινούς, σημειολογικούς κώδικες. Βέβαια όλοι οι άνθρωποι έχουν αναπτυγμένη την λογική αίσθηση, ενώ το ένστικτο το συναντάμε στα ζώα τα οποία επιβιώνουν βάση αυτού. Βέβαια υπάρχουν και οι εξαιρέσεις στις οποίες ανήκουν συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων, όπως οι δίδυμοι, άτομα με ειδικές ανάγκες και άτομα που έχουν χάσει λίγο ή ολοκληρωτικά μία τους αίσθηση και την αναπληρώνουν μέσα από κάποια άλλη.

Βλέπουμε λοιπόν, ότι ο καθρέφτης των διδύμων δεν είναι ρηχός και άψυχος αλλά έχει περιεχόμενο, «βαρύτητα» και ενέργεια. Γιατί τα ίδια τα άτομα είναι ο ζωντανός καθρέφτης. Είναι μία καθαρή πηγή ενέργειας που ανανεώνεται και εναλλάσσεται. Είναι κυρίως μία αμφίδρομη σχέση που συνεχώς έχει να δώσει καινούρια στοιχεία. Είναι μία σχέση εξελίξιμη, ενδιαφέρουσα με πολλές οπτικές πλευρές. Δεν είναι απλώς μία ψυχρή αντανάκλαση – καθώς ο καθρέφτης είναι ένα ψυχρό υλικό – αλλά έχει βάθος. Είναι μία ιδιαίτερη επαφή του ατόμου με τον υπόλοιπο κόσμο, με τον εαυτό του, το άλλο του μισό, με έναν ανεξερεύνητο κόσμο. Είναι μία κατάδυση στον εσωτερικό κόσμο των διδύμων. Σε έναν κόσμο, που αν και ανήκουν δύο άτομα, ουσιαστικά είναι μόνο ένα. Αξίζει να αναφερθούμε στο ένστικτο των διδύμων να λειτουργούν αντανακλαστικά, να μοιράζονται κοινά πράγματα και να έχουν όμοια πράγματα, προτιμήσεις, εμφάνιση.

Αν και είναι μία επανάληψη, έχει ενδιαφέρον ο τρόπος εξέλιξης στην ζωή των διδύμων. Είναι ένα μάθημα αυτογνωσίας και γνώσης. Οι δίδυμοι μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους και τον κόσμο, καθώς και έρχονται σε επαφή με έννοιες όπως αναγνώριση, αυτοπροβολή, ταυτότητα, αυταρέσκεια, διαφορετικότητα, ναρκισσισμός. Οι δίδυμοι λοιπόν, έχουν άμεση σχέση με το θέμα του Νάρκισσου και του καθρέφτη. Παρουσιάζουν πολλά κοινά σημεία και περνάνε μέσα από πολλά στάδια. Όπως και στον καθρέφτη έτσι και οι δίδυμοι έχουν μεγενθυμένη την αίσθηση της φυσικής αντανάκλασης και της αυταρέσκειας. Είναι μία επανάληψη της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι έντονη επίσης η παρουσία του ειδώλου και του όμοιου, του όμοιου και το άλλου, του οικείου και του ξένου, του ίδιου και του διαφορετικού. Όπως ο καθρέφτης μας δίνει την αντανάκλαση του ειδώλου και έτσι έχουμε μία διπολική σχέση ανάμεσα στο άτομο και το είδωλό του, με τον ίδιο τρόπο δημιουργούνται στα δίδυμα παιδιά οι παραπάνω διπολικές σχέσεις. Στην καθημερινότητα των διδύμων όλα όσα προαναφέραμε είναι γνωστά και συμβαίνουν.

Υπάρχει μία γενικότερη επανάληψη, που αν και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί προβλέψιμη και ίσως ανιαρή, είναι απολύτως λογική και αναμενόμενη για τα δεδομένα της ζωής τους. Γιατί η επανάληψη είναι ο ρυθμιστικός παράγοντας για την ομαλή ζωή και ενέργεια αυτών των παιδιών. Είναι απολύτως φυσιολογικό να επαναλαμβάνονται κάποιες πράξεις που εκλαμβάνονται ως συνήθειες. Όπως το άτομο έχει συνηθίσει να βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να παρατηρεί τις οποιεσδήποτε αλλαγές, έτσι και οι δίδυμοι έχουν συνηθίσει την εικόνα του όμοιου τους. Η συνήθεια όπως και η ομοιότητα είναι καταγεγραμμένες στα γονίδιά τους, δεν είναι κάτι που το μαθαίνουν καθώς μεγαλώνουν, αλά είναι μία πληροφορία που την μεταφέρουν από την στιγμή που γεννιούνται.

