Sorry...

we are CLOSED.

   Αυτή την περίοδο βρέχει καταρρακτωδώς και φυσάει ένας αέρας που παίρνει κεφάλια. Η γιαννιώτικη ατμόσφαιρα δεν βοηθάει καθόλου στο να μου ανέβει η διάθεση. Μία από αυτές τις μέρες λοιπόν το pc μου υπέστη σοβαρή ζημιά. Anyway το αφήνω πίσω μου και πάω παρακάτω. Πέρασε ο καιρός και φτάνουν σιγά -σιγά τα Χριστούγεννα !!!. Μπορεί να μας έχουν πήξει στις διαφημίσεις και όλοι έχουν τρελαθεί να μετράνε τις μέρες ανάποδα μέχρι τα Χριστούγεννα και τους έχει πιάσει όλους ένας τρελός παροξυσμός χωρίς και οι ίδιοι να ξέρουν το γιατί. Όμως οφείλω να ομολογήσω ότι μερικές διαφημίσεις έχουν πετυχημένα concepts ειδικά εκείνες που έχουν ως θέμα τον αγαπητό Santa Clauss. 

    Όμως κάτι λείπει ... πώς η απουσία  κάνει αισθητή την παρουσία της. Πώς αφήνει μία στεναχώρια στο χώρο. Ίσως ότι ακόμα δύο καλοί μου φίλοι καλούνται επιτακτικά να κάνουν τη θητεία τους. Ήθελα να 'ξερα πλάκα μου κάνει η μαμά - πατρίδα και όλοι οι υπεύθυνοι;. Δεν υπάρχει ,πλέον έχω πειστεί ότι το κάνουν επίτηδες!!!. Βέβαια οι δύσκολες συνθήκες μας ωθούν για να πάρουμε γενναίες αποφάσεις που μας πάνε ένα βήμα πιο μπροστά. Θα βρω το καταφύγιο μου στα επιτραπέζια παιχνίδια με παρέα. Στον ζεστό καφέ με φίλους και τέλος στις αγαπημένες μου κόκκινες vinil γόβες που μου φτιάχνουν πάρα πολύ τη διάθεση. (Εντάξει μη διαμαρτύρεστε δεν τις φοράω κάθε μέρα!!!). Θα ασχοληθώ ξανά με το blogaki όταν ανέβει ξανά - και ελπίζω σύντομα - η διάθεση μου. Σας αφήνω με μία υπέροχη μελωδία που μου κάνει παρέα τον τελευταίο καιρό.

http://www.youtube.com/watch?v=cZUy8-zX67c

Σας ευχαριστώ καλό βράδυ σε όλους :)

Υ.Γ Το pc μου δεν λειτουργεί και για λίγο καιρό τσεκάρω το blog μου από τους υπολογιστές του πανεπιστημίου και είδα ότι δεν φαίνεται ολόκληρη η εικόνα του blog και λείπουν οι αναρτήσεις μου. Για κάποιο λόγο δεν μου τις εμφανίζει. Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν συμβαίνει και σε όσους διαβάζουν το blog μου. Ο φίλος Dimos μου επεσήμανε ότι συμβαίνει και σε εκείνον κάθε φορά που προσπαθεί να ανοίξει το blog μου. Θα ήθελα να μου πείτε αν συμβαίνει γενικά και σε εσάς - αναγνώστες - ή αν είναι κάποιο θέμα που έχειι να κάνει αποκλειστικά με το ιστολόγιο έτσι ώστε να ξέρω που θα επικεντρωθώ για να λύσω το ζήτημα που προέκυψε.
Σας ευχαριστώ προκαταβολικά!

Ακριβό μου στιλό...!

Εν αρχή: *στιλό το [stiló] Ο (άκλ.) προφ. πληθ. και στιλά : α. όργανο γραφής, είδος κονδυλοφόρου εφοδιασμένου στο εσωτερικό του με ένα σωλήνα όπου μπαίνει το μελάνι που τροφοδοτεί την πένα. β. ~ διαρκείας, με συμπυκνωμένο μελάνι και με ακίδα αντί για πένα, που έχει μεγάλη διάρκεια χρήσης· (πρβ. μπικ).

[λόγγαλλ. stylo σύντμ. του stylographe = στιλογράφος]

στιλογράφος ([λόγ. < γαλλ. stylographe < αγγλ. stylograph < λατ. stilus μακρόστενο μυτερό αντικείμενο (η γραφή με -y- από επίδρ. του αρχ. στῦλος) (-graph = -γράφος)].

'Εχει περάσει αρκετό διάστημα από την τελευταία ανάρτηση στο blog. Το ιστολόγιο έκλεισε αισίως έναν χρόνο παρουσίας στο διαδίκτυο, αλλά δεν του κάναμε τα γενέθλια. Ο λόγος είναι ότι το blog ξεκίνησε με παρότρυνση άλλων που στη συνέχεια έγιναν αποστάτες και έφεραν μία σχετική τρικυμία στα κύματα του διαδικτύου. Και έναν υπέροχο αποπροσανατολισμό σε εμένα.  Έτσι η αρχή ήταν άγνωστη και λίγο περιπετειώδης για 'μένα.  Μέχρι να ξεπεράσω την αρχική μου έκπληξη και να αρχίσω να συνηθίζω στην εικόνα και λειτουργία του blog μου πήρε λίγο χρόνο. Οπότε το μετράμε και αυτό. 

