Μία μετακόμιση...

πολλές ιστορίες...

Αρχή της φοιτητικής μου πορείας... Μεγάλης πορείας. Με φόβο στην αρχή για το άγνωστο. Εγώ να φαίνομαι τόσο μικρή μέσα, έξω, κάτω - πάνω (!) δεν επιχείρησα να ανέβω ποτέ - από τα μεγάλα κτίρια. Τόσο αθώα σε συμπεριφορά, αντίδραση, βλέμμα - αυτό το κράτησα και τώρα -, που δεν τα ήξερα όλα στην αρχή. Και ποιος τα ξέρει όμως;. Δεν μας έδωσε κανείς εγχειρίδιο επιβίωσης κατά τη διάρκεια των φοιτητικών χρόνων. Ήταν το μόνο απαραίτητο εφόδιο που θα έπρεπε να έχουμε μαζί μας. Σε κάθε μας βήμα, σε κάθε μας συναναστροφή, σε κάθε μας επαφή με γραμματείες, υπεύθυνους - ανεύθυνους - που εκείνοι είναι που δεν τα ξέρουν όλα τελικά -, σε κάθε μας ερώτηση ακόμα και στο περίπτερο για το αν πουλάει φοιτητικά εισιτήρια και που είναι η στάση για το πανεπιστήμιο... Και ο περιπτεράς κλασσικά, να σου απαντάει στην καλύτερη των περιπτώσεων βαριεστημένα του τύπου - τι ήρθες και εσύ τώρα, καλά κοιμόμουν όρθιος ανάμεσα στις τσίχλες και τα γαριδάκια μου και στο νίτρο περιοδικό μου- με λόγια που μασάει μέσα από τα δόντια του και άντε τώρα εσύ να καταλάβεις που σου είπε ακριβώς ότι βρίσκεται η στάση και αισθάνεσαι εμφανώς άβολα να ρωτήσεις και δεύτερη φορά μην θέλοντας να προκαλέσεις αντιπάθειες και εκνευρισμούς άθελα σου ακόμη δεν ήρθες σε ξένο τόπο στον ήδη αντιπαθέστατο, αγενέστατο περιπτερά. Και συνεχίζεις... Ελπίζοντας στην ευγένεια των περαστικών αγνώστων. Λάθος!. Εκεί είναι το πρώτο λάθος!. Μην επενδύεις ποτέ την καλή σου καρδιά σε ξένους. Δεν είναι ευγενικοί. Δεν είναι και κακοί. Αλλά μην πιστέψεις ούτε για μια στιγμή ότι είναι καλοί, αγαθοί, καλοσυνάτοι, όπως εσύ. Εσύ απλώς έχεις την δικαιολογία - σε προσωπικό επίπεδο λογική την θεωρώ - του να μην ξέρεις!. Να είσαι απλώς άπειρος/η στις συναναστροφές. Οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, οι άγνωστοι - άλλοι, οι φαινομενικά καλοί - άλλοι δεν είναι ίδιοι με εσένα. Έχουν φθείρει την ψυχή τους στην κουτοπόνηρη νοοτροπία, έχουν κάνει τη ζωή τους μία ξένη φορτική. Και δεν θα ηρεμήσουν αν δεν φθείρουν και εσένα. Και αυτό πρέπει να το καταλάβεις από την αρχή και γρήγορα καλό μου παιδί... Να τους απομονώσεις πρώτος και να τους κόψεις κάθε διάθεση για συναναστροφή. Και μετά θα αρχίσει ο προσανατολισμός...

Και ο αποπροσανατολισμός. Σε αυτό το σημείο μπαίνει η εύρεση φοιτητικής στέγης. Εγώ δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχω καταπληκτικές εμπειρίες να αναφέρω.. Αλλά και από τους γνωστούς μου ούτε εκείνοι έχουν. Τελικά τα υπέροχα, ευήλια, ευάερα σπίτια πρέπει να είναι αστικός μύθος. Διαφορετικά θα είχαμε βρει όλοι από ένα τέτοιο και θα μπορούσαμε να διαλέγουμε κιόλας ποιο είναι το καλύτερο... Και οι αρχιτέκτονες θα έκαναν πάρτυ από την χαρά τους που κατασκεύασαν τόσο όμορφα σπίτια και όχι μίζερες πολυκατοικίες, με μηδέν αντισεισμική προστασία, σκοτεινά, γεμάτα υγρασία, με ακανόνιστο μέγεθος διαμερίσματα. Και εκεί πραγματικά έχεις το πρώτο ύφος απορίας προς τον εκάστοτε ιδιοκτήτη όταν του λες "μα το νοικιάζετε αυτό;. Δεν έχει ούτε μπάνιο (!)....". Και ο ιδιοκτήτης σου απαντά με περισσή ευγένεια, "κοπελιά, αυτό έχω... ". Εκεί πραγματικά επαναστατείς. Κοπελιά ;;;;;;;;. Ε, όχι. Έχεις εκραγεί με την αναισθησία του και φεύγεις βιαστικά όσο πιο γρήγορα μπορείς για να πάρεις καθαρό αέρα γιατί ο τύπος σε έκανε μπουρλότο της Σαπφούς Νοταρά!. Βέβαια, αυτό ισχύει στην περίπτωση που κάποιος έχει την πολυτέλεια να ενοικιάσει ένα σπίτι. 

Υπάρχουν όμως παιδιά, που έχουν μάθει την φοιτητική ζωή με τον σκληρό τρόπο της απολύτως πεζής πραγματικότητας. Που δεν έχουν την πολυτέλεια να επιλέξουν που θα μείνουν και που θα υπολογίζονται ως, απλώς τυχερά ακόμα αν τα δεχθούν σε κάποια φοιτητική εστία. Εκεί όπου δεν διαγράφονται τόσο λαμπερές οι προδιαγραφές... Εκεί που θα σε σοκάρει η αναισθησία των υπαλλήλων όταν σου λένε ότι το μπάνιο είναι κοινό (!), ότι δεν υπάρχει μπαλκόνι (! !), ότι θα κοιμηθείς στο δωμάτιο μαζί με άλλον, άγνωστο φυσικά που δεν ξέρεις καν ποιος είναι, αν είναι λογικός, τρελός, κλεπτομανής, διεστραμμένος, αν θα έρχεται πιωμένος το βράδυ και θα σε τρομάζει η συμπεριφορά του, αν θα είναι απολύτως φυσιολογικός και δεν θα σου δημιουργήσει κανένα πρόβλημα, αν αν αν... αν. 

