Timeclock

Ο καιρός ανοίγει, η ώρα αλλάζει. Η μέρα μεγαλώνει. Ο ήλιος μας φωτίζει περισσότερο. Το καλοκαίρι είναι κοντά, πιο κοντά από όσο φανταζόμουν. Με διέψευσε και τη χρειαζόμουν αυτή την αυταπάτη. Πάντα θέλω χρόνο. Είμαι χαρούμενη όμως, ονειρεύομαι καλοκαίρι, μαγιό, ήλιο, τα μαλλιά μου ξέπλεκα, κύμα να με δροσίζει αραχτή στη θάλασσα, αλμύρα, φόρεμα αέρινο να το συνδυάζω με το κολιέ της φωτογραφίας, είναι πανέμορφο, και είμαι σίγουρη ότι αν με έβλεπε Κάποιος που δεν μπορεί να είναι κοντά μου στη γη θα ήταν ευχαριστημένος με αυτή την εικόνα. Ανάσα. Βαθιά κάνει καλό στην υγεία. Ανάσα, είναι το πρώτο δείγμα ζωής. Το κάθε πλάσμα παλεύει για να κερδίσει την πρώτη του ανάσα. Και αφού την πάρει, ξεσπά σε κλάματα. Θέλει με αυτό τον τρόπο να δηλώσει ότι τα κατάφερε.  Ότι είσαι ζωντανός για όλα. Έτσι και αλλιώς τα πράγματα θα έρθουν όπως θέλουν αυτά. Αξιακός νόμος. Τόσο παλιός όσο το σύμπαν. Εσύ θα είσαι αυτός που απλά θα περπατάς. Δεν έχει σημασία τόσο που θα καταλήξεις τελικά. Κανείς δεν τα ξέρει όλα από την αρχή άλλωστε. Θα χαλούσε η Μαγεία του κύκλου. Δεν χρειάζεται να ανησυχείς. Στο τέλος θα καταλάβεις ίσως αυτό το μόνο που ήξερες από την αρχή του παιχνιδιού. Ότι αλήθεια λένε μόνο οι σφυγμοί σου. Οι χτύποι της καρδιάς σου που χτυπάει αριστερά. Ορκίζομαι όμως ότι είχα ακούσει μια ιστορία ότι υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε τη καρδιά του δεξιά. Ορκίζομαι ότι το άκουσα και ήταν πέρα για πέρα αληθινό. Χτύποι αραιοί, όσο μία μικρή σταγόνα νερό. Γρήγοροι όπως ο ιδρώτας της αγωνίας σου όσο περιμένεις να έρθει κάτι που δεν ήρθε ποτέ. Στο τέλος θα καταλάβεις ότι επιβιώνεις από τύχη. Αφοσιωμένη μέχρι το τέλος σε όλα. Είσαι εσύ και δεν έχεις αλλάξει. Το ορκίζομαι πως όχι, κάθε φορά που βλέπω τον καθρέφτη. Να σιγουρευτώ ότι η στέκα μου είναι στη θέση της και οι μπούκλες μου κυλάνε ανέμελα στον λαιμό μου. Όλα είναι ένα άθροισμα στιγμών. Περίμενε. Αυτό θα τα διορθώσει όλα. Γιατί η ζωή ξέρει όμως εγώ όσο και αν αρνούμαι, πρέπει να την εμπιστεύομαι.Υγεία, το μόνο αναντικατάστατο αγαθό. Ιώδιο για να γεμίσει ο οργανισμός μου υγεία.

Neverland ! ! ! ! . . . . . . . . . .

Ζω σίγουρα στη Χώρα των Θαυμάτων. Όπου κυριαρχούν μάγοι που βγάζουν δντ μέσα απο καπέλα, φλυτζάνια μεγάλα που δεν έχουν πάτο στη φτώχεια, φύλλα τράπουλας που δείχνουν ομόλογα αδόμητα ή δομημένα, ανάλογα ποιος και πώς κόβει τα χαρτιά και δημοψηφίσματα και ένας μεγάλος κακός λαγός να με κυνηγάει και να με κοροϊδεύει και να θέλει να με πιάσει και να με κρατήσει αιχμάλωτη στη χώρα που βασιλεύει η λογική του παραλόγου και εκεί που οι "άδειοι" κάνουν πολύ θόρυβο και οι λογικοί σιωπούν. Γιατί απελπίστηκαν πια... Γιατί κουράστηκαν και ακόμα και η αναπνοή τους είναι ένα ξόδεμα γι' αυτούς. Πονάνε, ανησυχούν, αγωνιούν όπως η Αλίκη. Ξέρουν ... Αλλά μπορεί και να βγουν νικητές ... Μπορεί ... 