Λειτουργούν όπως ακριβώς ένας καθρέφτης. Έχουν την απόλυτη αντανάκλαση του εαυτού τους και ταυτόχρονα παίρνουν την θέση του Νάρκισσου στον καθρέφτη. Άλλοτε αυτοπροβάλλονται και κάποιες άλλες στιγμές καθρεφτίζουν την εικόνα τους. Δεν είναι σαφή τα όρια. Έχουμε διαφορετική στάση κάθε φορά, ανάλογα με τον ρόλο που υιοθετούν. Όμως υπάρχει η σημαντική διαφορά ότι η σχέση των διδύμων είναι αληθινή και ουσιαστική. Είναι σχέση ζωής. Αντιθέτως του Νάρκισσου είναι κυρίως εξαρτημένη. Ο Νάρκισσος είναι παγιδευμένος στην εικόνα του και ο καθρέφτης είναι απλώς το εργαλείο που τον βοηθά στην αντανάκλαση του. Ο Νάρκισσος λοιπόν είναι ένα υστερόβουλο πλάσμα που δεν νοιώθει την ανάγκη για συντροφιά από άλλους ανθρώπους. Έχει την τέλεια εικόνα του και του είναι αρκετό. Ο καθρέφτης του χρειάζεται για να του υπενθυμίζει πόσο όμορφος είναι.

Στην ουσία αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η άψογη εικόνα του και η τελειοποίησή της. Είναι στενά συνδεδεμένος με τον εαυτό του. Χρησιμοποιεί τον καθρέφτη για να του υπενθυμίζει την τέλεια εικόνα του. Ουσιαστικά είναι αυτός και η αυτοπροβολή του. Ο καθρέφτης απλώς υπάρχει για να συμπληρώνει την συνθήκη της αυτοαναφορικότητας. Χρησιμοποιείται σαν μέσο για την αντανάκλαση του. Ο Νάρκισσος θα μπορούσε να θεωρηθεί ως υπεροπτική ύπαρξη. Όπου η γνώμη των υπολοίπων τον ενδιαφέρει μόνο όταν είναι επαινετική προς εκείνον και όλοι οι υπόλοιποι πρέπει οπωσδήποτε να τον θαυμάζουν για την ομορφιά του.

Αυτού του είδους οι άνθρωποι είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο της εποχής μας. Ο κάθε ένας, κρύβει έναν υπεροπτικό χαρακτήρα, που δίνει πολύ μεγάλη βαρύτητα στην εξωτερική του εικόνα και κρίνει συνήθως άδικα τους άλλους ανθρώπους από την εμφάνισή τους. Υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται υπερβολικά και άσκοπα με την εικόνα τους. Συνήθως δεν επενδύουν στον εσωτερικό τους κόσμο και είναι επιφανειακοί και ρηχοί. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ζούμε σε μία ναρκισσιστική κοινωνία, όπου επικρατούν τα κριτήρια της εντύπωσης. Αντιθέτως οι δίδυμοι, αν και έχουν το αίσθημα της επανάληψης, μοιράζονται μία αληθινή και συναισθηματική σχέση. Δεν χρησιμοποιούν ο ένας τον άλλον, αλλά τον χρειάζονται. Γιατί έτσι νοιώθουν το αίσθημα της πληρότητας. Δεν εξαρτώνται από την πλασματική και ωραιοποιημένη εικόνα τους αλλά έχουν καθημερινά μπροστά τους τον δίδυμο εαυτό τους. Έχουν αναπτύξει συναισθηματικούς δεσμούς και κοινά ένστικτα. Δεν δεσμεύονται από τον καθρέφτη, ούτε από άλλους εξωτερικούς παράγοντες. Είναι αντικείμενο παρατήρησης από άλλους λόγω της καταπληκτικής τους ομοιότητας και όχι λόγω της όμορφης εξωτερικής του εμφάνισης. Ταυτόχρονα επικοινωνούν με τους άλλους ανθρώπους και δεν απομονώνονται. Θα λέγαμε ότι οι υπόλοιποι άνθρωποι αντιμετωπίζουν λίγο ασυνήθιστα τους διδύμους και όχι το αντίθετο. Ωστόσο δεν είναι προσκολλημένοι με την εικόνα τους.