Ίσως η εισαγωγή θα σας ξενίζει, όμως δεν είναι ασύνδετη με το θέμα.  Το blog στηρίζεται στην γραφή και χαρτί - εν προκειμένω blog -  χωρίς κονδυλοφόρο δεν γίνεται να υπάρξει. Ερχόμενη λοιπόν στην βάση μου ξανά η προσαρμογή ήταν λίγο περίεργη. Καθώς ήρθα αντιμέτωπη με νέα δεδομένα στη ζωή μου, όπως η αρχή της στρατιωτικής θητείας του αδερφού μου, αλλά και οι αλλαγές που ακολούθησαν στη σχολή.  Μιλώντας με τον αδερφό μου λοιπόν και λέγαμε αρκετά περιληπτικά τα νέα μας, σχολιάσαμε τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων. Έπεσε από τα σύννεφα όταν του είπα ότι οι βάσεις έπιασαν κυριολεκτικά πάτο. Στην αρχή γελούσαμε αμήχανα αλλά μετά και οι δύο αφήσαμε τα αστεία μας και περάσαμε στο θέμα. Δεν χρειάστηκε να  το αναλύσουμε πολύ καθώς και οι δύο έχουμε βιώσει την ελληνική πραγματικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος και έχουμε βγάλει συμπέρασμα για το πώς - και αν - λειτουργεί η εκπαίδευση.

Κλείνοντας το τηλέφωνο με γέλια, συνωμοτικά αστεία και χαλαρή διάθεση αποφάσισα να προμηθευτώ την απαραίτητη και αναγκαία ύλη για το νέο εκπαιδευτικό έτος.  Αυτό που έπρεπε να προμηθευτώ απαραιτήτως ήταν αρχικά στιλό.  Έψαξα λοιπόν να βρω το αγαπημένο μου στιλό και κατέληξα σε αυτό μετά από πολλές άλλες δοκιμές σε διαφόρων τύπου στιλό.  Ξεκίνησα λοιπόν για την πόλη και πέρασα από τα περισσότερα καταστήματα με γραφική ύλη.  Φωτοτυπικά γραφεία και κεντρικά και συνοικειακά βιβλιοπωλεία αλλά αυτό που έψαχνα δεν το βρήκα. Όπου και αν ρώτησα αυτό που μου έδειχναν ήταν μία κακή απομίμηση του αυθεντικού στιλό. Την αρχική μου έκπληξη την αντικατέστησε ο εκνευρισμός καθώς ο κάθε πωλητής και υπάλληλος προσπαθούσαν να με πείσουν να χρησιμοποιήσω τις κάκιστες απομιμήσεις, λέγοντας μου διάφορες αστείες δικαιολογίες του τύπου ότι το στιλό που ζητάω δεν υπάρχει πια. Ότι δεν το προμηθεύονται γιατί δεν προτιμάται από τους καταναλωτές ή ότι ακόμα δεν το έχουν ακούσει. Έμεινα άφωνη ... Άνθρωποι που υποτίθεται ότι ξέρουν το αντικείμενό τους ήταν ανενημέρωτοι για τα βασικά. Φυσικά και δεν με έπιασαν ανυποψίαστη καθώς ως φρόνιμο παιδί - κατά την λαϊκή παροιμία - είχα μαζί μου το στιλό ως δείγμα για να τους πείσω ότι και υπάρχει και είναι και αυθεντικό και κυκλοφορεί στο εμπόριο. Ειλικρινά εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι αν τους ζητούσα ράβδο χρυσού θα ήταν πιο εύκολο να τον βρω  (αν και με την πρόσφατη κρίση δεν είμαι και σίγουρη ). Το στιλό αυτό που εγώ είχα βρει σε μία μικρο πωλήτρια σε έναν πάγκο του Α.Π.Θ και μάλιστα το είχα αγοράσει έναντι ενός τελείως συμβολικού ποσού και που είχα προμηθευτεί σε επαρκείς ποσότητες, δεν το ήξεραν καν εδώ.  Ακόμα και το ταπεινό και κλασικό πλέον bic υπήρχε. Πώς γινόταν λοιπόν να μην υπάρχει το συγκεκριμένο στιλό που και πιο καινούριο και πιο μοντέρνο στην εμφάνιση είναι ας πούμε!!.

Τελικά κατάλαβα ότι όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν ... Ευτυχώς όμως για καλή μου τύχη έχω ακόμα δύο στιλό από τα αγαπημένα μου. Μέχρι να μου τελειώσουν και αυτά θα πρέπει να σκεφτώ από τώρα τι να κάνω. Βέβαια θα με ρωτήσει κάποιος "Μα τι κόλλημα είναι αυτό με το ριμαδοστιλό αφού χρησιμοποιείς pc;". Λάθος! Το στιλό είναι βασικό για τις σημειώσεις σε κάθε τι. Για τους πιο ρετρό τύπους υπάρχει ακόμα και το μολύβι! Που εξίσου το συμπαθώ και το προτιμώ σε χρήση. Ένα μάθημα που πήρα είναι ότι ποτέ μα ποτέ δεν πρέπει να χάνεις το θάρρος σου ακόμα και όταν όλα συνηγορούν εναντίον σου.  Στο χέρι σου είναι να γυρίσεις το παιχνίδι ακόμα και όταν πρόκειται για ένα απλό στιλό!. Και κάτι ακόμα. Αποφάσισα να βάζω εγώ τους δικούς μου κανόνες σε ό,τι αφορά τη ζωή μου και την καθημερινότητά μου και ακόμα καλύτερα να μην βάζω καθόλου όπως μου έχει πει μία καλή φίλη. Πολύ περίεργα έκανε την παρουσία του αυτό το ακαδημαϊκό έτος. Για να δω πώς θα συνεχιστεί ;;;.

Υ.Γ1: Την μάρκα του στιλό δεν την ανέφερα για να μην παρεξηγηθώ και νομίσουν κάποιοι ότι κάνω διαφήμιση. Όμως για να συνεννοηθούμε σας λέω ότι είναι το STAEDTLER stick 430 m. Gt. Britain. 