Και τότε θα νοιώσεις πραγματικά να κλονίζεσαι. Δεν θα πιστεύεις ότι ζεις κάτι τέτοιο. Παρακαλάς να είναι ψέματα, ή έστω μία κακή φάρσα που σου έκαναν οι φίλοι σου για να σε τρομάξουν ως αντίποινα για τα πειράγματα που τους έκανες. Σε εκείνη την περίπτωση απλώς θα τους θύμωνες για το ακραίο τους χιούμορ και μετά θα το θυμόσουν σε κάποια έξοδο με την παρέα και θα γελούσες δυνατά. 'Ομως δεν είναι αστείο, οι φίλοι σου σε βοηθάνε στη μετακόμιση και η έξοδος θα αργήσει να γίνει μέχρι να μαζευτεί η παρέα που έχει απλωθεί στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα - κυριολεκτικά -. Εσύ πρέπει να βρεις σπίτι με ένα συμβατό ενοίκιο, που να πληροί τις ανθρώπινες προϋποθέσεις όπως αυτόνομη θέρμανση, χωρίς κοινόχρηστα και ό,τι άλλο θελήσει να σου προσθέσει στον λογαριασμό ο ιδιοκτήτης. Αλλά μάλλον είναι σπάνια περίπτωση να πέσεις σε κάποιον νορμάλ που δεν έχει μόνο τα ευρώ και τα σεντς στο μυαλό του. Και να αγωνιάς για την εργασία που έχει μείνει στη μέση ελέω συνθηκών, για τα βιβλία που πρέπει να επιστρέψεις στη βιβλιοθήκη και εύχεσαι να μην σε στεναχωρήσουν με αδικαιολόγητα αυστηρές παρατηρήσεις ωραρίου και ωρών επιστροφής... Μάλλον θα τη γλυτώσεις όμως, γιατί ακόμα και τώρα είσαι συνεπής!. Τώρα που ο χρόνος τρέχει και δεν λέει να σταματήσει... που έχεις καταργήσει το ξυπνητήρι γιατί δεν το έχεις ανάγκη και σε νευριάζει αυτός ο ενοχλητικός του ήχος. Που παντού υπάρχει πίεση και όλοι τρέχουν σαν τρελοί. Κάπου εκεί, θα σκεφτείς λογικά και θα διαγράψεις διορίες, ενοχλήσεις ρολόγια τοίχου και χειρός. Κάπου εκεί θα διαμορφώσεις το δικό σου πρόγραμμα μελέτης, καθημερινότητας, ζωής...

Εκεί χωράς μόνο εσύ και όσοι είναι ακριβώς σαν εσένα. Υποχωρήσεις τέλος. No more sales!. Αυτές φταίνε και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Δεν χωράνε όλοι λυπάμαι. Και μπορεί όλοι να είναι καλοί, αλλά τέρμα τα καλά παιδιά!. Εγώ έχω να ασχοληθώ με τον εαυτό μου, που μου κάνει παράπονα γιατί με την πεζή πραγματικότητα τον έχω παραμελήσει είναι η αλήθεια και με το νέο μου σπίτι. Είμαι ακόμα αισιόδοξη και νομίζω ότι τελικά θα τα καταφέρω!. Δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα. Μπορεί κάθε αλλαγή να είναι για κάτι καλύτερο!.... και ακόμα λένε ότι όλα γίνονται για κάποιον λόγο. Μόνο που βρε παιδιά, συγχωρήστε με αλλά πολύ θα ξέρω γιατί γίνονται όλα αυτά!.... Δεν μου αρέσουν οι εκπλήξεις. Α - ρνού - μαι! :P. Αλλά όπως και να έχει η μετακόμιση είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί να αποφευχθεί δυστυχώς. Και εγώ βρήκα σπίτι με λογική τιμή ευτυχώς. 

Μάζεψα φωτογραφίες, έκλεισα κουτιά, συγκέντρωσα - όσα μπορούσα να μαζέψω - περιοδικά, καθάρισα τον χώρο, για να τον παραδώσω πιο καθαρό από ότι τον βρήκα, άνοιξα βιβλία και διάβασα ποίηση Κ. Π. Καβάφη. Που πάντα θα είναι σύγχρονος, πάντα επίκαιρος, πάντα αληθινός, αισθαντικός, παρατηρητής της ζωής, της ιστορίας, της φιλοσοφίας, του έρωτα... Που "σνομπάρεται" ακόμα από τους κριτικούς λογοτεχνίας, επειδή μιλάει απλά, κατανοητά, αληθινά. Έτσι πρέπει να μιλούν οι ποιητές.... Να επικοινωνούν κατευθείαν με την καρδιά. Αυτό θεωρώ εγώ επιτυχία. Όλα τα υπόλοιπα είναι άδειες σελίδες γεμάτων βιβλίων. Γύρισα τη σελίδα... έβαλα τον σελιδοδείκτη ανάμεσα... και απόλαυσα σιωπηλά την κάθε λέξη του ποιητή...

(Σας αφήνω με ένα ποίημα που είναι τροφή για σκέψη. Και με την καληνύχτα μου....:)...)

. . . " Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον " . . .

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης σε αχρονολόγητο σχέδιο από τον Γιάννη Κεφαλληνό

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί             
αόρατος θίασος να περνά, 
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές - 
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων, να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν 
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο
κι άκουσε με συγκίνησιν, άλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.      