Τρέχω έντρομη και προσπαθώ να βρω τη τρύπα που θα με επαναφέρει στον κανονικό κόσμο ... Να προλάβω τα δέκα χρόνια που κλείνουν ... Στη σωστή εποχή ... Στον δικό μου κόσμο. 

"Οι νύχτες στην πλατεία....."

Τελευταία μέρα του Αυγούστου και από αύριο επισήμως και με το ημερολόγιο μπαίνει το Φθινόπωρο... Πλέον το καλοκαίρι θεωρείται ως "last summer"!. Όλα μαρτυρούν ότι το καλοκαίρι έλαβε τέλος. Τα ρίγη που προκαλεί ο αέρας που αλλάζει.Το ότι δεν μπορώ να πιω απευθείας παγωμένο νερό από το ψυγείο χωρίς να νοιώσω ένα ακαριαίο μούδιασμα στη γλώσσα. ... Η κουβέρτα που εναγωνίως αναζητώ τα βράδυα των τελευταίων ημερών του μήνα .... Μένουν όμως (και ευτυχώς πάντα) οι αναμνήσεις. Οι φωτογραφίες ανάμεσα σε ντάκιρι και παγωμένο τσάι. Παλιές αγαπημένες ασπρόμαυρες ταινίες σε μη - κοσμικές ταράτσες. Τα καλοκαιρινά δέντρα με τους απολαυστικούς καρπούς. Σύντομες μπόρες που κάνουν τις νύχτες μου λατρεμένες. Πεζοπορία σε ξεχασμένα μέρη και παλιά μονοπάτια που είχα να τα συναντήσω ξανά από παιδί. Ο αιωνόβιος πλάτανος και οι μέρες, τα απομεσήμερα και τα βράδια στην πλατεία. Πάντα στη πλατεία!. Το αλάτι στα μαγιό και τα σεντόνια στην άκρη του κρεβατιού.... Λευκές κολόνες στο ημίφως. Γεμάτα νησιά και άδειες πόλεις. Αν και εκεί επιμένουν να βρίσκονται οι πιο "ψαγμένοι". Οι ιππότες του κέντρου.

Ανυπομονώ και θέλω πολύ να μπει ο Σεπτέμβρης. Με ό,τι καλό φέρει και ας ξεκινήσει το Φθινόπωρο. Η πιο φυλλοβόλα εποχή του χρόνου!. Το πιο γλυκό και διακριτικό ξύπνημα από τη ραστώνη  που μας έπιασε. Να ζήσω στο ρυθμό του. Χαλαρώνω και σκέφτομαι. Έχω ακόμα αυτή την πολυτέλεια. Χαμογελάω ακόμη. Επειδή θυμάμαι. Οι δεύτερες σκέψεις μου φέρνουν μελαγχολία. Κι όμως ακόμη χαμογελάω. Ανοίγω το cd και αφήνω το τραγούδι να τα πεί όλα ...

 ... Καλή μας συνάντηση και να περάσουμε όλοι καλά εδώ στη μπλογκόσφαιρα!!!!!

...Το καλοκαίρι θα ρθεί......

και ύστερα πιο χαμηλά η μουσική....