Υ.Γ2:  Όπως ανέφερα και στο κείμενο το στιλό το είχα προμηθευτεί από μία μικρο πωλήτρια που είχε ένα πάγκο στην είσοδο ακριβώς του Α.Π.Θ. Παρακαλώ όσοι με διαβάζουν και είναι από Θεσσαλονίκη και είναι φοιτητές εκεί, ας μου πουν αν είναι ακόμα εκεί η συμπαθέστατη κυριούλα που μου έσωσε τον γραφικό μου χαρακτήρα. Έτσι ώστε όταν ανέβω όπως κανονίζω σύντομα για ταξιδάκι να τη βρω και να δώσω επιτέλους τέλος στην ταλαιπωρία μου. Ευχαριστώ εκ των προτέρων :)

                                                                Ιδού και η φωτογραφία με το εν λόγω στιλό!.  

Το Δέκα

Αυτές τις ημέρες γενικότερα είμαι λίγο "πεσμένη". Θέλεις ότι μου λείπουν οι διακοπές που έκανα, θέλεις ότι μου λείπει ο αδερφούλης μου που πολύ πρόσφατα πήγε να υπηρετήσει μαμά πατρίδα ... Το αποτέλεσμα είναι ότι νοιώθω λίγο παράξενα. Την διάθεση μου ανέβασε μία πρόσκληση που είχα για παιχνίδι. Έχει γίνει ανάρπαστο στη blogoσφαιρα! Εγώ με χαρά δέχτηκα τη πρόσκληση και είμαι έτοιμη να παίξω ;))

Οι κανόνες είναι σαφείς: 1) Να πω δημοσίως ποιος με κάλεσε. 2) Να γράψω δέκα πράγματα που αγαπώ. 3) Να προσκαλέσω με τη σειρά μου 10 άτομα να παίξουν.

Ξεκινάω! Την πρόσκληση έλαβα από τον φίλο Maki ιστολόγιο makdel82.blogspot.com

Τα δέκα πράγματα που αγαπώ ανάποδα!

10)Τον  γαλλικό καφέ με γεύση βανίλια

9) Το κινέζικο φαγητό
8) Τον δίσκο "Το χαμόγελο της Τζοκόντα" Μ. Χατζιδάκι που έχω πάντα μαζί μου
7) Το ζευγάρι μαύρες σατέν peep - toe γόβες μου
6) Τις ραδιοφωνικές εκπομπές του Γιώργου Χατζηστεφάνου...
5) Να τρώω παγωτό μες το χειμώνα
4) Το πλεκτό κασκόλ τη γιαγιάς μου
3) Μία φωτογραφία...
2) Τους φίλους μου
1) Την οικογένειά μου

Οι δέκα φίλοι που θα πάρουν την πρόσκληση είναι:

Ο Kolaz  Guy, kolazgr.blogspot.com
Ο Χρήστος, ghostnotesproduxion.blogspot.com
H Estella, estellasoneirologio.blogspot.com
Η Medousa gomedousa.blogspot.com
O Skroutzakos JKOK scroodgejkok.blogspot.com
Tο ιστολόγιο nnaaggnnyyaaww.blogspot.com
Η Annidifranco bubblegumculture.blogspot.com
O Velvet2 stavento-velvet2.blog
Ο Νίκος Χείλαρης, nicoschilaris.blogspot.comspot.com
 Η ΑΦ!

Παιχνίδι τέλος :) Καλό βράδυ!

"The Issue"

    Στην αρχή ως ξύπνημα από τον καλοκαιρινό λήθαργο ήταν τα διακριτικά σχόλια των φίλων αναγνωστών που είχαν την καλή διάθεση να περάσουν από το ιστολόγιο μου και να πουν ένα "γεια". Μετά ήρθε η δική μου ανταπόκριση σε όσους επέστρεψαν από τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Σειρά είχε το ιστολόγιο μου λοιπόν. Καθάρισα τη σκόνη που είχε πιάσει. Έβγαλα την άμμο της θάλασσας από πάνω μου. Έβαλα το μαγιό μου στην ντουλάπα και για 'μένα κράτησα το ελαφρύ μου μαύρισμα  να μου κάνει συντροφιά το χειμώνα. Ο Σεπτέμβρης όμως των ονείρων μου μάλλον είχε άλλα σχέδια και με επισκέφτηκε λίγο νωρίτερα από ότι περίμενα. Για την ακρίβεια δεν τον περίμενα!. Είδα πρωτοβρόχια. Κατάλαβα την αλλαγή της θερμοκρασίας. Είδα ακόμα και τα φύλλα του πελώριου πλάτανου να αλλάζουν ... Αυτή η εικόνα είναι πολύτιμη. Δεν νομίζω να είμαι ξανά τόσο τυχερή για να ζήσω ξανά κάτι παρόμοιο.

     Δεν θα πω περισσότερα. Το φθινόπωρο είναι μία εποχή μαγική. Μου αρέσει!. Είναι μία εποχή που έχει μία ασύγκριτη χάρη. Κλείνει μέσα του κάτι μαγικό, κάτι ξεχωριστό και κάτι σπάνιο. Ίσως γιαυτό τα τελευταία χρόνια δεν μας επισκέπτεται και τόσο συχνά. Ας ελπίσω για το αντίθετο. Στην Αγγλία και ακόμη περισσότερο στην Αμερική δίνουν μεγάλη προσοχή στο Φθινόπωρο. Του δίνουν δύο ονομασίες, στην Αγγλία προφέρεται ως "Autumn" (παραπέμπει σε μία πιο λόγια προσέγγιση) και στην Αμερική αναφέρεται ως "Fall" (πιο πρακτική σκοπιά στο θέμα). Ίσως και εμείς για όσο διαρκεί στην Ελλάδα καλό θα ήταν να δίναμε λίγο περισσότερη σημασία σε αυτό το ξεχωριστό εποχιακό φαινόμενο. Τέλος, σας αφήνω με μία μικρή εικόνα  ενός ιδιαίτερου και πολύ ταλαντούχου κινέζου φωτογράφου που θα σας - και εμένα μαζί - βάλει στο κλίμα της εποχής.

Καλό Φθινόπωρο* :)  

          

Καλό καλοκαίρι!