 (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) 

Δικτυακός τόπος www.kavafis.gr/poems/

... Η υπέροχη ιστορία ενός βιβλίου ...

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου διάβαζα, και ζούσα παράλληλα. Ζούσα όμως και σε κόσμους φανταστικούς που μου άνοιγαν οι πόρτες των βιβλίων. Και ζούσα μαζί τους και μετά μόνη μου, και ύστερα πάλι κάπου συναντιόμασταν. Πλέον είναι κομμάτι της ζωής μου. Και αν και λόγω μελέτης ακαδημαϊκών πια βιβλίων - περάσαμε σε άλλο στάδιο, αλλά τα βιβλία δεν έπαψαν να μας βρίσκουν σε κάθε σταθμό της ζωής μας - δεν έχω όσο χρόνο θα ήθελα για να διαβάσω ένα λογοτεχνικό βιβλίο, πάντα κουβαλάω ένα μέσα στη τσάντα μου. Για να ξεχνιέμαι από τις πιέσεις των καθηγητών με διορίες σε εργασίες. Για να υπενθυμίζω στον εαυτό μου τι αγαπάω αληθινά. Και πάντα θα έχω αφήσει ένα κομμάτι μου σε αυτά και εκείνα θα μου δίνουν ως αντάλλαγμα κάτι δικό τους, κάτι καινούριο, κάτι ξένο, κάτι παλιό και κάτι διασκεδαστικό. 

Τελευταία κουβαλάω πάντα μαζί μου το βιβλίο "Οι υπέροχη ιστορία του Henry Sougar", του συγγραφέα Ρόαλντ Νταλ. Ένα σπουδαίο βιβλίο από τον μαιτρ του απίθανου και του αναπάντεχου. Τα πράγματα δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται, κι αυτό που φαίνεται δεν είναι η πραγματικότητα. Ο αγαπημένος συγγραφέας με καρδιά παιδιού μας οδηγεί τους μεγάλους σε μονοπάτια καινούρια. Όπου το ψέμα και η αλήθεια, η πραγματικότητα και η φαντασία, η αίσθηση και η παραίσθηση αλλάζουν διαρκώς θέσεις. Ανακατεύω τα κομμάτια του πάζλ, παίζω άφοβα με κάθε χαρά και με αυτό το θέμα, καλωσορίζω τον Οκτώβριο. Τέλος, σας αφήνω με ένα πανέμορφο κείμενο που γράφηκε ποτέ για όσους αγαπάνε το διάβασμα. Το κείμενο έχει τίτλο "Dat a girl who reads", του/της Rosemary Urquico. Είναι πανέμορφο.. 

... " Φλέρταρε με ένα κορίτσι που διαβάζει. Αγάπησε ένα κορίτσι που ξοδεύει τα λεφτά του σε βιβλία αντί για ρούχα. Που έχει πρόβλημα χώρου στη ντουλάπα της επειδή έχει πολλά βιβλία. Φλέρταρε με ένα κορίτσι που έχει λίστες με βιβλία που θέλει να διαβάσει, που έχει κάρτα δανειστικής βιβλιοθήκης από όταν ήταν 12 χρονών. 

Βρες ένα κορίτσι που διαβάζει. Θα το καταλάβεις από το ότι πάντα έχει ένα αδιάβαστο βιβλίο μέσα στην τσάντα της. Είναι αυτή που κοιτάζει γλυκά ανάμεσα στα ράφια του βιβλιοπωλείου, αυτή που ξεφωνίζει χαμηλόφωνα όταν βρει το βιβλίο που έψαχνε. Βλέπεις την παράξενη κοπέλα που μυρίζει τις σελίδες ενός παλιού βιβλίου σε ένα βιβλιοπωλείο, "από δεύτερο χέρι";, αυτή είναι που διαβάζει. Δεν μπορεί ποτέ να αντισταθεί στη μυρωδιά των σελίδων, ιδίως όταν είναι κιτρινισμένες. 

Είναι το κορίτσι που διαβάζει, ενώ κάθεται περιμένοντας στο γωνιακό καφέ. Αν ρίξεις μία ματιά στην κούπα της, το γάλα ξεχειλίζει, γιατί είναι ήδη πολύ απορροφημένη. Χαμένη στον κόσμο που φτιάχνει ο συγγραφέας. 

Κάθισε δίπλα της. Μπορεί να σου ρίξει ένα βλέμμα, σαν όλα εκείνα τα κορίτσια που δεν τους αρέσει να τα διακόπτουν. Ρώτησε την αν της αρέσει το βιβλίο. 

Κέρασε την μία κούπα καφέ. 

Πες της τη γνώμη σου για τον Μουρακάμι. Μάθε αν διάβασε το πρώτο κεφάλαιο από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Να ξέρεις ότι αν πει ότι κατάλαβε τον Οδυσσέα του Joys, θα είναι απλά για να σου φανεί έξυπνη. Ρώτησε την αν της αρέσει η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, ή αν θα ήθελε να είναι η Αλίκη. 

Είναι εύκολο να βγαίνεις με ένα κορίτσι που διαβάζει. Χάριζε της βιβλία για τα γενέθλια της, για τα Χριστούγεννα, για τις επετείους σας. Χάριζε της το δώρο των λέξεων, στην ποίηση, στα τραγούδια. Χάρισε της Neruda, Pound, Sexton, Cummings. Δώσε της να καταλάβει ότι ξέρεις πως οι λέξεις είναι αγάπη. Να ξέρεις ότι κι αυτή ξέρει τη διαφορά ανάμεσα στα βιβλία και στην πραγματικότητα αλλά  - για το όνομα του Θεού -, θα προσπαθήσει να κάνει τη ζωή της λιγάκι σαν το αγαπημένο της βιβλίο. Δεν θα είναι δικό σου το φταίξιμο αν το κάνει. Πρέπει να κάνει μία προσπάθεια, κατά κάποιον τρόπο. 