Το καλοκαίρι είναι υπόθεση καθαρά ελληνική. Έχουμε το καλύτερο κλίμα, τις καθαρότερες θάλασσες που μια βουτιά στα νερά τους σε κάνουν να νοιώθεις ότι μόλις ξαναγεννήθηκες ... To βάρος σου είναι τόσο ελάχιστο που νομίζεις ότι ίπτασαι στο μυστικό βυθό της θάλασσας. Έχουμε τα καλύτερα εποχιακά φρούτα, που με την εμφάνισή τους και το δυνατό άρωμα που δίνουν σημαίνουν την έναρξη της πιο γρήγορης εποχής ίσως. Δεν προλαβαίνουμε να την αισθανθούμε και αμέσως φεύγει όπως τόσο ξαφνικά ήρθε. Πόσα καλοκαίρια θα μείνουν στις μνήμες μας ως όμορφα, ανεπανάληπτα, αλησμόνητα ή ακόμα και ως βαρετά, βασανιστικά ή δύσκολα. Aνάλογα με την συνθήκη ζωής που μας πετυχαίνουν. Όμως οι εποχές δεν ρωτάνε και το timing είναι διαφορετικό για τον κάθε ένα. Έχουμε ακόμη τον πιο γενναιόδωρο ήλιο, που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει επικίνδυνος και που κάποτε μας χάριζε απλόχερα το πιο ωραίο μαύρισμα χωρίς τα πρόσφατα εγκαύματα. Που όσο και να θέλαμε ποτέ δεν τα αποφεύγαμε και ας φώναζαν οι γονείς να φοράμε καπέλο, και ας μύριζε η καλοκαιρινή ατμόσφαιρα άρωμα καρύδας που τόσο αντιπαθούσα!. Έχουμε τις πλατείες, τα πελώρια δέντρα να μας προφυλάσσουν από την εξαντλητική ζέστη και να μας δροσίζουν. Έχουμε καλοκαιρινούς χυμούς που φέρνουν κάτι από την παιδική μας ηλικία και έχουν συνδυαστεί με το καλοκαίρι, όπως παγωμένη βυσσινάδα και σπιτική λεμονάδα που τέτοια εποχή είναι must!. Έχουμε ανθρώπους να μοιραστούμε όλη αυτή - την έστω και προσωρινή - ομορφιά του καλοκαιριού με βραδιές στην βεράντα και στους κήπους και να παίρνουμε όλοι αργά και απολαυστικά τις καθαρές ανάσες που δικαιούμαστε για να επιβεβαιώσουμε τον εαυτό μας ότι είμαστε ζωντανοί ...

Αλήθεια τα έχουμε όλα αυτά;;;;; μήπως τα χάσαμε στην πορεία και τη θέση τους πήραν κάτι απομεσήμερα πνιγμένα στο άγχος, την αβεβαιότητα και την αμφισβήτηση. Φρόντισαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις να μην κοιμάται κανείς ήσυχος πια, να νομίζει ότι δεν είναι ελεύθερος πια και ότι δεν είναι άμοιρος ευθυνών πια ... Σίγουρα είναι ένα καλοκαίρι που δεν έχει καμία σχέση με τα υπόλοιπα που πέρασαν. Η χώρα που ζούμε έγινε αγνώριστη και ξένη πια, το κλίμα άλλαξε ραγδαία και τώρα ζούμε τις συνέπειες. Μία ακόμη σκέψη που επιτρέψτε μου να την κρατήσω για μένα γιατί ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσουν και δεν είναι καιρός για άλλον έναν εμφύλιο. Αρκετά. Μάλλον το πολιτικό σκηνικό θυμίζει μία δύσκολη και αινιγματική παρτίδα σκάκι για δυνατούς σκακιστές. Όμως το φινάλε θεωρώ ότι θα είναι αναπόφευκτο και μοιραίο. Ζούμε πολλά από αυτά που δεν μας αξίζουν. Μάλλον προσποιούμαστε ότι ζούμε απλώς κινούμαστε μηχανικά προσπαθώντας να αποφύγουμε τις νάρκες και το ρουά ματ και να ελπίσουμε έστω σε μία ικανοποιητική ισοπαλία όπου κανείς δεν χάνει. Αλλά δεν κερδίζει όμως ...

Αυτό το καλοκαίρι προσωπικά θα το ζήσω όσο μπορώ πιο όμορφα, όσο... Θα γυρίσω με αυθόρμητη αδιαφορία το κεφάλι στην κρίση και θα το στρέψω στον ήλιο. Γιατί όσο είναι λαμπερός τον εμπιστεύομαι. Θα μου λείπει όμως πάντα μία παιδική γεύση που δεν ξέρω τι νόημα έχει να την δοκιμάσω αφού δεν θα είναι ίδια ξανά. Θα θυμηθώ την αιώνια διαφήμιση με τον πελεκάνο που τόσο συμπαθήσαμε. Θα αρνηθώ για μία ακόμη φορά να φάω καρπούζι όσο και αν με πιέζουν οι γύρω μου. Γιατί απλώς έχω το δικαίωμα να μην μου αρέσει το συγκεκριμένο πράσινο-κόκκινο φρούτο γίγαντας!. Θα μου λείψει - όπως πάντα κάθε χρόνο τέτοια εποχή - η φωνή του Μ. Χατζιδάκι που είναι από τους ανθρώπους που θα ήθελα να έχω γνωρίσει και ακόμα αναρωτιέμαι τι θα έλεγαν σήμερα αν ζούσαν για το ένα, το άλλο, την τέχνη, τη μουσική, την πολιτική ... Θα προσπαθήσω να μαζέψω κοχύλια και θα τα βάλω σε γυάλα για να θυμάμαι ένα βήμα τη φορά πιο σταθερά.