 Και από το μικρό μου αλλά χαριτωμένο μου ιστολόγιο  σας αποχαιρετώ για το καλοκαίρι που έρχεται. ΄Ηρθε δηλαδή και μας χτυπά δειλά - δειλά την πόρτα. Αν και ο καιρός είναι λίγο τρελός το καλοκαίρι είναι εδώ!. Για την καλοκαιρινή περίοδο, το παρόν ιστολόγιο θα κάνει διακοπές - κοινώς θα διακοπάρει! :P - μαζί και η ιδιοκτήτρια αυτού! :) Να ευχηθώ σε όλους σας να έχετε ένα όμορφο καλοκαίρι και να περνάτε καλά! Ραντεβού το Σεπτέμβρη...!

 Σας αφήνω με μία όμορφη καλοκαιρινή εικόνα που "μυρίζει" θάλασσα! Ο συμβολισμός της είναι εμφανής! Να είστε όλοι καλά

Και ξαφνικά χιόνισε χρόνια...!

    Μεγάλωσα και εγώ! Κατά έναν ολόκληρο χρόνο ... και μία μέρα! Αυτός ο χρόνος είχε αρκετές ανατροπές. Γέλια, πίεση, χαρά, εκπατρισμός και επαναπατρισμός. Μετά από τόσες και τόσες διαδρομές νομίζω ότι έχω πάρει master στο να φτιάχνω βαλίτσες!. Είμαι μεγάλη για να φοβηθώ και μικρή για να αντέξω έναν τρελό κόσμο, κατά το άσμα. Σκέφτομαι ότι κάποιοι άνθρωποι μεγαλώνουν βεβιασμένα και κάποιοι άλλοι αβίαστα. Όμως οι νέοι αργούν να μεγαλώσουν. Δεν ξέρω αν γινόμαστε πιο σοφοί όπως λένε, αλλά σίγουρα πιο ώριμοι. Η αποκάλυψη συντελείται πάντα εντός μας. Είναι αόρατη. Ό,τι γίνεται μία φορά μόνο ... μια φορά και μετά ποτέ ξανά. Για αυτή τη μοναδική στιγμή που θα έρθεις και εσύ στον κόσμο. Το κορίτσι που δεν θέλει να χάσει την επαφή του με το σύμπαν. Σίγουρα μεγαλώνοντας το κέρδος είναι να παραμείνεις για πάντα αυτός που είσαι και να βελτιώνεσαι. Να φτάσεις καθημερινά έστω λίγο πιο κοντά στον στόχο σου. Να είσαι, αν είναι δυνατόν, για πάντα παιδί ...

    Δεν θέλω την πεζή αλήθεια. Αυτά τα ρητορικά ερωτήματα θα τα αφήσω για τους πολύ μεγάλους. Εγώ θέλω να παίξω στο παιχνίδι της γνώσης. Στο παιχνίδι της αγάπης. Στο παιχνίδι της ζωής. Αυτό θέλω. Με τους φίλους μου, την οικογένειά μου και τους δικούς μου ανθρώπους. Με τόσα διαφορετικά γενέθλια που πάντα με έβρισκαν να τα γιορτάζω με διαφορετικό τρόπο, σε διαφορετικό τόπο, όμως με τους ίδιους φίλους!. Έκοψα και εγώ την τούρτα μου, έσβησα τα κεράκια μου και ως είθισται αποφάσισα να μεγαλώσω. Για την ακρίβεια να μεγαλώσουμε, κατά έναν χρόνο. Μαζί με τον αδερφό μου!... Η ευχή των γενεθλίων μου είναι μυστική...  Αλλά θέλω να ευχηθώ σε όλους σας να είστε καλά και να περνάτε ακόμα καλύτερα! Και αυτοί που προσπαθούν να με βλάψουν με άδικες κατηγορίες ας, είναι καλά.

Θα ήθελα να αφιερώσω ένα απόσπασμα από ένα πολύ ιδιαίτερο ποίημα σε εμένα και στον αγαπημένο μου αδερφό ...

"Two roads diverged in a yellow wood
And sorry I could not travell both
And be one traveller, long I stood
...
And I, I took the one less travelled by,
And that has made all the diferrence"

Robert Frost "The road not taken"

You Can't Handle The Truth - from 'A Few Good Men'

   
    Κάθε Κυριακή η αγαπημένη μου ασχολία είναι να βλέπω ταινίες. Ταινίες που τις έχω δει και ξαναδεί.  Όμως κάθε φορά έχω να μάθω κάτι καινούριο. Σήμερα έψαξα τη συγκεκριμένη ταινία. Ήθελα πολύ να τη δω. Η υπόθεση της ταινίας είναι σχεδόν γνωστή σε όλους. Τη δημοσιεύω γιατί την βρίσκω αρκετά επίκαιρη. Γιατί θέλει θάρρος να αντιμετωπίσεις την αλήθεια. Να βρεθείς αντιμέτωπος με το κάθε κατεστημένο και να βγεις νικητής σε αυτή την άνιση αναμέτρηση. Ο μύθος του Δαυίδ και του Γολιάθ πιο αληθινός όσο ποτέ ... Για έναν νέο δικηγόρο που δεν έχει βρεθεί ποτέ ξανά σε αίθουσα δικαστηρίου εναντίον ενός ώριμου, διακεκριμένου βετεράνου του πολεμικού ναυτικού. Ποιος θα πιστέψει ποιόν ;;;. Ποιος είναι αληθινός και ποιος κρύβεται πίσω από παράσημα και επισημότητες ... Και όμως το πείσμα και η φλόγα για την αναζήτηση της αλήθειας θα κάνει τη διαφορά. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι είναι η τύχη του "πρωτάρη", αλλά εγώ νομίζω ότι δεν είναι θέμα τύχης αλλά ικανότητας.

Υ.Γ: Επί τη ευκαιρία, θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το χαρακτηριστικό απόσπασμα της ταινίας σε όλους όσους διατείνονται ότι είναι δίκαιοι και αιθεροβάμονες επιστήμονες ή ό,τι, ενώ στην πράξη το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να διαβάλουν τις υπολήψεις άλλων ανθρώπων και να ζουν μέσα από αυτούς. Να είναι όλοι τους καλά ...