Πες της ψέματα. Αν ξέρει από συντακτικό, θα καταλάβει ότι ήταν ανάγκη να πεις ψέματα. Πίσω από τις λέξεις έχει άλλα πράγματα: κίνητρα, αξίες, αποχρώσεις, διαλόγους. Δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου. 

Χώρισε μαζί της. Γιατί ένα κορίτσι που διαβάζει, ξέρει ότι η αποτυχία οδηγεί στην κλιμάκωση. Καταλαβαίνει ότι όλα τα πράγματα έχουν ένα τέλος. Ότι σε κάθε περίπτωση, μπορεί πάντα, μετά να υπάρχει μία συνέχεια. Ότι μπορείς να αρχίσεις ξανά και ξανά, και να παραμείνεις ήρωας. Ότι η ζωή είναι πολύ πιθανό να έχει ένα παλιάνθρωπο, ή μπορεί και δύο. 

Γιατί να φοβάσαι όλα όσα δεν είσαι;, Τα κορίτσια που διαβάζουν, καταλαβαίνουν ότι οι άνθρωποι, σαν τους χαρακτήρες, αναπτύσσονται. Εκτός από αυτούς στις σειρές Twillight. 

Αν βρεις ένα κορίτσι που διαβάζει, κράτα το από κοντά. Όταν τη βρεις ξύπνια στις δύο τη νύχτα, να σφίγγει ένα βιβλίο στο στήθος της και να κλαψουρίζει, φτιάξε της ένα φλιτζάνι τσάι και κράτα την στην αγκαλιά σου. Μπορεί να τη χάσεις για κάνα δυο ώρες, αλλά πάντα θα έρχεται πίσω σε 'σένα. Θα μιλάει για τους χαρακτήρες του βιβλίου σαν να είναι αληθινοί, και η αλήθεια είναι ότι για λίγο, πάντα είναι. 

Θα της κάνεις πρόταση μέσα σε ένα αερόστατο, ή σε μια ροκ συναυλία. Ή, πολύ απλά, την επόμενη φορά που θα είναι άρρωστη, από το τηλέφωνο. 

Θα χαμογελάς τόσο δυνατά που θα απορείς γιατί η καρδιά σου δεν έχει σπάσει και γεμίσει με αίματα όλο τον κόσμο, ακόμη. Θα γράψεις την ιστορία της ζωής σας, θα κάνετε παιδιά με περίεργα ονόματα και ακόμη πιο περίεργες συνήθειες. Θα συστήνει τα παιδιά σας στον Παπουτσωμένο Γάτο και στον Ασλάν και όλα αυτά μέσα στην ίδια μέρα. Θα περπατάτε στα γεράματα, τους χειμώνες μαζί και θα απαγγέλει Κιτς με κομμένη την ανάσα, ενώ εσύ θα τινάζεις το χιόνι από τις μπότες της. 

Φτιάξ'τα με ένα κορίτσι που διαβάζει γιατί σου αξίζει. Αξίζεις ένα κορίτσι που μπορεί να σου δώσει την πιο χρωματιστή ζωή που μπορείς να φανταστείς. Αν το μόνο που έχεις να της δώσεις είναι μονοτονία, μπαγιάτικες ώρες και μισοψημένες προτάσεις, τότε καλύτερα μείνε μόνος. Αν θέλεις τον κόσμο, και τους κόσμους πέρα από αυτόν, τότε βρες ένα κορίτσι που διαβάζει. 

΄Η ακόμα καλύτερα, βρες ένα κορίτσι που γράφει" ...

Κάθε χρόνο το Μάη

     Ξύπνησα μουδιασμένη με ένα κρύο αεράκι να προκαλεί ρίγη σε όλο μου το σώμα.  Η εποχή έχει ήδη αλλάξει σηματοδοτώντας ότι έχουμε αφήσει πίσω μας τον βαρύ, κρύο και εσωστρεφή χειμώνα. Οι βροχές αλλάζουν και από επιθετικές και ξαφνικές γίνονται γλυκές, αναμενόμενες και εναρμονίζονται όμορφα με το ανοιξιάτικο τοπίο. Οι πολύ πρωινές ώρες έχουν δώσει τη θέση τους στις μεταμεσονύκτιες. Εκεί που αρχίζουν να συμβαίνουν όλα!. Τα πάρτι σε ταράτσες, (μία σπάνια εικόνα πια),  οι συναυλίες σε ανοιχτούς χώρους, τα παιδιά που παίζουν μπάσκετ τη νύχτα κάτω από το δυνατό φως της λάμπας. Τα ανοιχτά παράθυρα που αφήνουν ελεύθερη τη μουσική να ακούγεται στα διπλανά διαμερίσματα. Μία γνώριμη υπέροχη φωνή να βγαίνει από το cd μου θυμίζει την ίδια φωνή που ακουγόταν από το πικ απ, ένα απόγευμα πίσω στο χρόνο με λεμονάδα στη βεράντα εγώ και η γιαγιά μου. Να μοιραζόμαστε την αγαπημένη μας ιεροτελεστία ... Συζητήσεις και χαμόγελα άδολης αγάπης και αληθινής χαράς με ένα μοναδικό γλυκό του κουταλιού που έχει τη δική του θέση στη γεύση των αναμνήσεων μου και που ακόμα και μετά από τόσα χρόνια αρνούμαι στωικά να δοκιμάσω ξανά  το ίδιο γλυκό από άλλα χέρια. Γιατί ξέρω ότι δεν θα είναι το ίδιο και θέλω να κρατήσω την ιδανική εικόνα του στο μυαλό μου ...