Σας αφήνω προς το παρόν ευελπιστώ με ένα μοναδικό τραγούδι για το καλοκαίρι που περικλείει την ουσία του σε λίγους μόνο στίχους. Θα ευχηθώ σε όλους να έχετε ένα όμορφο καλοκαίρι και να περάσετε όλοι καλά!

                                   Σας φιλώ

Let's take a walk...

..on the wild side of the moon !!!.

Πολλά τα δεδομένα του μήνα Μάρτη. Τα περισσότερα δυστυχώς δεν ήταν ευχάριστα. Όσα συμβαίνουν στη ζωή μας και περνάνε με έναν απίστευτα μη πολιτικά ορθό τρόπο στη θηριώδη επικαιρότητα μας ξεπερνάνε και μας αφήνουν απλούς θεατές ανήμπορους να αντιδράσουμε ... Λέει ένα ρητό ότι ζούμε την εποχή που μας αξίζει. Άλλοι την ζούνε, άλλοι προσπαθούν να την καταλάβουν και άλλοι την ανέχονται. Άραγε ποιοί όμως την καθορίζουν; Ποιοί σκηνοθετούν το έργο της ζωής που εμείς θα παίξουμε; Ειλικρινά δεν θα 'θελα να ξέρω!. Ξέρω όμως ότι εγώ απλώς την ανέχομαι γιατί δεν θέλω να την καταλάβω. Δεν νομίζω ότι έχει κάποιο νόημα εκτός από την υπερσπατάληση φαιάς ουσίας. Απλώς κάνω υπομονή. 

Αυτός ο μήνας είχε μία γεύση από πικραμύγδαλο ... Δύο νέοι στην Ελλάδα έχασαν τόσο άδικα τη ζωή τους πάνω στην ώρα του καθήκοντος. Η ΕΛ.ΑΣ. ανακοίνωσε ότι οι δράστες πρέπει να βρεθούν γιατί είναι ζήτημα τιμής. Εγώ κρατάω ότι δύο άνθρωποι χάθηκαν και δεν γυρίζουν πίσω. Η σύλληψη δεν είναι θέμα τιμής. Η ζωή είναι θέμα τιμής. Γιατί είναι μοναδική και αυτό από μόνο του αρκεί. Απαιτεί σεβασμό. Οι εγκληματικές ενέργειες έχουν αυξηθεί ανησυχητικά και αποτελούν μέρος της καθημέρινότητας μας. Η εναλλακτική εγκληματικότητα λοιπόν σημείο αυτής της εποχής. Από την άλλη μεριά του φεγγαριού η Ιαπωνία μετράει τις πληγές της. Ο σεισμός των 8,9 ρίχτερ και ένα μεγάλο τσουνάμι εξαφάνισαν μία ολόκρηρη πόλη, τη Φουκουσίμα. Η μακρινή και ήσυχη Ιαπωνία έκανε τόσο θόρυβο όσο ποτέ και όλα τα βλέμματα του πλανήτη είναι στραμμένα πάνω της. Δεν είναι μόνο αυτό,  η ανθρώπινη πλεονεξία και ένα εγροστάσιο πυρηνικής ενέργειας απείλησαν με καταστροφή τους κατοίκους της και τη φύση της. Και τα δύο είναι το ίδιο πολύτιμα ... Στην Αμερική πάλι αυτό που είναι πολύτιμο ειδικά αυτές τις μέρες είναι το λαμπερό κόκκινο χαλί - εγώ θα το έλεγα magenda - και τα εντυπωσιακά Oscar χρυσά αγαλματίδια. Τα βραβεία που άλλοτε πηγαίνουν σε εκείνους που πραγματικά τα αξίζουν και άλλοτε όχι. Πολλά τα παραδείγματα όπως του Φεντερίκο Φελίνι που παρά τις πολλές του υποψηφιότητες δεν του δόθηκε ποτέ το βραβείο που του άξιζε. Αγαπημένο trivia είναι και ο Άλφρεντ Χίτσκοκ που δυστυχώς δεν βραβεύτηκε ποτέ. Όπως και ο αγαπημένος "Taxi Driver" του συμπαθητικού ιταλού Σκορτσέζε με την αμίμητη ατάκα σε όλη την ιστορία του σινεμά.