...Ένας μύθος και μία ιστορία...

    Πολύ παλιά σε ένα μικρό, όμορφο και ορεινό χωριό του Παρνασσού, ζούσαν συνηθισμένοι αλλά και ασυνήθιστα παράξενοι άνθρωποι. Μαζί τους ζούσαν και νεράιδες ... O μύθος λέει ότι οι κάτοικοι του χωριού ήταν εξοικειωμένοι με τα στοιχεία της φύσης. Όλα τότε ήταν συνηθισμένα και τόσο αγνά. Ένας από αυτούς τους μη συνηθισμένους ανθρώπους ήταν και ένας νεαρός που του άρεσε να περπατάει μόνος του στο δάσος και να κάνει βόλτες στα ποτάμια. Ήταν αρκετά θαρραλέος και δεν φοβόταν το άγνωστο. Ένα πρωί καθώς πήγαινε στο ποτάμι για να κάνει μπάνιο, είδε πολλές νέες κοπέλες μαζεμένες στο ποτάμι να γελάνε και να πλένουν τα μαντήλια τους. Δίχως αμφιβολία ήταν νεράιδες!!!. Ο νέος κρύφτηκε για να μην τον δουν και παρατηρούσε για ώρα αυτό το σπάνιο θέαμα που λίγοι ή σχεδόν κανένας δεν είχε την τύχη να το δει στη ζωή του. Παρατηρούσε επί ώρες μία νεαρή μικρόσωμη νεράιδα με μακρυά μαλλιά που είχε απλώσει το μαντήλι της και περίμενε να στεγνώσει για να το πάρει.

    Εκείνη τη στιγμή ακριβώς πετάχτηκε μπροστά της ο νεαρός και άρπαξε το μαντήλι της. Ο μύθος λέει ότι αν κάποιος κλέψει το μαντήλι μιας νεράιδας, τότε εκείνη είναι αναγκασμένη να τον ακολουθήσει ... Όταν την πήρε μαζί του και την εμφάνισε στην κοινωνία του χωριού όλοι σάστισαν. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που έβλεπαν. Μία νεράιδα και ένας θνητός μαζί. Απίστευτο!. Πράγματι η νεράιδα έζησε μαζί με τον νεαρό πέντε ολόκληρα χρόνια σαν ζευγάρι. Κάποιοι ακόμη και σήμερα υποστηρίζουν ότι παντρεύτηκαν με εκκλησιαστικό γάμο και ότι ήταν κανονικό ζευγάρι.

    Ακόμα το πιο γοητευτικό στοιχείο είναι ότι έκαναν και ένα παιδί μαζί που ήταν αγόρι. Όμως όλα τα παραμύθια κάποτε τελειώνουν. Η νεράιδα δεν ήταν μία κοινή θνητή γυναίκα. Αναγκάστηκε να συμπεριφερθεί ως τέτοια γιατί είχε χάσει την ελευθερία της. Το πολύτιμο μαντήλι της. Ο νεαρός το είχε κρύψει σε μία παράξενη κρυψώνα. Κάπου που δεν θα μπορούσε ποτέ να σκεφτεί να ψάξει η νεράιδα. Όχι σε μπαούλα, ούτε σε σεντούκια, αλλά στην κάννη ενός όπλου ... Όμως λένε ότι οι νεράιδες όλα τα καταλαβαίνουν και έχουν διαφορετικό ένστικτο από τους ανθρώπους, ως στοιχεία της φύσης. Το ένστικτό της λοιπόν, την οδήγησε σε αυτή τη μυστική κρυψώνα και αφού είχε βρει το μαντήλι της, ευτυχισμένη που ξαναβρήκε την πραγματική της φύση, έφυγε από αυτό το μέρος και επέστρεψε πάλι στον αόρατο κόσμο της. Ακόμη ο μύθος λέει ότι ο νεαρός δεν παντρεύθηκε ποτέ ξανά γιατί δεν μπορούσε να την ξεχάσει. Όσες φορές και αν πήγε στο ποτάμι περιμένοντας να δει τη νεράιδα του να πλένεται, τελικά δεν κατάφερε να την βρει.

    Εν κατακλείδι, ο μύθος λέει ακόμη ότι ο νεαρός ήταν ένας πολύ όμορφος άντρας, ψηλός και γεροδεμένος και ότι ακόμη το παιδί που μεγάλωσε και συνέχισε το γένος ήταν ο νεραϊδογέννητος. Το στοιχείο της νεράιδας πέρασε από γενιά σε γενιά μέχρι και σήμερα λένε μέχρι ο χρόνος να το σβήσει εντελώς ...

How did it found us?

    Σήμερα είναι μία΄"μαύρη" μέρα για την Ελλάδα. Κάναμε το γύρω του κόσμου στα ευρωπαϊκά κανάλια που παρουσίασαν εκείνοι πρώτοι - η Ε.ΣΥ.Ε.Α απεργούσε - τις εικόνες ντροπής. Μία απεργία στην οποία συμμετείχε ο απλός πολίτης για να αντιδράσει για την οικονομική κρίση της χώρας, μετατράπηκε σε ανεξέλεγκτη πορεία ατόμων που δεν είχαν να διεκδικήσουν απολύτως τίποτα. Αντιθέτως πήγαν εκεί για να καπηλευτούν την διαμαρτυρία του κόσμου, να παρεισφρύσουν στην πορεία και να κάψουν μία τράπεζα και 4 - η μία νέα κοπέλα ήταν έγκυος - αθώους. Αυτό είναι εγκληματική πράξη. Τυφλή βία και δεν έχει καμία σχέση ούτε με την θεωρία που υπερασπίζονται οι αναρχικοί, ούτε με τις διαδηλώσεις των πολιτών στα πλαίσια της υποτιθέμενης δημοκρατίας που έχουμε και έχει καταντήσει σε αναρχοδημοκρατία.