     Η φωνή πάντα η ίδια κάθε φορά σε διαφορετικά μουσικά κομμάτια. Όταν ρωτούσα ποια ήταν  αυτή η μυστηριώδης φωνή που αποτελούσε το μουσική συνοδεία στος συναντήσεις μας, μου είχε απαντήσει γεμάτη θαυμασμό ότι ήταν ένας μεγάλος καλλιτέχνης που άφησε εποχή και ήταν η φωνή που είχε συνοδεύσει τους χορούς της γενιάς της στις εξόδους διασκέδασης και σε κοινωνικές επισημότητες. Αυτή τη φωνή μαζί με όλα όσα μου θυμίζει την κράτησα και σημάδεψε τις μουσικές μου προτιμήσεις σε ένα είδος μάλλον άδικα παρεξηγημένο για πολλούς όμως γνωστό σε όλους. Μία φωνή που σίγησε έναν Μάιο. Και ένας καλλιτέχνης που όντως άφησε εποχή και έμαθε στο κοινό πώς να διασκεδάζει και τα έκανε ολα με τον δικό του τρόπο ,αφήνοντας παρακαταθήκη τα αριστουργήματά του να λάμπουν μέσα στο χρόνο. Στο όνομά του χρωστάω αυτή την ανάρτηση και τον ευχαριστώ για όλες τις αναμνήσεις μιας εποχής που δεν έζησα, αλλά σιγουρα ήταν η καλύτερη που έζησε εκείνος και η γιαγιά μου ...

Σας αφήνω με ένα υπέροχο τραγούδι του και μία ευχή που θα κρατήσω μυστική για να βγεί αληθινή...:)
 Καληνύχτα...!

Sorry...

we are CLOSED.

   Αυτή την περίοδο βρέχει καταρρακτωδώς και φυσάει ένας αέρας που παίρνει κεφάλια. Η γιαννιώτικη ατμόσφαιρα δεν βοηθάει καθόλου στο να μου ανέβει η διάθεση. Μία από αυτές τις μέρες λοιπόν το pc μου υπέστη σοβαρή ζημιά. Anyway το αφήνω πίσω μου και πάω παρακάτω. Πέρασε ο καιρός και φτάνουν σιγά -σιγά τα Χριστούγεννα !!!. Μπορεί να μας έχουν πήξει στις διαφημίσεις και όλοι έχουν τρελαθεί να μετράνε τις μέρες ανάποδα μέχρι τα Χριστούγεννα και τους έχει πιάσει όλους ένας τρελός παροξυσμός χωρίς και οι ίδιοι να ξέρουν το γιατί. Όμως οφείλω να ομολογήσω ότι μερικές διαφημίσεις έχουν πετυχημένα concepts ειδικά εκείνες που έχουν ως θέμα τον αγαπητό Santa Clauss. 

    Όμως κάτι λείπει ... πώς η απουσία  κάνει αισθητή την παρουσία της. Πώς αφήνει μία στεναχώρια στο χώρο. Ίσως ότι ακόμα δύο καλοί μου φίλοι καλούνται επιτακτικά να κάνουν τη θητεία τους. Ήθελα να 'ξερα πλάκα μου κάνει η μαμά - πατρίδα και όλοι οι υπεύθυνοι;. Δεν υπάρχει ,πλέον έχω πειστεί ότι το κάνουν επίτηδες!!!. Βέβαια οι δύσκολες συνθήκες μας ωθούν για να πάρουμε γενναίες αποφάσεις που μας πάνε ένα βήμα πιο μπροστά. Θα βρω το καταφύγιο μου στα επιτραπέζια παιχνίδια με παρέα. Στον ζεστό καφέ με φίλους και τέλος στις αγαπημένες μου κόκκινες vinil γόβες που μου φτιάχνουν πάρα πολύ τη διάθεση. (Εντάξει μη διαμαρτύρεστε δεν τις φοράω κάθε μέρα!!!). Θα ασχοληθώ ξανά με το blogaki όταν ανέβει ξανά - και ελπίζω σύντομα - η διάθεση μου. Σας αφήνω με μία υπέροχη μελωδία που μου κάνει παρέα τον τελευταίο καιρό.

http://www.youtube.com/watch?v=cZUy8-zX67c

Σας ευχαριστώ καλό βράδυ σε όλους :)

Υ.Γ Το pc μου δεν λειτουργεί και για λίγο καιρό τσεκάρω το blog μου από τους υπολογιστές του πανεπιστημίου και είδα ότι δεν φαίνεται ολόκληρη η εικόνα του blog και λείπουν οι αναρτήσεις μου. Για κάποιο λόγο δεν μου τις εμφανίζει. Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν συμβαίνει και σε όσους διαβάζουν το blog μου. Ο φίλος Dimos μου επεσήμανε ότι συμβαίνει και σε εκείνον κάθε φορά που προσπαθεί να ανοίξει το blog μου. Θα ήθελα να μου πείτε αν συμβαίνει γενικά και σε εσάς - αναγνώστες - ή αν είναι κάποιο θέμα που έχειι να κάνει αποκλειστικά με το ιστολόγιο έτσι ώστε να ξέρω που θα επικεντρωθώ για να λύσω το ζήτημα που προέκυψε.
Σας ευχαριστώ προκαταβολικά!

Ακριβό μου στιλό...!

Εν αρχή: *στιλό το [stiló] Ο (άκλ.) προφ. πληθ. και στιλά : α. όργανο γραφής, είδος κονδυλοφόρου εφοδιασμένου στο εσωτερικό του με ένα σωλήνα όπου μπαίνει το μελάνι που τροφοδοτεί την πένα. β. ~ διαρκείας, με συμπυκνωμένο μελάνι και με ακίδα αντί για πένα, που έχει μεγάλη διάρκεια χρήσης· (πρβ. μπικ).

[λόγγαλλ. stylo σύντμ. του stylographe = στιλογράφος]

στιλογράφος ([λόγ. < γαλλ. stylographe < αγγλ. stylograph < λατ. stilus μακρόστενο μυτερό αντικείμενο (η γραφή με -y- από επίδρ. του αρχ. στῦλος) (-graph = -γράφος)].