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι αν και φαινομενικά η ιστορία του Νάρκισσου και του καθρέφτη μοιάζει με το φαινόμενο των διδύμων, έχουν διαφορετική βάση γιατί οι δίδυμοι είναι πολυδιάστατες προσωπικότητες και δεν είναι εξαρτημένοι από το είδωλό τους και τον καθρέφτη τους. Μπορεί να παρουσιάζουν κοινά στοιχεία μελέτης όπως αυτό της ομοιότητας και της αντανάκλασης του Νάρκισσου μέσα από τον καθρέφτη, αλλά έχουν διαφορετική βάση. Οι δίδυμοι δεν καθρεφτίζονται για να αυτοθαυμαστούν αλλά για να ανακαλύψουν τον δίδυμο εαυτό τους. Δεν επιδιώκουν την τέλεια εικόνα τους αλλά την αληθινή σχέση τους. Γιατί μέσα από τον καθρέφτη βλέπουν ποιοι είναι στην πραγματικότητα. Ο καθρέφτης λοιπόν είναι ένα μέσο για να φτάσουν στην αλήθεια του εαυτού τους. Δεν λειτουργεί ως ψυχρή αντανάκλαση. Αυτή η ιδιότητά του κατά την γνώμη μου είναι πολύ πιο σημαντική από τις υπόλοιπες που διαθέτει. Δεν δημιουργεί πλαστές εντυπώσεις για την εικόνα του ειδώλου μας, αλλά μας παρέχει σημαντικές πληροφορίες για την αλήθεια του εαυτού μας. Δεν αρκεί λοιπόν να καθρεφτιζόμαστε, παρατηρώντας εξαντλητικά την εξωτερική μας εικόνα, η οποία είναι παροδική και επιφανειακή, αλλά να κοιτάζουμε μέσα από αυτήν. Να δημιουργήσουμε μία αληθινή και ουσιαστική σχέση με τον εαυτό μας όπως οι δίδυμοι. Άλλωστε ο καθρέφτης δείχνει αυτό που εμείς θέλουμε να δούμε…

Γιατί η πραγματική εικόνα του εαυτού μας ξεκινά μέσα από τον καθρέφτη και όχι μπροστά σε αυτόν. Γιατί έχουμε μάθει να κοιτάζουμε μόνο την εξωτερική εικόνα μας και δεν γνωρίζουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Ο καθρέφτης είναι μία ανθρώπινη κατασκευή, μία σύμβαση που επιβεβαιώνει την αντανάκλαση της εικόνας μας και την εμφάνιση του ειδώλου μας. Ίσως δεν έχουμε μάθει να χειριζόμαστε σωστά την εικόνα του καθρέφτη ή πάλι βλέπουμε αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε χωρίς να γνωρίζουμε πραγματικά τον εαυτό μας. Οι δίδυμοι έχουν καταργήσει τον καθρέφτη γιατί έχουν την ζωντανή απόδειξη του δίδυμου εαυτού τους. Γιατί νομίζουμε ότι έχουμε κατακτήσει την γνώση του εαυτού μας, ενώ στην πραγματικότητα απλώς κοιτάζουμε την εξωτερική μας εμφάνιση. Είναι πολύ πιο σημαντικό να φτάσουμε στην αλήθεια του εαυτού μας παρά να κατακτήσουμε την ανθρώπινη ομορφιά.

«Βλέπουμε τον κόσμο μέσα από έναν καθρέφτη. Κι είναι ο κόσμος ένα μεγάλο μυστήριο για ‘μας: “Δι’ εσόπτρου εν αινίγματι”. Καμιά φορά καταφέρνουμε να ρίξουμε μια ματιά απ’ την άλλη μεριά, να δούμε τι κρύβεται πίσω από το καθρέφτη. Αν καθαρίζαμε όλο τον καθρέφτη και τον κάναμε γυαλί διάφανο, θα βλέπαμε φυσικά πολύ περισσότερα πράγματα. Μόνο που δεν θα μπορούσαμε πια να δούμε τον εαυτό μας. Γιατί το γυαλί δεν είναι καθρέφτης…»
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

• Εκπαιδευτικό βιβλίο Μέσης Εκπαίδευσης Βιολογία Γ΄ Λυκείου, ΑΘΗΝΑ 2000

• JOSTEIN GAARDER, «Μέσα από το σκοτεινό καθρέφτη», ΑΘΗΝΑ 1998

• Ξ. Μπήτσικας, «Ο καθρέφτης του Νάρκισσου», ΙΩΑΝΝΙΝΑ 2002

• ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ «ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ», ΑΘΗΝΑ 1981

Για τη ζωή ...

2009-10-23T17:40:00.016+03:00

Να 'μαι και εγώ!. Σας καλωσορίζω στο ιστολόγιό μου. Είμαι νέα σε αυτό το πεδίο. Η αλήθεια είναι ότι το παρόν ιστολόγιο το δημιούργησα ίσως λίγο βεβιασμένα μετά από προτροπή φίλων γένους θηλυκού που μου λένε ότι αυτό θα μου δώσει τη δυνατότητα να εκφράσω τις όποιες σκέψεις και ανησυχίες μου. Ίσως κάτι ξέρουν...

Σας καλωσορίζω με ένα μικρό απόσπασμα από μία αγαπημένη μου ταινία και ένα αξιομνημόνευτο γνωμικό. Γιατί συνδυάζει χορό, ατμόσφαιρα, έξυπνες ατάκες και μικρές αλήθειες. Αυτά από εμένα στο μέλλον θα σας πω περισσότερα ;)
The showcase is the movie "Step Up 2".
"Don't give up, just be you, because life is too short to be anybody else"