Τρεις αθώοι άνθρωποι έχασαν άδικα τη ζωή τους και δεν γυρίζουν πίσω. Αυτό δεν αλλάζει δυστυχώς.

    Δεν είμαι αφελής. Κάποιους θα τους συλλάβουν και μετά θα τους αφήσουν για να κάνουν τα ίδια. Ανεγκέφαλοι που νομίζουν ότι επαναστατούν και παρασύρουν και άλλους αφελείς που νομίζουν ότι αυτοί οι ανεγκέφαλοι έχουν δίκιο και τους ακολουθούν. Έλεος! ... Αναρωτιέμαι αν έχει νόημα να κατέβει κανείς σε πορείες. Γιατί ξέρω τι ακριβώς θα γίνει κάθε φορά. Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν κι άλλοι - πιο έξυπνοι ίσως και πιο αποτελεσματικοί - τρόποι δράσης και αντίδρασης.Θέλω να πιστεύω ότι οι γενιές που θα ακολουθήσουν θα είναι πιο υποψιασμένοι για τον κόσμο και θα βρουν έναν κόσμο ίσως καλύτερο αλλά σίγουρα διαφορετικό. Πιστεύω σε αυτό και προσδοκώ ανάσταση ζωντανών.

    Τελειώνω με ένα ποίημα που όμως δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ τον ποιητή αυτή τη στιγμή, να με συγχωρείτε για αυτή τη βασική παράλειψη αλλά θα το διορθώσω !!!.

Does this darkness have a name?

This cruelty, this hatred
How did it find us?
Did it steal into our lives or did we seak it out and embrace it
What happened to us?
That we know sending our children into the world like we send young men to war Hoping for their safe return but knowing that some will be lost along the way
When did we lose our way?
Consumed by the shadows shwalloed whole by the darkness
Does this darkness have a name?
Is it your name?
...

Καλό μήνα!

Και επειδή τον νέο μήνα θέλω να τον υποδεχθώ με θετική διάθεση, μακρυά από θλίψη και ό,τι στενάχωρο να ευχηθώ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ :)

Καλό μήνα σε όλους εύχομαι!!!

1 και 2010 σκέψεις για το 2010********************

New Year’s Reflections

Looking back on the months gone by,

As a new year starts and an old one ends,
We contemplate what brought us joy,
And we think of our loved ones and our friends.

Recalling all the happy times,

Remembering how they enriched our lives,
We reflect upon who really counts,
As the fresh and bright new year arrives.

And when I/we ponder those who do,

I/we immediately think of you.

Thanks for being one of the reasonsI'll/We'll have a Happy New Year!

By Joanna Fuchs

Μα ποιά είναι επιτέλους αυτή η Mary Christmas??

Το διάβασα σε ένα post φίλου και ομολογώ ότι το βρήκα αρκετά εύστοχο και χιουμοριστικό!. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ από αυτή την οπτική. Για να απαντήσω στην εύγλωττη απορία του φίλου μου, θα πω κατ' αρχάς ότι η Mary Christmas είναι φίλη μας!. Λόγω της φύσης του ονόματος, με προδιαθέτει να την κατατάξω σε γένους θυληκού. Αν μπορούσα να την περιγράψω, θα την φανταζόμουν ως έναν θηλυκό Άγιο Βασίλη!. Ως μία άλλη Mary Poppins!.. Με το έλκηθρο της. Τον πιστό της τάρανδο, τον αγαπημένο σε όλους μας Roudolf, και την μαγική βαλίτσα της θα προσγειωνόταν στις καμινάδες μας για να φέρει μία ξεχωριστή μαγεία στην κοινή καθημερινότητα που ζούμε. Θα ερχόταν σε εμάς. Θα μας έριχνε λίγη μαγική αστερόσκονη για να ζήσουμε το όνειρο, έστω και για λίγο και θα μας μετέφερε σε μία μαγική ατμόσφαιρα. Πολύ γλυκιά, πολύ γιορτινή, που θα ξεχειλίζει η αγάπη και η ευτυχία, σαν ένα γλυκό πέπλο ονείρου ... Ο ερχομός της σηματοδοτεί την γιορτινή περίοδο που όλοι περιμένουμε με αγωνία να ζήσουμε!. Γιατί χωρίς αυτήν δεν θα είχε ενδιαφέρον η ζωή μας!. Πολύ λυπάμαι που θα αποχωριστώ τα Γιάννενα αυτές τις μέρες ... Όμως χρειαζόμαστε αυτές τις γιορτές για να ζήσουμε αυτή την μαγεία. Να γελάσουμε. Να κάνουμε πράγματα που μας ευχαριστούν. Να έρθουμε πιο κοντά σε αυτούς που αγαπάμε, ακόμα και σε αυτούς που πληγώσαμε ή μας πλήγωσαν. Είναι μία ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά γιατί επιβάλλεται να "αγαπάτε αλλήλους". Αυτό είναι το ρητό που θα μας διδάξει η αγαπητή μας φίλη Mary Christmas!. Γιατί με αυτή την μαγική γιορτινή περίοδο, όλοι έχουμε την μοναδική - ίσως - ευκαιρία να νοιώσουμε και πάλι παιδιά και να πιστέψουμε ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα...

Γι αυτούς και πάρα πολλούς ακόμη λόγους μου αρέσουν τα Χριστούγεννα!. Και γι αυτό αγαπώ ιδιαίτερα την καλή μας φίλη Mary. Που όπου να 'ναι έρχεται και γι αυτό πρέπει όλοι να την υποδεχθούμε με χαμόγελο. Με αισιοδοξία. Φορώντας τα καλά μας ρούχα και με καλή διάθεση κοντά στους αγαπημένους μας!