'Εχει περάσει αρκετό διάστημα από την τελευταία ανάρτηση στο blog. Το ιστολόγιο έκλεισε αισίως έναν χρόνο παρουσίας στο διαδίκτυο, αλλά δεν του κάναμε τα γενέθλια. Ο λόγος είναι ότι το blog ξεκίνησε με παρότρυνση άλλων που στη συνέχεια έγιναν αποστάτες και έφεραν μία σχετική τρικυμία στα κύματα του διαδικτύου. Και έναν υπέροχο αποπροσανατολισμό σε εμένα.  Έτσι η αρχή ήταν άγνωστη και λίγο περιπετειώδης για 'μένα.  Μέχρι να ξεπεράσω την αρχική μου έκπληξη και να αρχίσω να συνηθίζω στην εικόνα και λειτουργία του blog μου πήρε λίγο χρόνο. Οπότε το μετράμε και αυτό. 

Ίσως η εισαγωγή θα σας ξενίζει, όμως δεν είναι ασύνδετη με το θέμα.  Το blog στηρίζεται στην γραφή και χαρτί - εν προκειμένω blog -  χωρίς κονδυλοφόρο δεν γίνεται να υπάρξει. Ερχόμενη λοιπόν στην βάση μου ξανά η προσαρμογή ήταν λίγο περίεργη. Καθώς ήρθα αντιμέτωπη με νέα δεδομένα στη ζωή μου, όπως η αρχή της στρατιωτικής θητείας του αδερφού μου, αλλά και οι αλλαγές που ακολούθησαν στη σχολή.  Μιλώντας με τον αδερφό μου λοιπόν και λέγαμε αρκετά περιληπτικά τα νέα μας, σχολιάσαμε τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων. Έπεσε από τα σύννεφα όταν του είπα ότι οι βάσεις έπιασαν κυριολεκτικά πάτο. Στην αρχή γελούσαμε αμήχανα αλλά μετά και οι δύο αφήσαμε τα αστεία μας και περάσαμε στο θέμα. Δεν χρειάστηκε να  το αναλύσουμε πολύ καθώς και οι δύο έχουμε βιώσει την ελληνική πραγματικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος και έχουμε βγάλει συμπέρασμα για το πώς - και αν - λειτουργεί η εκπαίδευση.

Κλείνοντας το τηλέφωνο με γέλια, συνωμοτικά αστεία και χαλαρή διάθεση αποφάσισα να προμηθευτώ την απαραίτητη και αναγκαία ύλη για το νέο εκπαιδευτικό έτος.  Αυτό που έπρεπε να προμηθευτώ απαραιτήτως ήταν αρχικά στιλό.  Έψαξα λοιπόν να βρω το αγαπημένο μου στιλό και κατέληξα σε αυτό μετά από πολλές άλλες δοκιμές σε διαφόρων τύπου στιλό.  Ξεκίνησα λοιπόν για την πόλη και πέρασα από τα περισσότερα καταστήματα με γραφική ύλη.  Φωτοτυπικά γραφεία και κεντρικά και συνοικειακά βιβλιοπωλεία αλλά αυτό που έψαχνα δεν το βρήκα. Όπου και αν ρώτησα αυτό που μου έδειχναν ήταν μία κακή απομίμηση του αυθεντικού στιλό. Την αρχική μου έκπληξη την αντικατέστησε ο εκνευρισμός καθώς ο κάθε πωλητής και υπάλληλος προσπαθούσαν να με πείσουν να χρησιμοποιήσω τις κάκιστες απομιμήσεις, λέγοντας μου διάφορες αστείες δικαιολογίες του τύπου ότι το στιλό που ζητάω δεν υπάρχει πια. Ότι δεν το προμηθεύονται γιατί δεν προτιμάται από τους καταναλωτές ή ότι ακόμα δεν το έχουν ακούσει. Έμεινα άφωνη ... Άνθρωποι που υποτίθεται ότι ξέρουν το αντικείμενό τους ήταν ανενημέρωτοι για τα βασικά. Φυσικά και δεν με έπιασαν ανυποψίαστη καθώς ως φρόνιμο παιδί - κατά την λαϊκή παροιμία - είχα μαζί μου το στιλό ως δείγμα για να τους πείσω ότι και υπάρχει και είναι και αυθεντικό και κυκλοφορεί στο εμπόριο. Ειλικρινά εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι αν τους ζητούσα ράβδο χρυσού θα ήταν πιο εύκολο να τον βρω  (αν και με την πρόσφατη κρίση δεν είμαι και σίγουρη ). Το στιλό αυτό που εγώ είχα βρει σε μία μικρο πωλήτρια σε έναν πάγκο του Α.Π.Θ και μάλιστα το είχα αγοράσει έναντι ενός τελείως συμβολικού ποσού και που είχα προμηθευτεί σε επαρκείς ποσότητες, δεν το ήξεραν καν εδώ.  Ακόμα και το ταπεινό και κλασικό πλέον bic υπήρχε. Πώς γινόταν λοιπόν να μην υπάρχει το συγκεκριμένο στιλό που και πιο καινούριο και πιο μοντέρνο στην εμφάνιση είναι ας πούμε!!.

Τελικά κατάλαβα ότι όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν ... Ευτυχώς όμως για καλή μου τύχη έχω ακόμα δύο στιλό από τα αγαπημένα μου. Μέχρι να μου τελειώσουν και αυτά θα πρέπει να σκεφτώ από τώρα τι να κάνω. Βέβαια θα με ρωτήσει κάποιος "Μα τι κόλλημα είναι αυτό με το ριμαδοστιλό αφού χρησιμοποιείς pc;". Λάθος! Το στιλό είναι βασικό για τις σημειώσεις σε κάθε τι. Για τους πιο ρετρό τύπους υπάρχει ακόμα και το μολύβι! Που εξίσου το συμπαθώ και το προτιμώ σε χρήση. Ένα μάθημα που πήρα είναι ότι ποτέ μα ποτέ δεν πρέπει να χάνεις το θάρρος σου ακόμα και όταν όλα συνηγορούν εναντίον σου.  Στο χέρι σου είναι να γυρίσεις το παιχνίδι ακόμα και όταν πρόκειται για ένα απλό στιλό!. Και κάτι ακόμα. Αποφάσισα να βάζω εγώ τους δικούς μου κανόνες σε ό,τι αφορά τη ζωή μου και την καθημερινότητά μου και ακόμα καλύτερα να μην βάζω καθόλου όπως μου έχει πει μία καλή φίλη. Πολύ περίεργα έκανε την παρουσία του αυτό το ακαδημαϊκό έτος. Για να δω πώς θα συνεχιστεί ;;;.

