"There are two tragedies in life. One is to gain your heart's desire and the other is to lose it". George Bernard Shaw

24.9.12

Μπαμπά μου ...

Ένα καλοκαίρι πέρασε και ήταν τόσο σκληρό με εμάς ... Ένας αλύπητος καύσωνας μας τελείωσε ... Ένα καλοκαίρι αλλιώτικο από κάθε άλλο ... Γιατί; ... Έφυγες τόσο νωρίς ... Μα τόσο νωρίς ... Τόσο νέος μα κυρίως τόσο άτυχος ... Μου λείπεις μπαμπά ...   Κάθε μέρα που περνάει θα μου λείπεις ... Πρόλαβα να σου πω σε ευχαριστώ που ήμουν κόρη σου ... Δεν θα μπορούσα και δεν ήθελα να έχω καλύτερο πατέρα από εσένα. Τόσο δίκαιος, τόσο λογικός μέχρι την τελευταία στιγμή ... Αυτές οι είκοσι μέρες που πέρασαν, τις περάσαμε μαζί ... Εσύ και εγώ μαζί ... Ένοιωθα την ταραχή, την ατυχία, κάτι κακό να έρχεται ... Και ένα μόνιμο ερώτημα καρφωμένο στη ψυχή μου ... Γιατί δεν βγαίνει; ... Γιατί δεν πάμε σπίτι μας; ... Γιατί έπρεπε να φύγει τόσο μα τόσο νωρίς ... Γιατί; ... Μίσησα τα άσπρα σεντόνια της "υγείας", τους ορούς, το κρεβάτι που σε ανάγκαζε να είσαι καθηλωμένος ανάσκελα και να υπ ακούς αγόγγυστα, λογικά στις υποδείξεις, τις οδηγίες, τις εντολές των γιατρών και νοσοκόμων .... Τον καρκίνο ... Πάντα πίστευα ότι θα γινόσουν καλά ... Και θα ζούσες πολλά χρόνια ... Θα γινόσουν και πάλι καλά και θα τρώγαμε τα γλυκάκια μας στο ζαχαροπλαστείο και θα χαμογελούσαμε γιατί ζούσαμε μαζί ... Ακόμα και τώρα καταλαβαίνω ότι γράφω στον αόριστο ... Σαν ψέματα μου φαίνεται ... Δεν έπρεπε να γίνει ... Εσύ όμως ήξερες πιο καλά από τον κάθε ένα εκεί μέσα πόσο υπεύθυνος ήσουν ... Εσύ το τράβηξες όλο μόνος σου ... Εμείς οι επισκέπτες και οι "άγνωστοι" να λένε πολλά χωρίς ουσία, κουραστικά ... και όμως όλους τους υπ έμεινες χωρίς καμία αγανάκτηση. Ήσουν ανώτερος. Ναι ... Και κάθε μέρα θα μου λείπεις ... Λαχτάρησα τη παρουσία σου ... Τη φωνή σου ... Γιατί να μην τη ξανακούσω ... Γιατί να φύγεις; ... Σου είπα πόσο σε αγάπησα ... Και το ήξερες ... Δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο ... Ήσουν τόσο σοφός ... Που θα βρω άλλον σαν εσένα τώρα; ... Εγώ εσένα ήθελα ... Μου είπαν ότι σκέφτομαι εγωιστικά ... Επειδή σε θέλω πίσω ... Όμως δεν μπορώ να ξεπεράσω την απουσία σου ... Τη ζωή σου ... Τη σοφία που είχες ... Σε ευχαριστώ για τις πανέμορφες στιγμές που μου χάρισες ... Και σε ευχαριστώ για τη γενναιοδωρία σου να μου τις δώσεις όλες απλόχερα ... Ήσουν ένας "πλούσιος" άνθρωπος ... Ήσουν ίδιος η γιαγιά ... Και προσεύχομαι άκοπα να είστε μαζί εκεί πάνω ... Δεν πρόκειται ποτέ να σε ξεχάσω ... Τη φωνή σου ... Τη σκέψη σου ... Σε ευχαριστώ για τη σκέψη που μου άφησες παρακαταθήκη ... Και όλα όσα έμαθα κοντά σου ... Σου υποσχέθηκα κάτι τις τελευταίες στιγμές μας, θυμάσαι; ... Μα τι λέω ... Φυσικά και θα θυμάσαι ... Εσύ ξέρεις καλύτερα από τον καθένα τι έχει αξία στη ζωή αλλά και πριν φύγεις από αυτή ... 
Βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι ... Δεν θα το πω ... Θα το κρατήσω για τους δυο μας ... Όταν σε πήραν ... Φώναξα ... "Αυτός είναι ο μπαμπάς μου όχι!" ... Συγγνώμη που δεν έφτιαξα μια ζωή καλύτερη για σένα ... Και πενθώ για όλες τις στιγμές που θα έρθουν και δεν θα τις ζήσουμε μαζί ... Για τις ημέρες και τις νύχτες, τις αγάπες μας, την αγάπη μας ... Μακάρι να γύριζα το χρόνο πίσω ... Αυτή θα ήταν η δική μου ευχή ... Πλέον προσπαθώ να καταλάβω απλά τα άδικα, μοιραία παιχνίδια της μοίρας ... Κλαίω μέσα μου για τις ημέρες που θα έρθουν και δεν θα τις ζήσουμε μαζί ... Που να βρω τη ψυχή μου ... Μου λείπει η σκέψη σου για τα πράγματα, τι θα έλεγες για το ένα ... το άλλο ... Εσύ μόνο ... Αχ, μπαμπά μου! ... Θέλω μόνο να σκέφτομαι ότι είσαι σε ένα ταξίδι ... Μακρινό ταξίδι και είσαι καλά ... Ότι κοιμάσαι έναν πολύ βαθύ ύπνο χωρίς γυρισμό ... Όμως δεν πονάς πια ... Ότι γαλήνεψες εκεί που είσαι τώρα .... Και εγώ σε αγαπώ πολύ ... 

Αυτό είναι ένα γράμμα που ποτέ δεν ήθελα να γράψω και ποτέ δεν ήθελα να πω ... 
Αντίο μπαμπά μου ... Θα συναντηθούμε κάποτε ξανά σίγουρα ...