Καλές γιορτές σε όλους, λοιπόν!

p.s Η Mary (Christmas) έχει και μία κολλητή φίλη την Happy (New Year)!. Αλλά γι αυτήν θα μιλήσουμε άλλη φορά! :PP

Να 'χαμε να λέγαμε...

Χειμώνας πια ... Μπήκε και φέρνει μαζί του γιορτές, στολίδια, λαμπάκια, γλυκά, χαρούμενη ατμόσφαιρα σε όλα.

Και όμως κάτι λείπει ... Ίσως είναι ο δεκαπεντάχρονος που έχασε τόσο άδικα τη ζωή του. Ίσως είναι που ο Δεκέμβρης δεν θυμίζει πια την γιορτινή ατμόσφαιρα που είχε. Ίσως είναι που το σκοτάδι του κάθε ενός και όλων μαζί βγήκαν στην επιφάνεια και κάλυψαν κάθε τι όμορφο και λαμπερό. Ειλικρινά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έγινε όλο αυτό το ξέσπασμα. Βέβαια κάποτε θα γινόταν. Αλλά το θέμα είναι να μην φτάνουν τα πράγματα στο απροχώρητο. Αλλά στην πράξη κολλάει πολύ το πράγμα.

Αυτό που με απασχολεί τελευταία είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Πως έχουν γίνει όλοι έτσι;. Τόσο διάφοροι, ψυχροί και πάνω από όλα τρομερά υστερόβουλοι. Οι σχέσεις είναι πλέον ένα "δούναι και λαβείν". Έλεος. Έχει χαθεί η κάθε ανθρωπιά μεταξύ μας. Μα είμαστε άνθρωποι εμείς;. Δεν μπορεί. Να, αυτά σκέφτομαι κάτι τέτοιες στιγμές, όταν βλέπω παντού γύρω μου να υπερισχύει η πονηριά και το ψέμα. Όλοι έγιναν αριβίστες. Δεν ξέρω τι να πω ... Άτομα που έχω περάσει μια ζωή μαζί τους και πλέον δεν τα αναγνωρίζω ... Και μετά κάνω δεύτερες και τρίτες σκέψεις. Μήπως ήταν πάντα έτσι και εγώ άργησα να το καταλάβω;. Μήπως έχουν φλιπάρει από το γενικότερο κλίμα και δεν αντέχουν άλλο;. Ίσως πέτυχα άσχημη περίοδο και πρέπει να περιμένω να έρθει και η δική μου σειρά για να δω μια "άσπρη μέρα". Αλλά το νούμερο μου αργεί λίγο ...

Δεν δέχομαι ότι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσεις είναι να πατήσεις επί πτωμάτων. Δεν το δέχομαι αυτό. Βέβαια θα μου πει κάποιος "επειδή εσύ είσαι έτσι, μην νομίζεις ότι και οι άλλοι είναι το ίδιο". Σωστό φανταστικέ συνομιλητή. ΑΛΛΆ, και άλλοι έχουν ανάγκες αλλά δεν τις διεκδικούν με ύπουλο και μοχθηρό τρόπο. Δεν "σκότωσαν και κανέναν" στην τελική!. Μετά πάλι τους δικαιολογώ όλους αυτούς. Τι να κάνω;. Είμαι φιλότιμη ρε γα μώ το. Αλλά μετά σκέφτομαι ότι δεν αξίζει να δικαιολογώ άτομα και συγκεκριμένες συμπεριφορές τη στιγμή που αυτοί οι ίδιοι ποτέ δεν προσπάθησαν να διορθωθούν στο παραμικρό. Ούτε μπήκαν στον κόπο να κάνουν τη δική τους αυτοκριτική. Συνεπώς τι μας μένει;... το delete. Μία λέξη που ποτέ δεν μου άρεσε. Αυτή η ολική διαγραφή με τρομάζει. Πάντα με τρόμαζε. Αλλά και από την άλλη μήπως χρειάζεται μερικές φορές; Για να ξεκαθαρίσει το τοπίο...

Ουφ... εκεί που καταλήγω είναι το εξής δόγμα που εγώ προσωπικά το τηρώ στην ζωή μου. Προσπαθώ τουλάχιστον. "Τα όμοια έλκονται". Τέλος. Γιατί η ζωή δεν είναι φυσική. Δεν κάνουμε πειράματα με διπολικά στοιχεία. Αν έχεις κοντά σου αυτούς που ταιριάζεις και σε καταλαβαίνουν έστω και στα βασικά είσαι οκ. Δεν χρειάζεται να υποχωρείς, να δικαιολογείς, να εξηγείς ανεξήγητες συμπεριφορές. Να ασχολείσαι με αυτούς που δεν προσπαθούν και που στην τελική δεν σε εκτίμησαν καθόλου .. Γιατί εσύ μπορεί να έχεις όλη την καλή διάθεση να δώσεις, να μοιραστείς, να ασχοληθείς αλλά αν ο άλλος σε βλέπει υστερόβουλα και κοιτάζει μόνο πώς να ωφεληθεί η πάρτη του από 'σένα και μόνο να παίρνει, να παίρνει, να παίρνει, ε τότε θα πέσει delete. Βέβαια κάπου ίσως κάνουμε κι εμείς λάθος. Κάπου δεν κρίνουμε τον άλλον και πέφτουμε στην παγίδα που πολύ μελετημένα έχει στήσει. Όσο φαιδρό και αν ακουστεί αυτό ίσως είμαι πολύ αθώα τελικά για αυτόν το κόσμο. Αλλά εγώ τουλάχιστον μπορώ να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να τον αναγνωρίσω. ΕΣΎ ;;;;;;;;.

    Για όλα αυτά λοιπόν δεν θα πενθήσω πουθενά. E, πόσο μάλλον στον Παράδεισο ...

New moon στο cinema...!