Υ.Γ1: Την μάρκα του στιλό δεν την ανέφερα για να μην παρεξηγηθώ και νομίσουν κάποιοι ότι κάνω διαφήμιση. Όμως για να συνεννοηθούμε σας λέω ότι είναι το STAEDTLER stick 430 m. Gt. Britain. 

Υ.Γ2:  Όπως ανέφερα και στο κείμενο το στιλό το είχα προμηθευτεί από μία μικρο πωλήτρια που είχε ένα πάγκο στην είσοδο ακριβώς του Α.Π.Θ. Παρακαλώ όσοι με διαβάζουν και είναι από Θεσσαλονίκη και είναι φοιτητές εκεί, ας μου πουν αν είναι ακόμα εκεί η συμπαθέστατη κυριούλα που μου έσωσε τον γραφικό μου χαρακτήρα. Έτσι ώστε όταν ανέβω όπως κανονίζω σύντομα για ταξιδάκι να τη βρω και να δώσω επιτέλους τέλος στην ταλαιπωρία μου. Ευχαριστώ εκ των προτέρων :)

                                                                Ιδού και η φωτογραφία με το εν λόγω στιλό!.  

Καλό μήνα!

Και επειδή τον νέο μήνα θέλω να τον υποδεχθώ με θετική διάθεση, μακρυά από θλίψη και ό,τι στενάχωρο να ευχηθώ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ :)

Καλό μήνα σε όλους εύχομαι!!!

Να 'χαμε να λέγαμε...

Χειμώνας πια ... Μπήκε και φέρνει μαζί του γιορτές, στολίδια, λαμπάκια, γλυκά, χαρούμενη ατμόσφαιρα σε όλα.

Και όμως κάτι λείπει ... Ίσως είναι ο δεκαπεντάχρονος που έχασε τόσο άδικα τη ζωή του. Ίσως είναι που ο Δεκέμβρης δεν θυμίζει πια την γιορτινή ατμόσφαιρα που είχε. Ίσως είναι που το σκοτάδι του κάθε ενός και όλων μαζί βγήκαν στην επιφάνεια και κάλυψαν κάθε τι όμορφο και λαμπερό. Ειλικρινά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έγινε όλο αυτό το ξέσπασμα. Βέβαια κάποτε θα γινόταν. Αλλά το θέμα είναι να μην φτάνουν τα πράγματα στο απροχώρητο. Αλλά στην πράξη κολλάει πολύ το πράγμα.

Αυτό που με απασχολεί τελευταία είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Πως έχουν γίνει όλοι έτσι;. Τόσο διάφοροι, ψυχροί και πάνω από όλα τρομερά υστερόβουλοι. Οι σχέσεις είναι πλέον ένα "δούναι και λαβείν". Έλεος. Έχει χαθεί η κάθε ανθρωπιά μεταξύ μας. Μα είμαστε άνθρωποι εμείς;. Δεν μπορεί. Να, αυτά σκέφτομαι κάτι τέτοιες στιγμές, όταν βλέπω παντού γύρω μου να υπερισχύει η πονηριά και το ψέμα. Όλοι έγιναν αριβίστες. Δεν ξέρω τι να πω ... Άτομα που έχω περάσει μια ζωή μαζί τους και πλέον δεν τα αναγνωρίζω ... Και μετά κάνω δεύτερες και τρίτες σκέψεις. Μήπως ήταν πάντα έτσι και εγώ άργησα να το καταλάβω;. Μήπως έχουν φλιπάρει από το γενικότερο κλίμα και δεν αντέχουν άλλο;. Ίσως πέτυχα άσχημη περίοδο και πρέπει να περιμένω να έρθει και η δική μου σειρά για να δω μια "άσπρη μέρα". Αλλά το νούμερο μου αργεί λίγο ...

Δεν δέχομαι ότι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσεις είναι να πατήσεις επί πτωμάτων. Δεν το δέχομαι αυτό. Βέβαια θα μου πει κάποιος "επειδή εσύ είσαι έτσι, μην νομίζεις ότι και οι άλλοι είναι το ίδιο". Σωστό φανταστικέ συνομιλητή. ΑΛΛΆ, και άλλοι έχουν ανάγκες αλλά δεν τις διεκδικούν με ύπουλο και μοχθηρό τρόπο. Δεν "σκότωσαν και κανέναν" στην τελική!. Μετά πάλι τους δικαιολογώ όλους αυτούς. Τι να κάνω;. Είμαι φιλότιμη ρε γα μώ το. Αλλά μετά σκέφτομαι ότι δεν αξίζει να δικαιολογώ άτομα και συγκεκριμένες συμπεριφορές τη στιγμή που αυτοί οι ίδιοι ποτέ δεν προσπάθησαν να διορθωθούν στο παραμικρό. Ούτε μπήκαν στον κόπο να κάνουν τη δική τους αυτοκριτική. Συνεπώς τι μας μένει;... το delete. Μία λέξη που ποτέ δεν μου άρεσε. Αυτή η ολική διαγραφή με τρομάζει. Πάντα με τρόμαζε. Αλλά και από την άλλη μήπως χρειάζεται μερικές φορές; Για να ξεκαθαρίσει το τοπίο...