Νικητής της σημερινής βραδιάς είναι η νυχτερινή πανσέληνος. Η πιο ορατή πανσέληνος από τη γη ... Της αποδίδουν μαγικές ιδιότητες και επιρροές. Αφήνω στην άκρη όλα αυτά τα παγανιστικά και πάω να απολαύσω το τοπίο. Αυτό αξίζει την προσοχή μου. Σας αφήνω με ένα ατμοσφαιρικό τραγούδι και την καληνύχτα μου :)

                                       

"The Issue"

    Στην αρχή ως ξύπνημα από τον καλοκαιρινό λήθαργο ήταν τα διακριτικά σχόλια των φίλων αναγνωστών που είχαν την καλή διάθεση να περάσουν από το ιστολόγιο μου και να πουν ένα "γεια". Μετά ήρθε η δική μου ανταπόκριση σε όσους επέστρεψαν από τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Σειρά είχε το ιστολόγιο μου λοιπόν. Καθάρισα τη σκόνη που είχε πιάσει. Έβγαλα την άμμο της θάλασσας από πάνω μου. Έβαλα το μαγιό μου στην ντουλάπα και για 'μένα κράτησα το ελαφρύ μου μαύρισμα  να μου κάνει συντροφιά το χειμώνα. Ο Σεπτέμβρης όμως των ονείρων μου μάλλον είχε άλλα σχέδια και με επισκέφτηκε λίγο νωρίτερα από ότι περίμενα. Για την ακρίβεια δεν τον περίμενα!. Είδα πρωτοβρόχια. Κατάλαβα την αλλαγή της θερμοκρασίας. Είδα ακόμα και τα φύλλα του πελώριου πλάτανου να αλλάζουν ... Αυτή η εικόνα είναι πολύτιμη. Δεν νομίζω να είμαι ξανά τόσο τυχερή για να ζήσω ξανά κάτι παρόμοιο.

     Δεν θα πω περισσότερα. Το φθινόπωρο είναι μία εποχή μαγική. Μου αρέσει!. Είναι μία εποχή που έχει μία ασύγκριτη χάρη. Κλείνει μέσα του κάτι μαγικό, κάτι ξεχωριστό και κάτι σπάνιο. Ίσως γιαυτό τα τελευταία χρόνια δεν μας επισκέπτεται και τόσο συχνά. Ας ελπίσω για το αντίθετο. Στην Αγγλία και ακόμη περισσότερο στην Αμερική δίνουν μεγάλη προσοχή στο Φθινόπωρο. Του δίνουν δύο ονομασίες, στην Αγγλία προφέρεται ως "Autumn" (παραπέμπει σε μία πιο λόγια προσέγγιση) και στην Αμερική αναφέρεται ως "Fall" (πιο πρακτική σκοπιά στο θέμα). Ίσως και εμείς για όσο διαρκεί στην Ελλάδα καλό θα ήταν να δίναμε λίγο περισσότερη σημασία σε αυτό το ξεχωριστό εποχιακό φαινόμενο. Τέλος, σας αφήνω με μία μικρή εικόνα  ενός ιδιαίτερου και πολύ ταλαντούχου κινέζου φωτογράφου που θα σας - και εμένα μαζί - βάλει στο κλίμα της εποχής.

Καλό Φθινόπωρο* :)  

          

Καλό καλοκαίρι!

 Και από το μικρό μου αλλά χαριτωμένο μου ιστολόγιο  σας αποχαιρετώ για το καλοκαίρι που έρχεται. ΄Ηρθε δηλαδή και μας χτυπά δειλά - δειλά την πόρτα. Αν και ο καιρός είναι λίγο τρελός το καλοκαίρι είναι εδώ!. Για την καλοκαιρινή περίοδο, το παρόν ιστολόγιο θα κάνει διακοπές - κοινώς θα διακοπάρει! :P - μαζί και η ιδιοκτήτρια αυτού! :) Να ευχηθώ σε όλους σας να έχετε ένα όμορφο καλοκαίρι και να περνάτε καλά! Ραντεβού το Σεπτέμβρη...!

 Σας αφήνω με μία όμορφη καλοκαιρινή εικόνα που "μυρίζει" θάλασσα! Ο συμβολισμός της είναι εμφανής! Να είστε όλοι καλά