    Η ταινία New Moon είναι γεγονός...! Το δεύτερο μέρος του sequel έφτασε και προβάλλεται αυτή τη περίοδο στους κινηματογράφους. Ειλικρινά αν και όλη αυτή η διεθνή υστερία δεν μπορεί να εξηγηθεί λογικά παρά μόνο με όρους οικονομικούς όρους και όρους "του συρμού". Ωστόσο η συγγραφέας Steffanie Mayer έδωσε στο κοινό ένα πολύ καλό βιβλίο που πραγματεύεται ένα φαινόμενο που λίγοι έχουν εντρυφήσει σε αυτό. Μας παρουσιάζει έναν κόσμο, άγνωστο σε εμάς με ανθρώπινες όμως διαστάσεις. Οι ήρωες του βιβλίου διατηρούν την ιδιαίτερη φύση τους έχοντας όμως ανθρώπινη μορφή. Με την εξαίρεση ίσως ότι μπορούν να μεταμορφώνονται, λόγω της σκοτεινής τους φύσης. Κι όμως, αν και στο βιβλίο - και στην ταινία - δείχνουν ότι αυτοί οι δύο κόσμοι μπορούν να συνυπάρξουν, στην πραγματικότητα αυτό δεν είναι εφικτό. Μπορεί να γίνει εφικτό μόνο μέσα από ορισμένες - και πολύ ιδιαίτερες - κοινωνικές συνθήκες. Τα vampire και οι λυκάνθρωποι ... οι άνθρωποι και οι λυκάνθρωποι ... Είναι διαφορετικά όντα εξ αρχής. Όμως όλα γίνονται εφικτά μόνο με τη δύναμη της αγάπης. Για την αγάπη θυσιάζουν την ύπαρξή τους και τη φύση τους οι ήρωες της ταινίας.

    Η αλήθεια είναι ότι αν και δεν μου αρέσουν αυτού του είδους οι ταινίες, όταν είδα για πρώτη φορά το "Underworld", ομολογώ ότι μου άρεσε πάρα πολύ. Με εξαίρεση το "Interview with a Vampire" που με κέρδισε αμέσως!. Συγκλονίστηκα από την υπόθεση της ταινίας και τους χαρακτήρες της. Ένας άλλος κόσμος που διέπεται από τους δικούς του κανόνες και "θανάσιμους" νόμους. Ένα διαφορετικό είδος που ζει μόνο στο αιώνιο σκοτάδι ... Αλήθεια όμως γιατί τον τελευταίο καιρό αυτό το είδος των ταινιών με τη συγκεκριμένη θεματολογία περί vampire και βρικολάκων έχει τόση μεγάλη αύξηση;. Γιατί επηρεάζεται τόσο πολύ ο κόσμος;. Πώς είναι δυνατόν να ταυτίζονται οι νέοι με "φανταστικούς" χαρακτήρες;. Και κυρίως γιατί επιλέγουν αυτό το συγκεκριμένο είδος ταινιών από κάποιο άλλο;. Σίγουρα δεν έχω απαντήσεις για όλα αυτά, αλλά μερικά εξηγούνται.! Ίσως στην εποχή μας επικρατεί μία "σκοτεινή" διάθεση από τους περισσότερους ανθρώπους. Σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, τις δύσκολες κοινωνικές συνθήκες, την όποια καθημερινότητα του κάθε ενός και το γενικότερο κλίμα που επικρατεί ... έχει σαν αποτέλεσμα οι άνθρωποι να στραφούν πιο πολύ προς τον εαυτό τους και να προσπαθήσουν να βρουν κάτι με το οποίο θα ταυτίσουν την συναισθηματική τους κατάσταση. Είτε είναι ένα βιβλίο, είτε μία ταινία. Και συνήθως επιλέγουν ταινίες με "σκοτεινές" καταστάσεις.

    Με την έξαρση του φαινομένου "Twillight" αρκετοί έχουν επηρεαστεί και στην εξωτερική εμφάνιση. Από τη μία οι "μικρές κυρίες", από την άλλη το "glamour gothic style". Το φως και το σκοτάδι. Το συνεσταλμένο και το προκλητικό. Παντοκρατορία του μαύρου και accessorize με καρφιά, στρας, braiseles. Σχεδόν έχει νομιμοποιηθεί το "περιθωριακό" στυλ και εμφανίζεται πιο εκλεπτυσμένο, συνοδευόμενο με μία comme il faut κομψότητα. Μέσα από αυτή τη σύγχυση, διαμορφώθηκε η "κομψή περιθωριοποίηση". Γιατί είναι διαφορετικό να είσαι (emo)tional από θέση και άλλο από "φύσει".

Η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος βγαίνει κερδισμένος από όλη αυτή τη μείξη, είναι το εμπόριο της μόδας και οι εκδοτικοί οίκοι φυσικά!.

Πάντως όλο αυτό το φαινόμενο του "goth style" είναι αν μή τι  άλλο γοητευτικό. Το σκοτάδι πάντα είχε μία ιδιαίτερα ελκυστική λάμψη ...

P.S εγώ πάντως λέω να τη δω την ταινία... και να βγάλω μόνη μου τα συμπεράσματά μου, ανεπηρέαστη από το "look" της εποχής...!

Το τρίτο μέρος της τετρα - λογίας -"Eclipse"

    Το τρίτο μέρος της τετραλογίας Twillight - New moon έφτασε!. Είναι γεγονός. Το βιβλίο που έγινε διεθνής ψύχωση φτάνει στο τέλος του ... Το τέταρτο βιβλίο που έχει τίτλο "Χαραυγή" θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες στα βιβλιοπωλεία. Έχει προηγηθεί η αγγλική του γραφή που όμως κυκλοφόρησε μόνο στην Αγγλία. Το ελληνικό κοινό θα πρέπει να περιμένει λίγο ακόμη, αλλά το αποτέλεσμα δικαιώνει κάθε αναμονή!

Καλή ανάγνωση σε όλους τους ενδιαφερόμενους και εύχομαι τα αγαπημένα μας βιβλία να κρατήσουν σε όλους μας την καλύτερη συντροφιά αυτό τον κρύο χειμώνα ...