Ουφ... εκεί που καταλήγω είναι το εξής δόγμα που εγώ προσωπικά το τηρώ στην ζωή μου. Προσπαθώ τουλάχιστον. "Τα όμοια έλκονται". Τέλος. Γιατί η ζωή δεν είναι φυσική. Δεν κάνουμε πειράματα με διπολικά στοιχεία. Αν έχεις κοντά σου αυτούς που ταιριάζεις και σε καταλαβαίνουν έστω και στα βασικά είσαι οκ. Δεν χρειάζεται να υποχωρείς, να δικαιολογείς, να εξηγείς ανεξήγητες συμπεριφορές. Να ασχολείσαι με αυτούς που δεν προσπαθούν και που στην τελική δεν σε εκτίμησαν καθόλου .. Γιατί εσύ μπορεί να έχεις όλη την καλή διάθεση να δώσεις, να μοιραστείς, να ασχοληθείς αλλά αν ο άλλος σε βλέπει υστερόβουλα και κοιτάζει μόνο πώς να ωφεληθεί η πάρτη του από 'σένα και μόνο να παίρνει, να παίρνει, να παίρνει, ε τότε θα πέσει delete. Βέβαια κάπου ίσως κάνουμε κι εμείς λάθος. Κάπου δεν κρίνουμε τον άλλον και πέφτουμε στην παγίδα που πολύ μελετημένα έχει στήσει. Όσο φαιδρό και αν ακουστεί αυτό ίσως είμαι πολύ αθώα τελικά για αυτόν το κόσμο. Αλλά εγώ τουλάχιστον μπορώ να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να τον αναγνωρίσω. ΕΣΎ ;;;;;;;;.

    Για όλα αυτά λοιπόν δεν θα πενθήσω πουθενά. E, πόσο μάλλον στον Παράδεισο ...

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο...

    Η ομορφιά θα σώσει το κόσμο. Αυτό το απόφθεγμα αποτελεί θεμελιώδες αξίωμα. Είναι η ομορφιά που θα κερδίσει στο τέλος όλες τις μάχες ... Κάποιοι μπορεί να δώσουν πολλές ερμηνείες σε αυτή την έννοια. Ξεκινούν από την ομορφιά του προσώπου, από την ομορφιά που δείχνουν κάποιοι και καταλήγουν στην εσωτερική ομορφιά. Στην ομορφιά που αποπνέει ο κάθε άνθρωπος. Θα ξεκινήσω με μια μικρή ανάμνηση από τα μικρά χρόνια της εφηβείας μου. Ήμουν έφηβη όταν καθόμουν στην πολυθρόνα του σαλονιου και ξεφύλλιζα ένα γυναικείο περιοδικό με γυαλιστερές φωτογραφίες γυναικών να ποζάρουν με στυλ και άνεση στο φακό. Σχεδόν με ανεπιτήδευτη στάση, με τέλειο μακιγιάζ και elegant ρούχα.

    Αλλά αυτό που τράβηξε την προσοχή μου δεν ήταν οι φωτογραφίες και τα εξώφυλλα, αλλά το editorial του περιοδικού που ακόμα το θυμάμαι. Ήταν ένα αφιέρωμα στο υπέροχο εκθαμβωτικό και πάντα all time classic κραγιόν της Coco Channel!!!. Η αρθρογράφος του περιέγραφε τις δικές της αναμνήσεις που της γέννησε ένα κόκκινο κραγιόν ξεχασμένο στο μπάνιο ενός υπερπολυτελούς ξενοδοχείου στο Παρίσι... Και τότε αναπόλησα τις δικές μου αναμνήσεις, που μικρή φορούσα το κραγιόν της μαμάς μου κρυφά και μετά μουτζουρωνόμουν και όταν εκείνη το ανακάλυπτε στην αρχή θύμωνε για την καταστροφή που είχα προκαλέσει άθελά μου αλλά μετά γελούσε γλυκά. Ειλικρινά μαγεύτηκα. Μπήκα σε έναν κόσμο που μέχρι πρότινος μου ήταν άγνωστος. Στον κόσμο της γυναικείας ομορφιάς. Σαν να έπεσε από τον ουρανό το περιοδικό χάθηκα μέσα στην μαγεία του. Το περιοδικό αυτό ήταν - και είναι - πολύ διαφορετικό από τα άλλα.

    Το περιεχόμενό του δεν εξαντλούνταν μόνο σε iloustration εξώφυλλα και κοσμικά γεγονότα. Είχε περιεχόμενο, με θέματα για τη σύγχρονη ζωή, ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις από τον χώρο της τέχνης, της μόδας, της αρχιτεκτονικής και ιστορίες που δεν γύριζαν στα κοσμικά παρά γύριζαν τον κόσμο. Οι φωτογραφίες του ήταν πολύ καλλιτεχνικές και πολύ ατμοσφαιρικές. Ωωωω...! ήταν απλά υπέροχο. Και εγώ μπορούσα ανενόχλητη να ταξιδεύω στις σελίδες του και να φαντάζομαι τον εαυτό μου να ποζάρει σαν μυστηριώδη πριγκίπισσα του σύγχρονου καιρού, που το γοβάκι το είχε αντικαταστήσει το αγαπημένο μου peep - toe και τον πρίγκηπα τον άφησα στο παραμύθι μέχρι να έρθει η σωστή στιγμή που θα τον συναντήσω και στην πραγματικότητα ... Τώρα δεσποινίδα πλέον, απλά κρατάω την παλιά και αγαπημένη συνήθεια να αγοράζω το περιοδικό μου κάθε αρχή του μήνα. Και εύχομαι απλά όσο υπάρχω εγώ να υπάρχει και αυτό και να με συντροφεύει δίπλα μου. .. Γα όλους αυτούς τους λόγους αγαπώ το BHMADONNA. Γιατί είναι ένα περιοδικό που σέβεται τη γυναίκα, έχει ειλικρινή γραφή.

Τελικά η ομορφιά είναι κάτι άπιαστο... Είναι ένα δώρο από το Θεό που κάνει τους ανθρώπους να ξεχωρίζουν μέσα στο πλήθος. Και αν νομίζουμε ότι κάποιοι δεν το έχουν, μάλλον δεν έχουν ψάξει καλά τον εαυτό τους!... Γιατί αν αγαπάς τον εαυτό σου, είναι σίγουρο ότι μετά θα σε αγαπήσουν και οι υπόλοιποι ;):)